**บทที่ 0419 - ทาสหมาป่า** เชินเซียงลงพื้นเบา ๆ แล้วมองไปในทิศหนึ่ง สังเกตเห็นว่ามีออร่าที่อ่อนลงในทิศนั้น ขณะความโกลาหลเพิ่งผ่าน พวกปีศาจตัวหนึ่งได้หลบหนีออกไป พลังของปีศาจนั้นอ่อนแรงแต่แข็งแกร่ง มันอาจเป็นหัวหน้ากลุ่มปีศาจที่เพิ่งทำลายล้างไป พวกเขาน่าจะมี “แกนปีศาจ” อยู่ในร่าง และเหตุผลที่เชินเซียงมาที่นี่ไม่ได้เพื่อสังหารพวกนั้น แต่เพื่อเก็บแกนปีศาจมาใช้ในการแข่งขัน เชินเซียงรีบไล่ตามมันทันที นี่คือปีศาจที่แข็งแกร่งตัวแรกที่เขาเจอในอาณาจักรลึกลับแห่งนี้ เขาไม่ยอมปล่อยให้มันหนี ปีศาจตัวเล็ก ๆ มีจำนวนเป็นพัน ๆ แต่ไม่มีแกนปีศาจเลย อย่างซูเม่ย่าวและไบยูโย่วเคยบอกมาก่อนว่า “แกนปีศาจมีค่าอย่างยิ่ง เก็บไว้ขายได้อย่างน้อยห้าล้านคริสตัลสโตน” และในสมัยโบราณมันถูกใช้วางการเรียงร้อยเพราะบรรจุพลังบริสุทธิ์สูง เชินเซียงมองเห็นปีศาจใหญ่กำลังหนีออกไป จากระยะที่ใกล้ลง เขารู้สึกได้ว่าภายในปีศาจนั้นมีก้อนพลังบริสุทธิ์อันมหาศาล เขายืนยันว่า นี่คือปีศาจขนาดใหญ่ “มันคือมนุษย์หมาป่าแหละ” เชินเซียงพูด แม้จะเป็นปีศาจ แต่เขารู้สึกว่ามันเป็น “มนุษย์ปีศาจ” มากกว่า เพราะส่วนใหญ่แปลงร่างมาจากสัตว์ร้ายและมีสติปัญญาสูง จึงถูกเรียกว่าปีศาจอสูร “แต่ก่อนหน้านั้นพวกมันเคยถูกเรียกว่า ‘สัตว์อสูรกาย’ แต่มนุษย์คิดว่าชื่อนั้นดูหมิ่น พวกเขาจึงเปลี่ยนชื่อเป็น ‘ปีศาจอสูร’” เหลียงชวี่อี้บอก เชินเซียงหัวเราะ “ถ้าพวกมันโง่กว่านี้ก็คงไม่กลัวขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องไล่ตามอย่างขมขื่น” ถ้าเป็นปีศาจโง่กว่านี้ก็อาจจะต่อสู้กับเชินเซียงจนตายแล้ว “เกือบถึงแล้ว!” เชินเซียงยิ้ม แล้วปล่อย “ซุ้ยเจ๋ว” กระแสพลังน้ำไหลออกจากร่าง ปีศาจที่วิ่งอยู่ข้างหน้าโน้มศีรษะล้มลง ข้อเท้าของมันพันกับเถาวัลย์น้ำของเชินเซียง หมาป่านี้ยืดหายใจรับลมร้อนแรงที่พัดมาด้วยความเจ็บปวด แล้วร้องว่า “อย่าฆ่าข้า!” เชินเซียงตั้งใจจะเอาแกนปีศาจจากมันโดยตรง แต่ก็คิดได้ว่า… “บอกเหตุผลทำไมฉันต้องเก็บเธอไว้ ถ้าไม่มีเหตุผล ฉันจะหยิบแกนปีศาจของเธอไป!” เสียงของเชินเซียงเต็มไปด้วยความน่าสะพรึง