ชานี่ใหมู่ลได้ทราบว่ามีกองสัตว์ใหญ่หลายกองในอาณาจักรสวรรค์ มีจำนวนมากทั้งภายในและภายนอก และบริเวณลึกที่สุดถูกควบคุมโดยกลุ่มมนุษย์และสัตว์อันแข็งแกร่ง มันดีที่เราได้พบกับเผ่ากระบือมรกต พวกเขาเป็นคนที่เชื่อถือได้มากที่สุด เราใช้พลังเย็นแข็งแรงเพื่อลงแข็งแกร่งของแก้วลอยฟ้าแล้วล่องหนไปด้วยกัน กระบือมรกตเปราะแรงกว่า แม้จะมีบาดเจ็บเล็กน้อยแต่ไม่มีใครเสียชีวิต แม่วางจินเตียนกล่าวอีกครั้ง “แล้วความเสียหายของกองทัพอื่น ๆ จาเป็นยังไงบ้าง?” ชานี่มาร์ ยังสนใจในสถานการณ์ของศาลเทพร้ายและพลังใหญ่อื่น ๆ “ฉันไม่รู้ ถ้าเราเจอกองสัตว์หรือสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ พวกมันมักจะถูกทำลายฉันได้ยินว่ากองทัพของศาลดอกไม้ร้อยหุบหลักถูกทำลายและทั้งหมดถูกสังหาร แค่พ่อและลูกของราชาฟีนิกซ์เท่านั้นที่รอดพ้น” ชานี่มาร์เดาแรกว่าแม่วางจินเตียนได้เจอเผ่าขนน้ำพระราชา ไม่เช่นนั้นเขาไม่รู้เรื่องเหล่านี้ได้ชัดเจน “ศูนย์คนตลกแล้วคุณทำดีไปได้อย่างไร?” ชานี่มาร์ถาม “ฉันดูไม่เหมือนคนที่จะถูกฆ่าอย่างง่าย ๆ” แม่วางจินเตียนดูเหมือนโมโห “ถ้าคุณรอดได้ฉันก็จะทำได้ ไม่มาหรือเสียหายแก่อนไหม** “ไม่เลย ฉันเจอสัตว์เทวดางดีกว่า ฉันใช้เวล์พอกันตาย” ชานี่มาร์พูดเบา ๆ แม่วางจินเตียนพุ่งมือแรง ๆ “อย่าเกียรตี้นะ นี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณอาจเกียรตี้ได้ง่าย ๆ เกียรติ “อะ่ะ ฉันก็เอาหลักฐานออกไปดูกัน เดี๋ยวคุณไม่อยากขอว่าฉันจะเป็นปู่หรือ? “ไม่แน่นอน” แม่วางจินเตียนตาแดง “โอเค ฉันเชื่อคุณ เตรียมหลักฐานให้ดู” ทั้งสองหยุดเดินช่างช่างเมื่อชานี่มาร์ดึงอคคอร์หนุนค้อนโสดออกมาแล้วหัวเราะ “นี่คืองูร้ายอธิบางโอกาส” ต่อมาเขาดึงอัญมณีศักดิ์สิทธิ์ใหม่ ๆ ออกมา เป็นอาหา สิทธิฐานของนิลกิ, ขนาดใหญ่พอด่าแพ้เกราะ แม่วางจินเตียนใช้ดาบแทงมันแล้วพยุงบ่นว่าสินค้าพวกนี้คือตัวอย่างของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แต่ภาพนี้เยาว์ “ใช่ มันเป็นสัตว์เล็ก ฉันได้ฆ่า” ชานี่มาร์เก็บอาหาไว้ “เฮ้ นั่นเป็นสัตว์เล็กอาจจะใหญ่กว่ามาก แก๊อสที่ใหญ่ร่องรับกาสเขามากปีกยิ้ม “คุณทำไมไม่ริโต้เคี้ย “แพ่เสนอทาง” แม่วางจินเตียนรังแก “คุณควรทำเกียรติกาล “ฉันใช้เคมีปลอดภัยจากพระเจ้าบ้านเรือแทะกะไม่สามารถทำอาหาร” ชานี่มาร์หัวเราะ “แม่ว้าง คุณพลังอึดกอะ นี่ตอสำเร็จตนเองขอสัง “เป็นโก”, แม่วางจินเตียนร้องในรูปสั้น “ฉันจะลดสิบถาดและสัน” “เลยดี” ชานี่มาร์ใส่ในถุงเก็บอุปกรณ์แล้วประทับให้ แม่วางจินเตียนหัวเราะแล้วพัดหัว “เมื่อคุณมีเคมีเลือดหมด แม่ต้องใช้โอกาสอันนี้ลายสัตว์เถิดถ้าเราต่อเนื่อง เชื่อหลักแห่งศวรรษกลุ่ม ผมจะไม่ทำ “ผมจะทำ” “ถ้ามีโอกาสดี ฉันต้องการแล้วแต่มง เอาล่ะ คุณทำมาซึ่งคุณต้องมีอุปกรณ์อึดกันตาม “มาอัตราอยั่ง ” ...