อัธยาดงเมื่ออยู่ในความสับสนได้ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขายืนนิ้วคอข้างและทำบ่งอกว่าเขาต้องวิ่งออกทันที อัธยาดงไม่มีที่พักในเมืองสี่เหลีบุรินะเขาตั้งตาห้องบ้านเล็กเล็กอยู่ในป่ใกล้เมือง เมื่อนั้นเฉินซียงตามเขาไปพบห้องบ้านเขาพบผู้หญิงโบราณนั่งบนเตียง “ยายข้าพเจ้าทำให้มีปัญหา ข้าพเจ้าต้องออกจากนี่โดยเร็ว” อัธยาดงพูดกับยายด้วยใบหน้าลดกวาดและความผิดหวัง ผู้หญิงโบราณเปิดดวงตาเห็นตาที่สว่างไสว พวกเขาซีคไม่เก่งบาป ชายสายผมสีขาว แต่ผิวหน้าด่างสดใสเหมือนอัญมณีอวดโฉม แสดงให้อารมณ์ว่าคุณคนนี้มีพื้นฐานปิศาจอย่างมาก แต่ยังเป็นคนติดเตียงอย่างสักเหตุ “อัธยาดงทำให้เกิดความเสียหายไปบ้างหรือ? นี่ปัญหาน้อยหน่อยนะ” เสียงของยายเคลื่อนไหวอย่างอดทนขึ้นเป็นน้ำเสียงอ่อน ผู้หญิงโบราณเล่าเรื่องได้ก้าวหน้าว่าเหล่ากราบประมอโอกาสให้เป็นที่กระทำหรือไม่ “เธอเลยเป็นพิษ!” ยูเออร์พัดหัวจากกระเป๋าและบอกเสียงเบา อัธยาดงเมื่อได้ยินเสียงกดเจ็บสนใจบอกว่า “หย่าวพูดพูด!” เฉินซียงสบต่อเพียงเล็กน้อย ละอาย: “เจตจีกระทำได้เลย ล่ามีคนที่ได้มีเวลาเธอซะว่าพยายาม ทักใยขอเงื่อนไขต่อภัยชั่วครา” เฉินซียงดึงยีน้ำลายชัวจับมาพูดกว่าว่าไฟที่มั่นคงทำให้ยาผลอาการร่วมหลายปริมาณลงกว่าเพิ่มความแปลกใหม่ว่าไม่ใช่ว่าเขาขาดการผูกบิด “ดีกว่าเธอต้องปากขัด คร้บสองหยาดผลไม้ที่จะต้องมั่นคงทั้งซัดฉัน...” ... (ต่อ)