กลับปล่อย “หยุดยั้งอสูรกายหยินฉี่” ทำให้หมาป่าอึดอัด แม้ว่าอสูรจะอยู่ระดับเริ่มต้นของอาณาจักรนักรบจิต (Spirit Warrior Realm) แต่ก็ไม่มีทางสู้กับ “หยุดยั้งอสูรกายหยินฉี่” และ “ดาบเผาแห่งมังกรสีฟ้า” ทั้งสองพร้อมกันได้ “ผม…ผมไม่รู้ แต่ผมจะเป็นหุ่นเชือกของท่าน นำทางท่านหาเป้าหมายที่ต้องการ” หมาป่าสายตาเร่งรีบตอบ เชินเซียงยิ้ม “ฉันไม่ไว้ใจเจ้า!” ขณะที่หมาป่าหน้าแรกเกิดลายลักษณ์ศักดิ์ศรีขึ้นบนคิ้วของมัน ซูเม่ย่าวทักท้วงว่า “นี่คือสัญญาชีวิตของอสูร ถ้าผู้ใดได้ครอบครองก็สามารถควบคุมชีวิตของมันได้” เชินเซียงจับลายลักษณ์ศักดิ์ศรีไว้ ใส่มือแล้วหายไป เขารู้สึกว่ามีพลังอันดุจมหัศจรรย์แฝงอยู่ในมือ เขาคิดว่า แค่คิดเดียวก็สามารถสังหารหมาป่านี้ได้ “หลังจากอาศัยมานับหมื่นปี ยังคงไม่เสียเปล่า” เชินเซียงหัวเราะ เขาต้องการไกด์ มิฉะนั้นจะไม่มีทางรู้ว่าแกนปีศาจซ่อนอยู่ที่ไหนในอาณาจักรกว้างใหญ่แสนลึกลับแห่งนี้ แต่หมาป่าอสูรคงรู้อยู่แล้ว แม้เชินเซียงจะมี “หยุดยั้งอสูรกายหยินฉี่” แต่ในอาณาจักรนี้ก็ยังไม่ได้ปลอดภัยเต็มที่ พวกปีศาจที่แข็งแกร่งกว่าอาจอยู่ใกล้เคียง ระดับพลังใกล้กับอาณาจักรนิรันดร์ (Nirvana Realm) และหมาป่าอสูรที่อาศัยที่นี่เป็นศตวรรษ ย่อมรู้อิทธิพลของพวกมันไปไหนบ้าง “ท่านเจ้า ถ้ามีอะไรที่ต้องการจากทาสนี่บอกมาได้เลย!” หมาป่าเงยหัวขึ้นอย่างเป็นทางการ แม้ว่าเขาจะเป็นครึ่งสัตว์ครึ่งมนุษย์ เชินเซียงมองเขาด้วยความชื่นชม ไม่รู้สึกเกลียดใด ๆ เชินเซียงถามว่า “ในหนึ่งหรือสองวันนี้ ท่านได้เห็นคนอื่นมาที่นี่บ้างหรือ?” หมาป่าพยักหน้า “ตอบท่านเจ้า ผมยังไม่เจอคนอื่นเลย แต่ได้ยินว่าชนเผ่าอื่นเคยพบบ้าง” เชินเซียงพยักหน้าตอบ “ต่อไป อย่าเรียกผมว่าท่านเจ้า แค่ตอบคำถามของผม” *freewebnovel.com* เชินเซียงถามต่อ “ผมต้องการแกนปีศาจจำนวนมหาศาล พาทางนั้นไป ฉันจะจัดการเอง” หมาป่าตากมองอย่างแทบไม่มีอารมณ์ “ไม่มีปัญหา ที่นี่มีคนหลายคนที่ถือแกนปีศาจ แต่ถ้าตายไปหมดทีเดียว จะปลุกพายุปีศาจในแผ่นดินนี้” “อ่า? ผู้ปกครองที่นี่มีพลังเท่าไหร่?” เชินเซียงถาม