ต้นแรกพวกเขาตั้งใจจะรีบกลับเมื่อคื่นแสงหัวฟ้าตื่นขึ้นมา แต่เนื่องจากกลัวเหยือกมังกรพวกเขาต้องรีบกลับ มิฉะนั้นเหยือกมังกรจะตามมาถึงและทำให้พวกเขาถูกรบกวนมากมาย เจินหยางไม่ทราบว่าพญานาคเหยือกมังกรมีพลังกี่เท่า เพียงสามสิบตัวก็เพียงพอจะทำให้กองปราชญ์หวั่นไหว “อาจเป็นได้ว่า ผู้ชำนาญในเวทีแห่งความวายคือตัวอันนี้แหละ?” เจินหยางถามวิญญาณดาบและบอกเกี่ยวกับเหยือกมังกร “ไม่ได้ว่า ศิลปะมหาผลของ เวทีแห่งความวาย ส่วนใหญ่สูญหายไปแล้ว? และนักรบแข็งแกร่งทั้งหลายได้เดินทางไปตลอดมณိของ道ร้อยล้าน จึงเป็นเรื่องปกติที่ วีทีแห่งความวายอ่อนแอ” วิญญาณดาบถอนหายใจ “ถ้าเทพเจ้าเฒ่าดาบเกิดมาพบที่นี่หลายปีก่อน กล้าหาญเจอกับเหยือกมังกรแบบนี้ก็ทำได้ง่าย ๆ” ขณะความแข็งแกร่งพอถึงจุดหนึ่ง พวกเขาทุกคนจะเดินทางไปตลอดมณิของ道ร้อยล้าน จึงทำให้จำนวนผู้เชี่ยวชาญในสำนักลดลงอย่างต่อเนื่อง และมรดกของพวกเขาถูกสูญหายต่อไป แถมพลังรวมของ วีทีแห่งความวายก็จะค่อย ๆ ลดลง และคนส่วนใหญ่ที่สามารถผ่านสถานที่อันอันตรายนี้ได้คนเดียวคนหนึ่งก็มีพลังแข็งแกร่ง พวกเขาก็สามารถควบคุมตัวเองได้ หากไม่ทำได้ พวกเขาไม่สามารถเข้าไปตลอดมณิของ道ร้อยล้านได้อย่างราบรื่น 𝚏𝕣𝕖𝚎𝚠𝚎𝚋𝚗𝐨𝐯𝕖𝕝.𝕔𝐨𝕞 “เจ้าอาจจะไม่รู้ว่าหมดเหยือกมังกรคืออะไร?” เจินหยางสงสัยและคิดว่ามันอาจมีเลือดของมังกร และคนในคบลงนั้นอยากได้อำนาจมังกรอมาจากอัศจรรย์แห่งนิรันดร์ “ฉันไม่รู้ค่ะ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นใหม่แล้ว” วิญญาณดาบตอบ “ถ้าฉันได้เจอ ฉันอาจเข้าใจได้ว่ามันคืออะไร” เจินหยางบิดช้อน และตามกลุ่มนั้นไป เนื่องจากพวกเขาเดินเร็วขึ้น เหมือนพวกเขากังวลเป็นพิเศษว่าจะถูกเหยือกมังกรฆ่ามากกว่ากัน ความสงสัยนี้ทำให้เจินหยางติดใจมากขึ้นกับเหยือกมังกร ถึงแม้เขาจะสนใจแต่เขาก็ไม่จะไปล่ามายามเสยให้ตัดสินใจ พวกเขาอาจเป็นที่ขัดขวางตลอดชีวิต เจินหยางตามกลุ่มคนเหล่านั้นไปสักหลายวัน และในระหว่างทางพวกเขาของอย่างแปลก เนื่องจากพวกเขาไม่ได้เจอกับสัตว์ประหลาดเลย และเหยือกที่ทำให้ทุกคนหวั่นไหวก็ไม่ไล่ตามตัวเขา “สุนัขตัวเทพของฉันได้ตื่นขึ้นแล้ว” เขาใช้ถุงเล็ก ๆ จึงเป็นตัวงูในสบระเซส ถุงนั้นขยายตัวเป็นทรงแว่น อย่างเล็กที่สุดแล้วตัวเปรียบเหมานกสวยผิวสีน้ำเงินสีม่วงเผา นกคำสองครั้งก่อนจะพูดเป็นเสียงของมนุษย์ “ใครอยู่ด้านหลัง? มีคนตัวหนึ่งอยู่ด้านหลังคนทำอะไรก็เป็นมนุษย์” หัวใจของเจินหยางระลอก ความทรงจำพญานกไ๐ตั้งไม่ยืนของเขาเอง วิ่งจากสู่พระราชประชากรรสกันอีกด้วย ทุกคนก็น้อย—ยังไม่เคยทำค่าวัวของเรื้อล่าม้ามากหร้ด้วย. “นี่เป็นใคร?” ตามมาตามกล่าวว่ากระเปั่นนอกที่อายุหนุน พบตลเหมาะค่าุ่มงานของผู้ป่วย ทีไขชายน่าเป็นเดินอย่างไว้คิดเป็นเพื่อสำนึกเจ้าฐรามพยใจสรรณะดูแล ที่ไฟในกลุ่มนักเลงค่ายของผู้มัทธาฑารนามาก “อา, เดินมาอันพอ! “ เหตุโทดอาสัยเขาในปูและล่างพื่ง ชื่อ—วั้นตาคาวน์ข้าวฟ้า “ปีนสูงล้งอยาห์ของแอไล,” การบินพากลืมโอใหญ่มันเงินโอแฏ “เราจะปล่อยนิยญงนผสังถอร์แบบจริงและอืเนิร่วมเลยและในถ็นไม่หย่างร้ายถึงเป็นไประยะไรว่านั้นวิว “อ้าย!” เมริฌิ “พบไตรงสัญญ์ใจกระทบ” แล้วแงรถทองแนแสงจายน้ำหมุนอยู่หนั่ง์” 🧪(ตญะไ้ว "อายอด!สถทำเพื่อบดกลิ่นกระหน้อนไข้ใน ขอ -น ... (ต่อ)