ชานกังอย่างจริงจังว่าในอาณาจักรสวรรค์มีกองสัตว์ฉันท์อันเข้มแข็งจำนวนมาก ทั้งภายในและภายนอกบริเวณ และพื้นที่ลึกที่สุดถูกควบคุมโดยกลุ่มมนุษย์และสัตว์อันทรงพลัง มันจึงดีที่เราได้พบกับเผ่ากระบือมรกต พวกเขาเป็นคนที่เชื่อถือได้อย่างแท้จริง เราใช้พลังเย็นหนาเพื่อให้แก้วเครื่องบินแข็งแกร่งแล้วหลบหนีด้วยกันกระบือมรกตแข็งแกร่งกว่าก็แนะนำว่ามีบาดเจ็บบางอย่างแต่ไม่มีใครเสียชีวิต แม่วางจินเตียนตรึกตรองอีกครั้ง "แล้วความสูญเสียของกองทัพอื่น ๆ เป็นหยัง?" ชานกังถาม เขาทึ่งกับสถานะของอาณาจักรเทพและพลังงาม "ฉันไม่รู้ ถ้าเราเจอกองสัตว์หรือสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ พวกมันอาจจะถูกทำลาย ฉันได้ฟังว่ากองทัพของศาลดอกไม้ถ้วนถูกทำลายทั้งหมดและทุกคนตาย หลายคนเหลือเพียงพ่อและลูกของราชาฟีนิกซ์เท่านั้น" ชานกังคิดว่าแม่วางจินเตียนได้เจอเผ่าเชื้อสายทรงพระอิศวร อาจจะทำให้เขารู้เรื่องอย่างชัดเจน "โผดนี้ ทำได้อย่างไรบ้าง?" ชานกังถาม "ดูเหมือนคนที่ถูกฆ่าได้ง่าย" แม่วางจินเตียนดูโมโห "ถ้าคุณรอดได้ ฉันก็จะทำได้เช่นกัน คุณมาถึงนี้โดยไม่มีอุปสรรคหรือเปล่า" "ไม่ได้ ฉันเจอสัตว์เทวเบื้องต้นค่าแข็ง แต่อย่างนั้นฉันจะใช้เวลาเจอ" ชานกังพูดเบา ๆ แม่วางจินเตียนกดล้อมมือแรง ๆ "อย่าเกียรติ์ เป็นเรื่องที่คุณอาจกล่าวสิ่งไม่ได้ ยกตระหนักรุนแรง และโกรธ" "ฮึม ฉันจะยกหลักฐานออกมา เอามาเป็นบทกวี คุณเป็นครูหรือไม่?" ชานกังหนุนบ่น "ไม่" แม่วางจินเตียนตกใจ "ตกลง ฉันเชื่อคุณ แสดงหลักฐาน" ทั้งสองหยุดเดินเมื่อชานกังดึงแกนสัตว์ปิดเย็นนั้นออกมาแล้วหัวเราะ "นี่เป็นแกนสัตว์จากสัตว์ศักดิ์สิทธิ์" จากนั้นเขาดึงท่อนกรงศักดิ์สิทธิ์อีกตัวหนึ่ง ขนาดเป็นผ้าห่มใหญ่ แม่วางจินเตียนแทงด้วยดาบ เขานั่งพยุงบ่นว่า "คุณมีกำลังดีแน่เนื่องจากนี่เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ แต่สัตว์นี้ดูอ่อนอย่างน้อย" "ใช่ มันเป็นสัตว์เล็ก ฉันได้กำจัด" ชานกังถือส่วนของเกราะศักดิ์สิทธิ์ "เฮ้ นั่นเป็นสัตว์เทพควรใหญ่กว่าเกินไป มันใหญ่เท่าเกราะที่หนักมาก คุณห้ามคลานเข้าไปทิ้งเหง้าผมก็พลาด" แม่วางจินเตียนเตือนว่า "คุณไม่เคยรู้จักเคารพครู" "ฉันใช้พิษเทพชงเหล้าแว่นไว้ ฉันจึงไม่สามารถลดเลือดได้" ชานกังหัวเราะ "ครับ นี่แคระคุณใหญ่เหมือนฉัน" "ก้นต่ำจ๋า" แม่วางจินเตียนโกรธในเสียงต่ำ "ให้ฉันสิบเลือด และสัน" "โอက" ชานกังใส่ไว้เก็บเข้าในถุงแล้วมอบให้ แม่วางจินเตียนหัวเราะและพัดไก่ “จงใช้เกราะนี้เพื่อทำลายสัตว์ป่า ถ้าเราเคลื่อนต่อไปครูและศิษย์รวมกัน เราสามารถทำลายหลายคน" ชานกังถาม “ถ้ามีโอกาส จะฉันจะปฏิบัติ แต่จริง ๆ แล้วคุณมาที่นี่ทำไม?” แม่วางจินเตียนดึงหินเงินสีเทาออกมา เธอสั่ง "ฉันจับมนุษย์มนุษย์ครึ่งตายและเอามาจากเขา แล้วเขาเล่ากับฉันว่ามีอะไรเยอะมากที่นี่" "เราจะไปทุกที่" ชานกังกระทบกล่าว "ฉันก็มีเครื่องตัวนี้ด้วย" แม้ว่าเธอมีเกราะแต่มุกระอุดหายหาย แต่แม่วางจินเตียนดูสินค้าเขาในมือ "ปรับช่วยเกาหลี" นึกมันเอา แต่จริง ๆ สำหรับอุณหภูมิภายในบุกๆ อย่าหัวหน้า ...