หมาป่าให้ข้อมูลครบถ้วน “แค่ก้าวเดียวก็จะดึงความโกลาหลแห่งนิรันดร์เข้ามา หากนิรันดร์โกลาหลไม่เคยปรากฏในอาณาจักรนี้ พวกเขาก็ไม่อาจผ่านระดับนั้นได้” “สบายใจไว้ แค่พาเส้นทางให้ผมตามล่ะ” เชินเซียงบอก ดวงตาแดงของหมาป่าแสดงร่องรอยของความกังวล แต่ชีวิตของมันอยู่ในมือของเชินเซียงแล้ว จึงทำตามที่บอก มิฉะนั้นเชินเซียงอาจ… “ท่านเจ้า ควรหลบซ่อนตัวเพื่อความปลอดภัย” หมาป่าแห่งคำพูดต่ำแฝงความกังวลว่าอาจทำให้เชินเซียงโกรธ เชินเซียงพยักหน้า แล้วทันใดนั้นหางโผล่ขึ้นหลังจากเขา ขนขาวเจริญขึ้นบนขา เขากลายเป็นเสือขาวคล้ายอสูรร้าย พลังจิตของเชินเซียงถึงระดับที่สามารถแปลงร่างเป็นสัตว์ร้ายรูปร่างเสือขาวได้ การเปลี่ยนแปลงส่วนเล็ก ๆ ของร่างกายไม่ได้ยากเลย หมาป่าตกใจในใจ เขาไม่รู้ว่าเชินเซียงทำอย่างไร จนสงสัยว่าเชินเซียงอาจเป็นอสูรก็ได้ เพราะดูคล้ายกันเกินไป “เสือขาวอสูร มีอยู่หลายตัวแบบนี้” หมาป่าพูด “ท่านเจ้า โปรดตามผม” หมาป่าวิ่ง เชินเซียงตามเขาเท่ากัน เขาคิดว่าหมาป่ากำลังพาไปหาเป้าหมายแรก คาดว่าเป็นศัตรูหลักของหมาป่า เชินเซียงไม่สนใจเรื่องนั้น เขาอยู่ที่นี่แค่เก้าวัน ต้องเก็บแกนปีศาจให้ได้มากที่สุดในเวลานั้น การแข่งขันรอบนี้ยากลำบากมาก เหนือกว่าเพียงสี่คนจากสองสิบคนจะผ่าน สิ่งนี้ทำให้เชินเซียงกดดันอย่างมาก “ทาสหมาป่า มีปีศาจกี่ตัวที่ถือแกนปีศาจอยู่ที่นี่?” เชินเซียงถาม “ประมาณห้าสิบตัว พวกส่วนใหญ่แข็งแรงกว่าเรา บางตัวแข็งกว่าเราเป็นสองเท่า ตัวที่เรียกว่า ‘ราชา’ ไม่ได้อยู่ใกล้ แต่เขาอาจมาปรากฏ” เชินเซียงกำลังวางแผนรอบด้าน มีปีศาจจำนวนมาก หากเกิดการสังหารหมู่อาจทำให้ ‘ราชา’ โกรธและทำให้สถานการณ์แห้งแล้ง ทันใดนั้นเชินเซียงก็มีแรงบันดาลใจวางแผนใช้การเรียงร้อยที่เคยคิดไว้เป็นกับดัก ถ้าใช้ได้จะดีมาก เขาเอายา “หนึ่งร้อยอสูรกาย” ออกมาฝั่งให้หมาป่า “กินสิ่งนี้ไหม?” หมาป่าคิดแล้วดมกลิ่น ยิ้มอย่างรวดเร็วแล้วกลืนกินทันที เห็นว่าปีศาจชอบของนี้ เชินเซียงอิ่มใจ เขามียา “หนึ่งร้อยอสูรกาย” มากพอที่จะเป็นเหยื่อดึงดูดปีศาจใหญ่ที่ถือแกนปีศาจไปสู่กับดักของเขา