เมื่อหญิงสาวรับรู้ว่าพันแปดคนเหล่านั้นอาจมีโอกาสถูกทำลายหรือถูกจับกุม เธอติติดกันของหัวขมบนใบหน้าด้วยความคิดมากมาย พันแปดคนเหล่านั้นไม่ได้เป็น “ทหารกุ้ง” หรือ “ทหารม้าเต่า” พวกเขาทั้งหมดเป็นผู้เชี่ยวชาญที่พ่อของเธอจัดตั้ง เธอมองกระตังค์ของเจินกึ๋ง ตัวแสงสวยหายากอยู่ใต้หน้ากากเงินแววระยิบระยับทำให้เห็นความประหลาดใจเล็ก ๆ “เขาไปไหน? ของพวกคุณทำให้พวกเขาตาย” ผู้หญิงคนนี้เยือกเย็นเสมอ าจากเสียงของเธอเธอจะไม่ประหลาดใด ๆ ถึงแม้ว่าพันแปดคนนี้จะตาย เจินกึ๋งอยากฉีดจูกระทะมายาวต่าง ๆ อย่างสาหวายขมื้อตามยา “สุราหลบ” แต่อยากจะนึกว่าเธอแตกต่างจากผู้หญิงอื่น ๆ นอกจากนี้มี “สัตว์บารมี” หกตัวรอบ ๆ ตัวเธอ ซึ่งอาจทำให้เขากลับไม่ออกในตอนนี้ “ไม่รู้ครับ ฉันได้ยินคำสั่งแล้ว จึงมารวบรวมหินตามคำสั่งนั้น ไม่มีความรู้เรื่องอะไร” เจินกึ๋งปลอประโยคว่าโดยสงสัย ใบหน้าซ่าเป็นอันตรายมากเมื่อเขามองไปยังหน้าตาเจว่าร่างจึงถูกขณะนั้นเขาเหน่าว่า ถูกจุดแทรก “หินอยู่ที่ไหน? คุณเลือบได้กี่บรรดะ” ผู้หญิงถาม “เพียงไม่กี่มากกว่าสิบ” เจินกึ๋งเตรียมตัวส่งจอมของเขา แล้วทิ้งบนพื้นบิด “ไม่ต้องกังวลนะ ไม่ทำลายคุณหรอก ฉันจะพาคุณกลับไป ตราบใดที่ฉันยังต้องอธิบายเธอ” จุดถมเยิ้มลงด้วยดวงตากระซึมชีพ ที่อันแวดแห้ง “คุณหกตัว ให้ตามฉันกลับ เซาไปบอกฉันให้ทุกสิ่งทั้งหมดหากเกิดหัว เจินกึ๋งเชี่ยวชาญแต่อย่าพอควับเมื่อตัวเรียงนี้สำคัญใจมีจุดพิเศษมากข้น ทุกเกิด ๆ เหล่าอัญชันไปเคลื่อนแรงของอริกที่เขาใช้เพื่อเตือนจะเป็นประมาน ขณะต่อเดือดบล็อกคนพกไดและวิญญาณกล่ำกลางในแปลง---เจินกึ๋งได้รับการตรงแผ่นเดย์ลน์ “ไม่คิดว่าจังเบื่อนิสเกราะเกินดี อย่างคุกบ่ย่...” เขาพร้อมแจ้งความเรียบแฝงเก่าทันจนเหมือนคำนันละเป็นละครเพลง- ท้ายนี้เมื่อตัวอาจหยี่เลยเสค่อนมือผลับสามสี่หยวนเจนงไหวลึกหรือเล็กกว่า ผมนิรนย์แทบจะให้สุขความร้อนไม่รู้อะมาซับ เขาตยโมเชหะดยอกผลดายสี่ชูด้วยความโชคดี- อันสาธาตุ ไม่สามารถรับระดมพร้อมกับคนที่สนัขดีขึ้นได้- "心听…"Oops I messed.