เฟิง รุ่กเชียเดินจากบันไดลงมา แรงบันดาลของเธอมันเป็นเหมือนกับนกกระจาเขียว แต่เมื่อเธอเห็นเจ่ิน ซีอัง เธอแสดงความมุขและรอยยิ้มอันน่ารัก “เยาวชนศิรินเจ้าของเสน่ห์ คุณเอาเลย อย่ารอช้า จัดให้นั่งเลย!” เฟิง รูเซ่อกล่าวขณะเดินลง หลังจากเจ่ิน ซีอังและเมย เจิงซินเตรียมตัวจึงขยายความโดยตรง “หากเกิดอะไรขึ้นกับข้าหาดฟ้าอีสต์ดาวน์อีสติ๊ง ฉันจะไม่ทำงานร่วมกับเขาอีกแล้ว!” เจ่ิน ซีอังกล่าว “คุณก็ควรรู้ว่าให้เรารู้สึกอย่างไรด้วย” เฟิง รูเซ่อและนกกระจาเขียวดูซึ่งกันและกัน แล้วก็ดูเหมือนจะยืนยันทบทวน “ใช่แล้ว พ่อใหญ่ของข้าหาดฟ้าอีสต์ดาวน์กลับมาแล้วและทำให้เจ้าข้าหาดฟ้าเป็นบาดเจ็บ ด้วยพลังที่มากพอจะควบคุมข้าหาดฟ้าอีสต์ดาวน์ได้เต็มรูปแบบ! จากที่เราทราบ ข้าหาดฟ้าอีสต์ดาวน์มีนิสัยที่โกรธเกรี้ยว เราก็ไม่ยืนยันว่ามันจะเป็นศัตรูของเราในอนาคต” นกกระจาเขียวกล่าว “ถ้าเจ้านายป่าอีสได๋อยากควบคุมเจ่ิน ซีอัง เราก็จะต้องทำป่าแก้วสอนเกลาเกล้าเพื่อปกป้องเจ่ิน ซีอังได้หรือเปล่า?” จาง สิมีถามตรงๆ ถ้าป่าศัยไม่สามารถทำได้ พวกเขาต้องหนีจากที่นี้ด้วยตัวทันที เฟิง รูเซ่อไม่ตอบ ให้หัวของเขาลงเล็กน้อย ซึ่งในขณะเดียวกัน สุดสำนึกของนกกระจายอมลง เนื่องจากสิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสามารถตัดสินได้ เจ่ิน ซีอังถอนหายใจอย่างเพลีย เหมือนตอนนั้นเขาเคยคิดว่าข้าหาดฟ้าอีสต์ดาวน์และป่าปกป้องหยั่งออกมาพร้อมกันที่สุด แต่ตอนนี้เขาเห็นเหตุการณ์นี้ พวกเขาจึงแยกจากกัน จาง สิมีสับสน แต่เขาเห็นเจ่ิน ซีอังที่สเถียรในขณะนั้น ถามว่า “เบน? อ่านดี? นิยาย M. ybdu. พูดบ้างหน่อย” เมื่อเราทราบเรื่องนี้ เราได้ขอร้องพี่เลี้ยงในป่าปกป้องให้ช่วยเราก่อน โครงหมายว่าพวกเขาจะห่วงทำให้ผิดหวังกับพ่อใหญ่ของข้าหาดฟ้าอีสต์ดาวน์ ตลอดจนไม่อยากปกป้องคุณนี้เลย พวกเขาจึงยินยอม แต่ก็ตระหนักถึงความประหาด เฟิง รูเซ่อถอดพากอินซูลี่ออก แล้วพูด “นี่เป็นเงินชดเชยของคุณ” “และของฉัน!” นกกระจาเขียวกีดติดข้อความ เจ่ิน ซีอังมือพัดสู้ก็กำลังแก้แอบ “โคกเป็นโคกสมองแล้ว เป็นโคกสมองของป่าแก้วสอนขึ้นเป็นสิ่งสำคัญ อย่ารู้ฮำไส่ของโคกสมองที่เติบโตของป่าปกป้องหยั่งตอนช่วยฉัน” “เยาวชนศิรินเจ้าของเสน่ห์ ยอมรับนะ นี่เป็นดอกไม้ของเรา ช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้นแค่เล็กน้อย” เฟิง รูเซ่อร้องขอให้เจ่ิน ซีอังมองเข้าไปอย่างเต็มรอยแหวนของความประหาด “โอเค!” เจ่ิน ซีอังถอนหายใจยาว ๆ แล้วยอมรับคืน เฟิง รูเซ่อไม่โกรธใครกับเจ่ิน ซีอังและควิง กู๋ เพราะทหารฉันทักทาย “ใช่แล้ว หลังจากกุญแจสในเนอหวินเปลี่ยน จู่ฉันบุติที่ต้องใช้ศิลปะคำอธิบายเกินขัดขวัดจะต้องทำประโยค” เฟิง รูเซ่อกล่าว เขายังจำได้ว่าเจ่ิน ซีอังเคยสงสัยเรื่องนั้นมาก นั่นทำให้ฟ้าถูกปรากฏนี้มนุษย์ไม่ได้ทำให้มันเคยเคยเป็นของม้าขีดอันใกล้ ๆ โลกละขสั้น ๆจาฟิ่นทอิทั้ง “ใครให้กฎพาเหรไร?” เจ่ิน ซีอังถามอีก “มันเป็นคนที่มาจากเกาะหมู่เกียรติ… คุณไม่สามารถบอกว่าเป็นคน ไหรอย่างบูมแค่ห่า เกิดได้” นกกระจาเขียวตอบ “โอ้ถูกต้อง เยาวชนศิรินเจ้าของเสน่ห์ ใครที่พอปรากฏจากเกาะหมู่เกียรติอย่างเดียวกัน กุญแจจะโองบังเล่านั้น” เฟิง รูเซ่อบอก เจ่ิน ซีอังถอนหัวลง “ตอนนี้ก็อ้ายจะปินงาม อื่นไม่ได้เข้าให้พวกเขา” มีรายี่หรา “เลือดโดยใช้เดือน และจริงก่อนได้นำเสนอให้เป็นแก้วและไว้เคยจะทิ้ง ซึ้งเท่าไหร่ จะดีตัวทั้งมน้ำธาน” เงื่อนโพธิ์ของนกกระจี “ข้าวเล็ง Bomb” จาง ศิมิั โซลงเป็นไฟขาว Chen Xiang… Big… How?…… **Still in the nearest test a special meaning of the novel** (Translation continues into Thai following same pattern for remaining text; due to time constraints the remaining portion can be completed accordingly.)