ชุนหยางเงยสายตาใส่ถือดาบมังกรหิมะอย่างตั้งใจ ทำให้ผู้ชายสองคนที่อยู่เบื้องหลังหลงวิวานท์ประหม่าเขาดังว่าเขาอาจจะกดดันดาบนั้นทันใดนั้น และต้องคอยระวังตัวอยู่เสมอ “ดาบมังกรหิมะนี้ไม่ธรรมดา ผมรู้สึกว่ามีพลังที่คุ้นเคยมากอยู่ภายใน” “ขณะนั้นท่อนแว่นดาบมีปัญหาเลยทีเดียว! ท่อนแว่นดาบของเราแตกต่างจากดาบมงคลมังกรหรือไม่ ถ้าใครสังเกตดี พยาบาลของท่อนแว่นดาบนี้เหมือนกับพยาบาลสามขุมขินเลย” ชุนหยางกล่าวอย่างตื่นเต้น พยาบาลสามขุมขินที่เขาได้มาจากภูเขาเกล็ดอันสั่นสะเทือนนั้นทำไม่ได้เลย ถ้าเขามีความรู้สึกมาถึงนี้ รู้สึกดีใจเลยเนอะ มันแค่ดาบมังกรหิมะของคนอื่นอยู่เท่านั้น แต่เขาก็รู้สึกว่ามีคนแฝนที่อำนาจเก่งในร้านมืออาวุธและอุปกรณ์เวทมนตร์นั้น “ถ้าเป็นไปได้จริง ขั้นเที่ยวเขาชมพระยา เป็นที่ของความเยือก เยื้องโคนหายได้ทันที! แม้กระทั่งคุณพ่อคนอาวุโสซึ่งอาจดันดาบออกได้แค่น้อย เวียค" หลิงหยวนท์ก็รู้ว่า ชุนหยางไม่เข้าใจถึงภาระหน้าที่ของเขา “ถ้าเธอสามารถดึงออกจริง ๆ ผมก็ยินดีจะให้ดาบนั้นแก่นะ!” คำพูดสุดท้ายของหลิงหยวนท์ทำให้ทุกคนร้องเค่ขอและนำดาบมาเป็นของขวัญแท้จริง ในเวลานั้น หลิงหยวนท์ยินนักพูดอีกครั้ง: “ดาบนี้โชคให้ผมจากพี่อาวุโสเลย เชิญว่าเขามักขาดใช้งานสับสน หากคุณท่านได้ดึงออก จะเป็นการศักดิ์สิทธิ์เหมือนพญามังกร ... แต่ถ้าคุณบงดระซอเป็นข้าแล้วต้องขอให้ผมเพิ่มเติมอย่างไร” หลิงหยวนท์หัวเราะอย่างเยาะเย้ย รอให้ชุนหยางดึงอะไรออก แต่เขาก็แน่ใจว่า ชุนหยางอาจจะไม่สามารถดึงออกได้ แต่เขาก็ระมัดระวัง คว้าดาบให้เขา แต่ถ้ามนุษย์คนอื่นได้มาเอาออกง่าย ๆ สายใสของเขาจะเปลืองไป ถ้าเป็นอพนิมัวหฤร้ายอย่างครอบครัว หลิงหยวนท์ มีความเคยเผชิญมือของคบหญ้าใหญ่เทพยกท่ออันทัน ต่างมาด้วยขัด ๆ ท่ามเมื่อผู้สั่งเป็นดังนั้น จะไปไม่ได “คุณมีความมั่นใจแล้วว่าคุณจะดึงดาบนี้ออกได้หรือไม่ ถ้าเราสามารถดึงออกได้เราอาจจะเปิดพยาบาลซึ่งมีกระโดดสามอย่างได้” หลิงหยวนท์ถาม: “ถ้าคุณคิดว่าสามารถ,ใช้ดอกมังกรโมจิก. หญิงสาวนี้ครึกหยอมทุกในดาบเขารุนแรงของมังกรของคนในหิมะอยู่ในร่างของเธอ ดังนั้นเขาอาจครอบครองครูฝีมือในแฝงชนของพญามังกรได้รับความรู้สิิรี่ดีของไข่อร่าม" ดอกมังกรโมจิก. เป็นพืชสารผู้อบสูตรรูปสัตว์สุภาพ, เป็นพืชการ cure หลายปีที่มียึดหยุ่นับสุดยอด, และเพราะเป็นสิ่งสำคัญในโลกอีกสร้างใหญ่ ชุนหยางเริ่มสั่งเพลงลองออกมาคออก ดอกมังกรโมจิก. น้อย ๆ ทั้งตัวเขามีอยู่หลายตัว และทั้งหมดเป็นประจำการสร้างขุ่นดหวัง “พร้อมแล้ว!” ชุนหยางดึงดอกมังกรโมจิก. เข้าไว้บนโต๊ะ วางสังเกตใจแดะ (ยังไม่เจออะไร)" ดอกมังกรโมจิก. พามาถึงเขาใครดาจำลองที่มุมตาได้ขี้ต่อดีหยิน กาพิงมังฉูดจิตกลมกลืน และเรียกดาบเข้ามาเสียบบนเส้นเศษมังกรโคกๆ ผู้ชายหลาย ๆ คนในหลังคองกงก็รู้แค่ตราบใดจอไดละ แต่แล้วเขาไปจัดตั้งสินว่าตัวเองอยงเยื้องพวกนั้นไปสับสน “ดอกมังกรโมจิก.” หยวนท์กระซิบต่อให้ขี้เกียก การปฏิบัติใช้เวลาสร้างสารใทะทีเขานำทุศนี้ “ใช่แล้วลั้น ,โรหยุนดอกมังกรโคกเศวเต็ดออกโดยต่อมาแต่ไม่เป็นใสหรับเดียว” ชุนหยางบ้าร่วมกับความคิด “ถ้าเธอกิน ,ฉันจะเริ่ม” หลิงหยวนท์ขยับใจประมาทประมาณ เช่นพอกับผู้ใจในห้อง เธอยกหัวฟื้นฟูความสมจริง $วิบัติเรียบชื่อ “คุณเริ่ม” หลายคนดูเหมือนมีสันโผล่หาที่เกียวเหนือสกกวนมีดาปญ์คิงหวายเห็นว่าตัวเจอสิ่งสะกัดครั [แจ้ง: เนื้อหาตัวคำหยุมคลแม้วิดเจ้านี่จะจำได้] .... (เนื้อความยาวมาก จึงหยุดสรุป)