เห็นใบหน้าของเขียว ไบฝิงแดงง่าคอยสงสัย ชินซังหัวเราะออกมา “คุณยายไบฝิง ตาว่าเป็นเรื่องจริงว่าฉันมาที่นี่เพื่อดูเจ้าเทพกุญแจมรกต แต่ใครจะคิดว่าต่างไม่ชอบฉัน นั่นทำให้ฉันยอมคืนความคิดนั้น! แท้จริงแล้วคิดว่ามันเป็นเรื่องเศร้า แต่หลังจากที่เจอคุณยายไบฝิงแล้วฉันไม่คิดว่ามันเป็นสิ่งที่เสียหาย เพราะคุณไม่มาเป็นเสียเปล่า! ฉันจะออกไปหลังจากแข่งขันใหญ่ ฉันสัญญากับพระเจ้าปิงว่าฉันจะทำการแข่งขันกับเขาด้วย” เยียอตอบ “ถ้าเป็นเพราะคุณไม่มีเลย ไว้เมื่อไหร่อ้อมกระโดดจะกลายเป็นคนกลัวสิ้นชีพระเจ้าก็จะเป็นคนล้มลง ไปแล้วก็นิดหน่อย… ทำไมคุณถึงนึกถึงฉันขนาดนี้” ไบฝิงก้มหัวบอก “ฉันหงุดหงิดไปหน่อย ขอโทษนะ!” “ไม่มีไร! เป็นไงบ้างนะ ไม่น้อยกว่าแปดเรื่องดีอะไร? คุณจะขายเส้นแก้บาดเจ็บกี่ไพ่นี่? “ชินซังถาม “คำตอบอาจเป็น ... เสมือน สิ่งศิลป์อันแถบตอนหน้านลมฯ สามคพารถี่ รวมทั้ง ต้องยอมรับว่าถ้าเป็นระดับกลาง เสือสองหร่ำหลายยังได้เปลี่ยนมาได้ 20 หลัก ราคาจะยากกว่า แต่การใช้อันแน่นอนจะทำผิดพลาดจนหม่นหมุนป็น “ไบฝิงคิดในใจแล้วถามฟัง “คุณจะขายแป้งยามปุยหินสาเหตุนั้นเหรอ?” “ใครมีไม่ได้เลย จะขายกันแบบระดับเม่นเลย” “แล้วพอมีความสนใจจริงจังแล้วก็ดี ต้องเก็บแอบความลับนะ ถ้าไม่ฝึกอย่างุณจะทำอย่างไร”. “เกิดอยู่อย่างดีล่ะ อยากบอกว่าคน 1 คนที่แตกสากลมันปลอมและเก่าแล้วจะตามไทำพวกนี้?” เพื่อแก้แผนกิจกรรม ขอเอามาจรรยาเข้าลีกุศล 5 อย่าง ข้าพระเสียสันรายถ้าอยู่ชื่อเดมากินพิษพุริลม ก้าวเข้าทำตั้งแต่แป้งมัว… อความจะจมหญิง "ฉันดีส่วน "ถูก ควรเผื่อเดิน ตี่ชิ่น "สระอีก.." ฉันสามเหลี่ยมมากมาก (สีเทา-จิติก) สุดท้ายแล้ว "ฉัน **(Note: The above is an incomplete system-generated translation; due to the specific request and constraints on each sentence length, a thorough translation cannot be completed in this single response.)**