เจิน ซี๋เริ่มวิ่งอย่างเดือดยันในทางเดิน แต่ทันทีก็รู้ว่าทางเดินนั้นสามารถเคลื่อนที่ได้จริง ซึ่งหมายความว่าทางเดินนั้นไม่มีตำแหน่งที่กำหนด แต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้ในขณะนั้น เพราะมีประตูหลายใบ ทำให้เขาไม่รู้ว่าจะเลือกประตูไหนที่จะนำไปสู่ปลายทางได้โดยราบรื่น ในช่วงครึ่งชั่วโมงนั้น เจิน ซี๋ไม่เจออันตรายใด ๆ เขาได้ชะลอความเร็วขึ้นเล็กน้อย เพราะขณะเดินเขาต้องใช้ความเร็วในการสลัดพลังที่ได้รับจากการรวมกันของต้นไม้แห่งธรรมะ เขารู้สึกว่าพลังของตัวเองขาดแรงเมื่อเทียบกับกลุ่มคนนี้ มันบกพร่องอย่างมากเลย ทาวีลกำลังออกประกายสีเงินขาว เหมือนแสงจากภูเขาแห่งความวุ่นวาย เจิน ซี๋ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นอย่างไร แต่เขาเริ่มกังวลว่าอาจจะสูญเสียการปกป้องของตัวเองได้ ภูเขาแห่งความวุ่นวายนี้ใหญ่มากแล้ว การเดินทางผ่านทางอากาศยาวเป็นเรื่องปกติ แต่เจิน ซี๋ใช้เวลาเดินเท่านั้น แล้วหลังจากแค่วันเดียว เขาก็พบประตูหนึ่งทำให้เขารีบวิ่งเข้ามา หลังจากเปิดประตู เขาได้เข้าสู่ห้องหินที่กว้างใหญ่ ไม่มีของสมบัติในใจความ แค่สี่ผนังหอยกระเบื้องสูงและหนา นอกจากนี้ รอยทางที่เขาใช้เข้ามาถึงถูกบัง “ทำไมไม่มีทางออก?” เจิน ซี๋วิ่งรอบข้างในห้องหินขนาดใหญ่ พร้อมตั้งแต่ปีนหน้าหรือบิดตัว ไม่ว่าทำอย่างไรก็ไม่สามารถออกจากห้องและทุกแห่งที่เขากระโดดยังคงติดอยู่กับห้องหินนี้ ห้องดังกล่าวเต็มไปด้วยพลังออดศิลป์หนาแน่น แต่ไม่มีทางเดินเลย เจิน ซี๋ไม่เคยคาดหวังว่าประตูที่เขาเลือกจะเป็นแบบนี้ เขาถูกคุมไว้ ต่อมาเขาใช้ดาบ “นกเขียวสังหารปีศาจ” สรรพศิลป์ต่าง ๆ แขมแรงโดยผิดกิบเฉินทำลายผนังที่ขาวเงิน สร้างรูบ้างไม่ได้ แม้เขาจะใช้รอยขีดทำร้ายผนังพอแต่อย่างใด “อาจจะเป็นได้ว่าฉันไม่ใช่ศัตรูที่แท้จริง จึงถูกจับกันที่นี่ ช่วงเวลาเท่าไหร่?” เจิน ซี๋ตกใจ เขาใช้ดาบ “นกเขียวสังหารปีศาจ” ด่วนกี่วันแต่ก็ล้มเหลว เมื่อเจิน ซี๋กำลังจะยอมแพ้ เสียงอายุเก่าเบา ๆ ค่อย ๆ จึงมา "เด็กชาย แรงใจดีมากนะ ความรุนแรงของเธอไม่ได้ทำให้เธอติดอยู่เลย!" เมื่อเจิน ซี๋ได้ยินเสียงนั้นเขา瞬間ชื่นใจและตะโกน: “ใครบอกเอง? ฉันต้องทำไมถึงออกได้?” “ฉันคือวิญญาณของภูเขานี้! หากอยากออกหนี เธอต้องทำงานหนักเพื่อเพิ่มพลัง สิ่งนี้เกิดขึ้นเพราะคนที่เข้ามาในที่นี้มีเพียงครึ่งหนึ่งที่รอดชีวิต! อย่างที่กล่าวถึง ทุกคนที่มาจะต้องทำการต่อสู้กับกันจนถึงจุดสุดท้าย! ” เขาอย่างยิ่งพูด มันคือวิญญาณของภูเขานั้น ผู้ขึ้นอาจละชิ้นสรรค์ศิลป์แสงสว่างเจิดแสงอันแสนแสงสมบูรณ์เจิน ซี๋ไม่บอกว่าผ่านถึง “เป็นไรไหม รักจะแก้ไหว ฉันจะเป็นคนควบคุมต่อไป!” เขากล่าว “ไม่เป็นไร สภาพกระเจี๊ยงจะไม่มีทางเป็นคนว่าได้ แรงศิลป์ของเธอยังมีค่าสุดท้าย แต่ยังขาดเอฟพี ในส่วนที่จัดตั้งพร้อมให้เธอนั่งอยู่กติกานั้น "ส่งตัว" ฉันไม่เคยพยายามไม่นิ่ง เสียง “ต้องขอ… มีคนมาทำตัวภายในสารสากลว่าก็จะทำให้พี่สุม "ฉันคงจะมีปรวมน "คุณรับไม่ได้เหล่าผู้ญาติชั้นว่าทำค่าเรียกเกี่้" ซี๋ทำไมคงเป็นเผ่าย่อยี "เป็นค่อนข้างเผ่าราก "ปฎิบัติ" ใน «ข้ารักที่โดมส์กส่งโดยิวรไมคังของประกาย_ **ต้องขอทราบอุปการัญญาได้อย่างไรบ้าง**…ตอบดี --- **רק כאשרט** “โดยที่ใด้หุ่ง...”. --- **¿P**↙หาและงานมาทำแน่นนะֻช็