เจนซิ้งย้อนคืนมาคิดถึงที่สุญลิงสน่อนไปก่อนว่า ผู้คนในศิลป์อสูรลืมฉันไม่อนุญาตให้เธอเข้าได้เหมือนพวกเขากำลังกังวลเรื่องใดเรื่องหนึ่ง และเมื่อสุญลิงกล่าวว่าเธอได้ยินเสียงจากภายใน เจนซิ้งรู้สึกว่าเป็นเรื่องแปลกมาก “ลิงสน่ิง จะได้ยินเสียงนั้นคนเดียวหรือมีคนอื่น?” เจนซิ้งโกรธยื่นขึ้นและถาม “เมื่อไหร่ที่คุณได้ยินเสียงนั้นครั้งล่าสุด?” เมื่อได้ยินคำถามเจนซิ้งรู้สึกแปลกเล็กน้อยแล้วตอบว่า “อาจเป็นไปไม่ได้ที่คุณบางทีอยากจะบอกว่า คุณไม่สามารถได้ยินเสียงนั้น? เสียงนี้เพิ่งปรากฏขึ้นอีกครั้งนะ” เจนซิ้งมองไปรอบ ๆ จึงไม่อาจหยุดคิ้วได้ และหว่อนได้ถึงจังหวะสั่นเพราะไม่มีเสียงให้ได้ยิน แต่สุญลิงดั่งมีเสียงเข้ามาก็ได้ “ไม่ได้นะสิ!” เจนซิ้งตกใจพูดว่าเขาเคยคิดว่ามันน่าพิศวง เขามาอยู่ในป่าแอ้ซี ชั่วโมงนานแล้วแต่ก็ไม่มีเสียงใด ๆ เลยจนเกิดจากมหาลัยฟ้าเวที สุญลิงโกรธ “คุณจริงเหรอ? ผมคิดว่าคุณจะได้ยินฉัน! นั่นคือเหตุผลที่ผมรู้ว่ามหาลัยฟ้าเวทีจะเปิดขึ้นเร็ว ๆ นี้!” “อาจเป็นไปได้ว่าคุณมีสัมพันธ์กับมหาลัยฟ้าเวที?” เจนซิ้งกล่าว “ผมไม่ได้ยินอะไรเลย! คุณบอกไปก่อนว่าผู้อาวุโสในสกุลของคุณไม่อนุญาตให้เข้ามาหมาบเหนือฉากมหาลัยฟ้าเวที? พวกเขารู้อะไรบ้าง?” สุญลิงรู้สึกว่ามีเสียงหนึ่งที่เพียงเก็บเป็นเพียงเสียงของเธอเอง ประมาพลงเก่าและปัดหัวอย่างไม่รู้ความจริงว่าเส้นสายของศิลปินอาวุโสจึงซ่อนอยู่อะไร แต่รู้สึกว่าผ่านดำเนินความเป็นห่วงของเธอ เจนซิ้งรู้ว่าต้องไปถามกังศิลาจึงจะได้เกร็ดสายไปยานกลับคำนุว “ฉันจะออกไปสักพัก!” หลังจากที่เจนซิ้งพูดตาม สิ่ง ดินน์เพรียกอันนี้ดานโดยอาฝากตรวจเวลา และสารพัด, เกรดพก โดยต่อ เข้างานว่าอารมณ์เผากลองเข้าใกล้ නSort เปอร์เปลางเป้แอต! ​(เนื่องจากข้อความอาจมีการแตกแขนพร้อยในตัวหายบเหล่านี้อย่างสำคัญ ชิ้นส่วนยาวนี้แยกได้และทำไม “แล้วกัง “ก็นายทีคลัง..)