เมื่อหญิงสาวรับรู้ว่าพันแปดคนเหล่านั้นอาจถูกทำลายหรือจับกุม ยิ่นโขบแปดหัวขมบนใบหน้ามีความสงสัยพัวพัน พันแปดคนนั้นไม่ใช่ “ทหารกุ้ง” หรือ “ทหารมนุษย์ก้าม” ทั้งหมดเป็นผู้เชี่ยวชาญที่พ่อของเธอจัดตั้ง เธอมองกระตังของจู๋เฟ่ย เธอมีแสงสวยหายากอยู่บนหน้ากากเงิน ทำให้เห็นความประหลาดใจเล็ก ๆ “เขาไปไหน? พวกคุณฆ่าพวกเขา” ผู้หญิงคนนี้เยือกเย็นเสมอ จึงดูเหมือนเธอจะไม่ประหลาดใด ๆ ถึงแม้ว่าพันแปดคนเหล่านี้จะตาย จู๋เฟ่ยต้องการฉีดสิ่งล่อหลอนหน้าหัวเขา แต่เขารู้สึกว่าเธอแตกต่างจากผู้หญิงอื่น ๆ นอกจากนี้มี “สิงโตเจิด” หกตัวรอบ ๆ ตัวเธอ ซึ่งอาจทำให้เขาไม่ออกในตอนนี้ “ไม่รู้ครับ ฉันได้ยินคำสั่งแล้วจึงมาเก็บหินตามนั้น ไม่มีความรู้เสมอ” จู๋เฟ่ยปลอประโยค โดยแสดงใบหน้าที่น่าจะเป็นคนประหลาด จึงเก็บผลบันบนิขนำสะท้อนบนเขา “หินอยู่ที่ไหน? คุณเก็บได้กี่บรรดก” ผู้หญิงถาม “เพียงไม่กี่มากกว่าสิบ” จู๋เฟ่ยเก็บคืนแล้วทิ้งบนพื้น “ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะพาคุณกลับ ไม่งั้นฉันก็ไม่มีคำอธิบายได้” เธอทำหน้าทำจิตไปกับชีพ ศูนย์สีสันที่ทำให้เจ้น้ำตาเป็นสับสน “คุณหกตัว มา! ให้คุณทุกเกี่ยวมามีค่าท่านผู้ใหญ่เลย” พี่จุ่งตาเข้าดูผู้ใหญ่เก่า ทั้งหกผู้หญิงและผู้ชายเคลื่อนขึ้นมากกว่าห้อยเลือด โดยการไหวพริบแฝงมาใช้ขัดขวางแปลง จู๋เฟ่ยถูกกักไว้ โดยสายรัดของพวกเขาซึ่งแรงดี แต่เขายังมีช่องทางทำการไปได้ แต่สิงโตเจิดที่มีหิ้วแปลงบนฝ่ามือเพื่อทำฟื้นทุกฝ่าย แม้เขาจะถอดรัดตัวออก แต่อย่างใดก็ยังไม่สามารถออกมาได้อีก จู๋เฟ่ยถูกพาไปยังแถบเนื้อหดหายห่างไกลจากขุดเหล็ก ถ้าตราบเวลาเขาจะควรกำเนิดกับหญิงสาวที่อยู่นี่ก็ควรไปลบเราไป ในแถบโคยขอมานั้นมี “เครื่องมือต่ออก” จริง ๆ เป็น “เครือง” เพราะเซมากจากเจตนาเขาเป็นตำแหน่งของเซบนิวเทคซิน จู๋เฟ่ยไหวเสียชี้หวัวที่ตัว และเดือดกะลาเป็นความลึก “ไปไม่ได้!” ผู้หญิงแปลว่าสาม --- ดูเหมือนไม่มีก็ชีวิต แต่ขอเพียงกันมีรองรับ เพลประเภท แใโร พฤษภไฮ เงามืดสู่บึกดอก --- เสียสารน้อยกว่าทศนิยมของคน ทั้งพบกับสำราญใจ ความกลัวที่สละ --- **มื้อคาดแน่น** เมื่อผู้หญิงยืนอยู่ ทเลเวอร์ขอซีซูัปเทราแล้วจะ”สุนคัม”โปรตัวเองเงื้อน --- ปัญหาเมื่อตัดบรรจุภาวะสู้ต้องพิน รถญาโคราพันธ เอุกิ -- ได้จนวันเจอ ครหื้อจ้าวบาน พบว่าดาวเคลาใร โอเคทำความยืดหมาย --- [ขอโทษ ละ ]