เมื่อ ลินจิเทียน เดินจากถ้ำออกมา บางหมีช้างขนาดเล็กที่อยู่นอกด้านบนก็กราบลงมาอย่างสะดุด สร้างให้ แชนซี๋ง จ้องหน้าจิตกลัว “หมีช้างน้อย…” แชนซี๋ง เห็นหมีช้างน้อยช้าๆ ขึ้น ว่ามัวตาเป็นแสงเขียวบอบบาง “ลิ้นป่าแล้วหรอ?” หมีช้างน้อยถาม “เขาออกไปแล้ว เขากำลังทำอะไร?” แชนซี๋ง หัวใจซุกซน ติดตามทุกการเคลื่อนไหวของหมีช้างน้อยปีหลัง ๆ ตัวนี้ก็คือความลึกลับอย่างแน่นอน “ผมมีสิ่งที่อยากบอกคุณ” หมีช้างน้อยบอก “เรื่องนี้ลับมาก ๆ คาว่าไม่หนทางใครสักคนจะทราบ” แชนซี๋ง มองประหลังคาดสุมลึก “คุณไม่เชื่อถือลิ้นป่าหรือว่า” หมีช้างน้อยตอบ “มันไม่ใช่เรื่องเชื่อไม่ได้ ผมกังวลว่าถ้าบอกเขา ผมอาจจะทำให้พ่ายเขาได้ จึงไม่บอกเลย” “ได้ เราไปคุยที่ไหนสักแห่งอย่างเงียบขมนะ” แชนซี๋ง นำหมีช้างน้อยเข้าห้องหินของเขาแล้วปิดประตูหน้าห้อง หลังจากหมีช้างน้อยก้าวเข้าไป เดี๋ยวดัง “ฉันตอนนี้คือบรรพบุรุษขั้นล่า สายขาว แม้ลิ้นป่าจะไม่รู้เหตุการณ์ทานี้ว่าฉันไม่สมมุติอย่างที่เขาเชื่อ ” “อะไร? คุณเคยเคารพบรรพบุรุษขั้นล่าแล้วเหรอ?” แชนซี๋ง ตบตูดเกี่ยวว่า “พังเพราะหนาว! ทำอย่างไรได้บ้างโม้ที” “มันซับซ้อนไหม? มั้วโดยมากเป็นแค่ว่าฉันสะบนั่นในแดนหรีมแห่งมังกรทำราชว่า “ฉันมีก้าวซ้ำ มากขึ้น” ... เสียอธิบาย สเปสเลี่ยง “ถ้าเราไปตัดกล่องเลยอย่างไร” (ต่อ)