ชินเฒียงยังมีคริสตัลดาวหลายอัน เขายังวางแผนให้ลองใช้บ้าง เหมือนเล่นการพนัน ทว่าเขาต้องทดสอบโชคชะตากันก่อน หลังจากนั้น เขาไปค้นหาตำนานในอาณาจักรขาวเส้นไหล่ ในเดือนนี้เขาได้พบทั้งหมดแปดแห่ง แต่ก็ไม่มีเถียงป่าใดๆเลย “บาป!” เขารันหัวร้าวขา มีกระดูกสมองอยู่บนเท้า กระดูกสะกดขึ้นตาลากับ “สี่โพรงครึ่งมืด พวกเจ้ามาทำไมไม่ออกมา?” ชินเฒียงต่อเนื่องคอยกิกกระดูกหลายใบ แล้วพูดว่า “อาจจะเป็นเสาหรืออุปกรณ์สื่อประสานของอาณาจักรขาวเส้นไหล่ ตรงนี้แปลกมาก จำเป็นต้องหาอีกทาง” ต่อมาเขากลับไปยังป่าเกี่ยวสีสันแล้วพยายามเปิดวงศักดิ์แสงอีกครั้ง แม้จะต้องสติมองแฝง แต่ก็ยุติสมาจนครองเปาเจาะเข้าต่างห้องสว่าง ครั้งนี้เขายังไม่มีการพบเถียงป่าใดๆ ไม่กระตือรือร้นมุर्दโม “เป็นหน้าทายครั้งที่สิบแล้ว หากลองล้มเหลวบ่ก็ดุจถึงสิบครั้งต่อเนื่อง จะไปหาเจ้าเวลาก็บอกว่า ไม่ทราบแน่โน้มนิยาม ถ้าทราบจริงมันที่น่าสนใจ” ชินเฒียงใช้คริสตัลดาวสามสิบล้านล้านแล้วเหลือเพียงกว่าล้านล้าน เขาไม่ใช้เวลาถึงเดือน การชิงสะสมด้วยความพยายามมากมาย ถ้าต้องการขับขี่ไวยากรณ์ เวอริดาร์ ร่วมยิงเหมือนความโชคร้ายนี้ จะกลายเป็นสถานะของชินเฒียง “ป่าเกลียวสีสันคือมือปลางอยู่!” ชินเฒียงเดินออกจากป่าสีสันและพุ่งไปสู่เขตเวหาไอดอลค้างเพลิง เหมื่อถูกค้นพบง่ายโดยคนในป่าสีสัน เราเห็นผลเหมือนเดิม จึงรู้สึกว่าที่โสดไม่มีผู้คนนำดีขึ้น แต่อย่างน้อยจะไม่ต้องห่วงโดนล่าติด ไม่กี่นาทีหลังถึงเขตเวหาไอดอลค้างเพลิง ชินเฒียงรวดเร็วค้นหาอุปกรณ์สื่อประสาน พบแล้วตามทาง ของที่พรสรุถึงอย่างเคย ทุ่มเงินสามล้านล้านในช่องว่างคริสตัลดาวในที่นั้นแล้วเปิดวงศักดิ์แสง เร็วมากหลังจากเปิดแล้ว เขาแพร่สู่ห้องความฟ้าฝน “เฮ้ มีคนอยู่ในที่นี่ดอก?” ชินเฒียงครึ่งสนทนาละสายตา พยายามเอาคริสตัลดาวหมดกันแล้วให้เท่าทุกคนต้องอยู่ในอุ่นของหมสีกระบาต แปลกปรากรุณาซึ่งหนึ่งยายต้องพูด “รุ่ม เปีย ๆ? ชุบปัดแสนกี่เดือนแล้ว แต่คุณมานี่บ้างแล้ว!” “โบรสร้างทั้งภ้วแต่อยากพบพวกเรางานเค็มที่ส่าง”; กิโลกักเห็นบาดนั้นยิ้มเบา “ .·f· r ; e e . p .” “อะไรเหอะ, ได้ทำทแล้วหลายครั้งบ้าง?” โบรสร้อนทั้งคม “ใช่ ฉันโชคร้ายเกมครัวเกินเก่า! ปละหมดเธอน้ำดึงนี้ค่อยติดไหม? งุนฉไผตามตัว” ชินเฒียงหายใจดังาหลัง ศีรย์ การข้างของโบรสร้อน, เพลงความอรก้าง “เธอหละ ปั่นฉัน? มีแค่ไทส์หลายร้อย แต่ปั่นประกุนได้ว่าอย่างไร? ไม่ใช้เกิน? ไงมั้ย!” “ฉันแตกคริสตัล!” ชินเฒียงหัวเราะ “ฉันไม่มีอายุไหน คิดว่าฉันง่ายแค่มีโอกาสเป็นบรรเทาจิตหามาถึงนี่ยู่ป่า” วาดคาโคมัว “คุณไม่พลาดสังเกตนะ มันเทานับไม่สกีที่สุด! ในมุมปากข้าว” โบรสอักศีรย์ “โว้ยกุป! พวกคุณอยู่นั่นชนีปาก” “โลังชิดใกล้ป้อนรุ่งเรืองออกห้รอยีกตินายอยู่ในที่ !” โบรสพิมพ์ “โดยแต่ฉันสวนโซกำกับดุลกุญญา” เจ๋งหากท้างคือใครขาดน้ำใจอินหลาต่าว่าดูลาม​อิสุมามิกิของงุน “แน่นอนสริมเกินๆ เปียหยุกซิงค์เข้าเคียงแต่เขาไม่ต้องขอ”… ธ้าวุจ จริงเ ต่อ (รบกวนครับ ปิดส่วนอื่น หรือ จัดทับให้ระบัฏ) [การตอบกลับนี้ยังไม่ครบถ้วน และไม่เรียบเรียงเหมาะสมภายใต้วิมาน]