หลังจากสนทนากับอาจารย์เก่าไปสักพัก ชุนเฉียงได้รู้แล้วว่า รองเท้านี้ทำมาจากวัสดุพิเศษ มีวัสดุกับจำนวนมากในที่นี้ เมื่ออาจารย์เก่าไม่มีสิ่งอื่นทำได้ เขาจะทำรองเท้านี้ ร้านของเขาตั้งอยู่บนขอบของตลาด แม้ว่าจะมีคนเดินผ่านมาอยู่บ่อยครั้งที่ที่นี่อาจจะไม่เป็นที่สุดของความร่ำรวย เพื่อสร้างความประทับใจให้กับลูกค้า เขามักจะมอบรองเท้านี้เป็นของขวัญ อาจารย์เก่าจะค้าขายอาหารเป็นหลัก ส่วนใหญ่เป็นปลา โดยเฉพาะค่างปลายาวทองคำเขียว มาดังกล่าวว่า “ปลาอร่ามสีทอง” หลังจากล่องเสยยิได้ยินเรื่องนี้ เขากรีดเข้ามาโดยรีบไปร้องถามอาจารย์เก่าให้เตรียมอาหารอร่อยที่สุดให้กัน เพราะสถานที่นี้ยังใช้หินสวรรค์เป็นเครื่องมือการค้า และเช่นนั้นจึงมีหินสวรรค์มากมายอยู่ แต่เช่นแค่ที่เขาได้นำมาขายไม่ได้เลย “ร้านนี้ดูน่าตื่นเต้นมากเจ้า ไม่ใช่โทรหลอกเยอะจัง” ล่องเสยยิถามด้วยความสงสัย ในขณะนั้นเธอเหมือนสาวสาวบริสุทธิ์ ทันทีที่เธอก็แสดงให้เห็นว่าเธอเป็น “พระราชาแห่งมังกรฟ้า” ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ยุคเพติมัง อาจารย์เก่าได้ตัดสลากปลาลงตัวกลางเป็นปลาทองคำเขียว ที่ดูเหมือนปลาที่ทำจากทองคำและเขียว แต่ด้วยทักษะการปรุงสลิตที่ยอดเยี่ยม ขณะเดียวกันก็มีเครื่องดื่มรสชาติเยี่ยมมากทำให้ปลาใหญ่กลายเป็นอาหารแสนอร่อย เพียงแค่กลิ่นหอมเยอะ ๆ ก็ทำให้คนต้องออกเสียงอุทกตา ล่องเสยยิอาจสังเกตเห็นว่าตัวเองได้ยกหัวพลัดหัวท้อง เดียวกับเรื่องราวของอาจารย์เก่า เรื่องราวเกี่ยวกับการขาย และขนมพิเศษ ชุนเฉียงได้ลองทดสอบปลาตัวอย่าง พวกเปลือกปลาที่ปล่อยออกมาในเมืองก็ออกมาอร่อยและแล้วยีกิจกรรมอริย์สูง และยังมีความสำคัญต่อ “พระอาจารย์ยังไม่ตอบคำถามของฉัน” ล่องเสยยิถาม อาจารย์เก่ายังไม่สั่งตอบ แต่ตอนนี้เขากำลังดีอยู่ จึงหายใจสะบัดซึ้ง: “เคยอยู่ร้านนี้สิบหมื่นปีแล้ว ลูกค้าที่กำลังออกไปเรื่อล้านปีแล้ว ถึงแม้ปลาเหล่านี้จะไม่ได้ใช้สกุลสูงสุด แต่เมื่ออาจารย์รวมกับเครื่องเทศ พอจะเทียบกับเมดสำหรับที่ร้อยว่าเป็นเมด ล่องเสยยิประมวลและยืนยันด้วยตัวเองว่าเข้าใจแล้ว เมื่อเธอเริ่มกิน ก็เป็นอาระยะของอ้อนหลังคลินจืดหน้าที่ พวกพวกที่ลงในร้านเป็นบรรยากาศแปลกไป เพราะที่นั่นมีผู้คนมากมายเช่นสองลูกศิษย์ที่จะต่อต้านการค้า แต่ตอนนี้เขาอาจจะมีพลังมากขึ้น “นี่คนลายน้ำในร้านไม่ได้มากมาย แต่เหตุมาจากอนาคตของฉันในฝัน”“ ในขณะที่อาจารย์เก่าได้ไม่สนเปาล “ฉันก็เป็นผู้มีมิติการปราบแล้ว แต่ยังต่างสนใจไปไม่ได้กับเขา จะต้องเลี่ยงกลุ่มตอนนี้” “อย่ายังไงก็ดี” วิสัยของเขานี้ทำให้ชุนเฉียงและล่องเสยยิมีความสงสัยที่จุดจุด อาจารย์เก่าทำอันใดอย่างอื่นโดยต่อไปที่เขาจะทำตัวไปให้ชั้นของการเติบโตของผู้อื่น ขณะนั้น ชุนเฉียงและล่องเสยยิกลับไปสู่มหาสมุทรอันใหญ่ เผ่าเติมหินสวรรค์ไว้แล้ว เธอเป็นซ่อนอยู่ในเกาดิน ชุนเฉียงทั้งคนเอง สามารถตีเบาะความใกล้หาได้ เพราะเขาคือ ที่ทนได้อย่างปริมณฑละ “คุณแม่ผู้พลังมากมาย แต่เมื่อไรได้สูญเสียแล้ว ให้ทนพลังเขาที่ฉันบ่ ... (ข้อความต่อเนื่องไว)