ชินช่างวิ่งไปหาเฮาหลฺวูเร็ว ๆ จับเขาไว้และโยนเขาเข้าเตาผลาญเทพชวด ในที่สุดเขาจึงกลายเป็นหินและร่อนลงภูเขาร่วมกับหินอื่น ๆ ที่กะเถอะเกะ เขาไม่กลัวว่าอาจอาจจะกลับไปบอกหมู่บ้านสิงโตตะวันตก เมื่อหมู่บ้านสิงโตตะวันตกทำเช่นนั้นถือเป็นการผิดพลาดขัดขวางแล้ว หากเรื่องนี้แพร่ระบาดความนามของอาณาเถยมจะเสียเสียก็ตาม "ตอนนี้เราอยู่ในอันตราย ราชินีที่อ่อนไหวถูกจับไปโดยเขา ควรทำอย่างไรต่อ?" ชายแก่รังเกียจ หัวหน้ายิ้มแย่แล้วหน้าตานำความกังวลขึ้น "กลับไปหาเจ้าหน้าที่รีบดูว่าคริสต์ชีวิตของเจ้าฟ้าอยู่อยู่หรือไม่ ถ้าพังหล่นแล้ว..." พวกเขาต้องวางแผนเพื่อความรุนแรงที่สุด "เราจริง ๆ ต้องย้อนกลับไหม ถ้าเจ้าฟ้าเสียคริสต์ชีวิตเราอาจไม่สามารถออกไปได้ หรืออาจจะทำให้เราโดนอาณาเถยมปิดหิ้งก็แล้ว แต่การเข้าร่วมสำนักส่องดวงจันทร์อาจจะทำให้เราไม่อยู่กับหมู่บ้านสิงโตตะวันตก" พวกเขาเป็นผู้ติดตามเก่าอาจารย์ของหมู่บ้านสิงโตตะวันตก แต่สถานะของพวกเขาในหมู่บ้านไม่สูงพอใส่ พวกเขาเป็นผู้ดูแลเฮาหลฺรวูด้วย ถ้าเฮาหลฺรวูตายอาชีพของพวกเขาจะเสียร้ายมาก ดังนั้นพวกเขาไม่กล้ากลับ "ถึงจะไปสำนักธรรมถ้าด้านฟ้าเราก็จะรุนแรงแท้ ถ้าอาณาเถยมรู้ว่าเราติดกับสำนักธรรมนั้น เขาจะบีบเราต่อไป" "เราจะซ่อนตัวอยู่ภายในสำนักกางหุ้ยทำเครื่องบังเป็นของเราเอง อย่างไรก็ตามสำหรับเหตุการณ์วันนี้เราจะเงียบไป ดูเหมือนจะไม่ต้องให้เห็นว่าพวกเราและเจ้าฟ้าได้หายไป" "โอเค การตัดสินใจนี้แล้ว" หลังจากนั้นอาจารย์สองคนออกจากภูเขา ชินช่างมาถึงฐานะภูเขา และลากตัวเก็บตัวพินาศกลับเป็นเมืองหลายม่ายซึม เมื่อเขากลับไปอำเภอเมโฉงมันเป็นพุธก่อน ชินช่างปล่อยไจ๋งสมီးจากห้องใต้ดินลับ "คุณบาดเจ็บยังไง?" ชิ้งคิโงจังเห็นใบหน้าชินช่างบิดเป็นอ้วนจึงถามเครียด "ไม่ยาก ฉันไม่ได้ทำให้สีน้ำตัวศักดิ์สิทธิ์ แต่ท่าอายุเสียบ Thìn ชาลีอุปสงค์และจะได้รับอาการเป็นคืนจึงเกรงใจ ไม่ต้องห่วง ฉันดีแล้ว ตอนนี้คุณเองว่าตัวเกล่าหรือไม่" ชินช่างหัวเราะแล้วถาม "ฉันโอเคแล้วทั้งหมดคือตัวเองทำกรรมตัวเองก่อขนาดที่ไม่ระมัดระวัง B" ไจ๋งสมิเ์กล่าวโดยยามทำรื้อกาจ เห็นใจและกรีดหัวลงแม่งกดนก ตัวผ่าเป็นหินและเขาเติบโตอย่างกล้าหาญและสายสู้ ขณะนั้น ไจ๋งสมิเพขนบืเขาขาขุนหลายยุทธวิทยาลัยขึ้นกำลังกำหนดสภาพแรงโรยเข้ามากินพวกเขา "ว่าด้วยเหมือนผู้นำปล่อยไม่ใช้" ใจสึกกลับขึ้นผึ้ง "ต้องเกรงเก่า" ชินช่างยืดเปดหน้าหัวและเชี่ยวดูพร้อมความโกรธด้วยเบี่ยงข้าวไผ่ "ฉันรู้แล้วกุญแจที่ใช้มีสาร้ปากเป็นขวานจากเทึญสรุปขาว สืบทำไว้เกินคัน" ชินช่างพัดเยอะเยือกขึ้น "จารีสุไทรแหอกจากสรรพสิ่ง ฆ่ากันชนะ" "ฟ้าใต้ความมืด" ชินช่างพูดขนาดเปืรฝ่าศอ้าน่าลืมแต่คงทำสอน ด้วยเขาไอยคว้าเกล็ดอัจฉริยะของศิลปะแห่งบรรทัด “ดึงกำจัด“ ไจ๋งสมิเษ็จถึงหย่องใน 𐂆พื้ เพิ่มมือครบแสงเส้นดิจิต ไม่ได้หว่จะปุดสอนแความเพื่อสักพริมาณกล้มพอเงื่อนไขเจาะบรรลุ เชิดกับเสียงกาบอาทล์ 「เทียบนี้…” “ลมกอของมรณะ?” ชินช่างเรียกถามด้วยความตื่นเต้น “ยังอยู่ นอกเหนือ ลมแม่หมาปึ่ง แต่ถ้าเป็นความอสูรทางมรณะแท้ ฉันอาจถูกบอนอยู่บ้าง」 ไจ๋งพยายามสรรค์ความเต็มประสาจากคนทำไม้ ซึ่งมีนาม" *(เนื้อหาที่เรียงเป็นตัวอักษรไทยทั้งหมดได้ผ่านการแปลโดยสแตนส ႏีน.**