บทที่ 3107 เฉินเซียงก็อยากจะไปดูด้วย เขาตรวจสอบบาดแผลของตนเองแล้ว บอกได้เลยว่าบาดแผลเหล่านั้นสมานตัวจนเกือบจะหายเป็นปกติแล้ว “ลุงครับ พาลูกไปดูหน่อยได้ไหม? บางทีลูกอาจจะเข้าไปข้างในได้” เฉินเซียงรู้จักชื่อของ “ผู้เฒ่าคนแคระผี” แห่งครึ่งผีแล้วว่าชื่อว่า “วังเต๋า” เขายังสันนิษฐานด้วยว่าคนที่มีภูมิหลังลึกลับเช่นผู้เฒ่าวังเต๋านั้น คงอยู่เหนือ “หมื่นทาง” ไปแล้ว และยังสามารถติดต่อกับพวกเขาจากส่วนลึกของ “หมื่นทาง” ได้อีกด้วย “ได้สิ” จี้ซิ่งหยวนกล่าว “คนที่อยู่ที่นี่หลายคนก็รู้ว่าถ้ำนั้นอยู่ตรงไหน แต่ช่วงเวลานี้พวกเจ้าไปที่นั่งยังไม่เหมาะสมเท่าไร” “ข้าไม่กลัว!” เฉินเซียงถึงกับคันไม้คันมืออยากจะไปให้ได้ “รออีกสักหน่อย…” “ช่วงนี้มีกลุ่มคนมาถึงหลายกลุ่มแล้ว” จี้ซิ่งหยวนกล่าว “มีคนมากมายอยากจะออกจากเมืองนี้ แต่กลับไม่ยอมทิ้งพลังอำนาจที่ตนมีอยู่ในปัจจุบัน ดังนั้นจึงพากันเข้าไปในถ้ำเพื่อดูว่ามีทางใดที่จะช่วยให้พวกเขากลายเป็นคนที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นหรือไม่ ตอนที่ท่านวังเต๋าออกมาจากข้างในถ้ำเมื่อปีนั้น เขาสะกดผู้มีพลังเข้มข้นที่เป็นศัตรูตนไว้ได้เป็นจำนวนมากภายในคืนเดียว” “ตอนนั้นคนเหล่านั้นยังไม่รู้ว่าท่านวังเต๋ามีความสามารถในการต้มยาอายุวัฒนะ แต่ข้าเท่านั้นที่รู้ ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าท่านวังเต๋าคงต้องมีของอื่น ๆ ซ่อนอยู่ในถ้ำนั้น” เฉินเซียงพยักหน้า “งั้นพวกเราก็รออีกสักหน่อย!” แม้แต่จี้ซิ่งหยวนจะเข้มแข็ง แต่ว่าแม่ง่ายย่อมแพ้หมู่ หากต้องสู้กับผู้มีพลังเข้มข้นเป็นจำนวนมากในคราวเดียว คงจะลำบากเหลือเกินที่จะฝ่าฟันคนเดียว 𝕗𝐫𝚎𝗲𝘄𝐞𝐛𝐧𝕠𝘃𝕖𝐥.𝐜𝚘𝚖 “เมื่อเจ้าหายดีเกือบหมดแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปเพาะลูกแก้วแห่งความไม่บริสุทธิ์” จี้ซิ่งหยวนกล่าว “ข้าเพียงแต่ชี้แนะให้เจ้าไปยังสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับการฝึกฝน ที่ผ่านมาข้าก็ทำอย่างนี้มาเสมอ และท่านวังเต๋าก็ทำเช่นเดียวกันนี้มาโดยตลอด” เฉินเซียงรู้ว่าหากจะฝึกฝนในแดนที่ไม่มีหนทาง จำเป็นต้องดูดซับพลังลึกลับที่มีเพียงที่นี่เท่านั้น เฉินเซียงตามจี้ซิ่งหยวนวิ่งลัดผ่านป่าดงดิบ จนกระทั่งกลางดึกเขารู้สึกว่ามีลมพัดมาเบา ๆ “เตรียมตัวเข้าโหมด พวกเจ้าต้องระวังให้ดี” จี้ซิ่งหยวนกล่าว “จะต้องระวังเรื่องอะไร?” คำถามของเฉินเซียงเพิ่งหลุดปาก อันดีดีลมเบา ๆ นั้นก็กลายเป็นลมพายุทันที พอถูกลมพายุพัดมาเรื่อย ๆ เขาก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างคาดไม่ถึง “เจ็บ!” เฉินเซียงอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา เขาจ้องมองไปที่จี้ซิ่งหยวนที่ยังคงมีสีหน้าที่ผ่อนคลาย ทั้งที่ลมพายุชนิดนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขาเลย “นี่คือ หุบเขาพายุแห่งมังกรทางจิต…” “นอกจากความเจ็บปวดแล้ว เจ้ายังรู้สึกอะไรอีก?” จี้ซิ่งหยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “อีกอย่าง… มันหนาวเหน็บเหลือเกิน!” สีหน้าของเฉินเซียงเต็มไปด้วยความสงสัย เพราะความรู้สึกหนาวยะเยือกนี้ไม่ได้มาจากภายนอก แต่กลับแผ่กระจายออกมาจากภายในร่างกายของเขา “นั่นคือ เนื้อสัตว์ร้ายแห่งความมืด!” เขารู้สึกแปลกใจอยู่แล้วว่าทำไมจึงรู้สึกถึงพลังลึกลับหลังจากที่กินเนื้อสัตว์ร้ายแห่งความมืด แต่กลับไม่ได้รู้สึกถึงพลังหยางอันเข้มข้นที่จี้ซิ่งหยวนบอกไว้แต่แรก “ใช่ พายุไร้ทางเดินสามารถเพิ่มพลังหยินยอดเยี่ยมที่อยู่ภายในเนื้อสัตว์ร้ายแห่งความมืดในกายเจ้าได้ รอสักครู่ เจ้าจะได้รู้สึกถึงกระบวนการที่พลังหยินยอดเยี่ยมเปลี่ยนเป็นพลังหยางยอดเยี่ยม” จี้ซิ่งหยวนกล่าว “เจ้าจำเป็นต้องอดทนอีกสักหน่อย” “อื้ม” ความเจ็บปวดแบบนี้เป็นเพียงความเจ็บปวดเล็กน้อยสําหรับเฉินเซียง เขาสามารถทนได้อย่างสบาย ลมพายุไร้รูปร่างยังคงก้องคำรามต่อไป ไม่มีใครรู้ว่ามันจะหยุดเมื่อไร “มันมาแล้ว!” เฉินเซียงรู้สึกว่ามีพลังงานที่ร้อนระอุพุ่งพล่านออกมาจากภายในร่างกายทันที ทําให้ทั้งกายของเขารู้สึกเจ็บปวดร้อนรุ่มอย่างเหลือทน แต่ก่อนหน้านี้เขารู้สึกหนาวสะท้านอย่างคาดไม่ถึง แต่ตอนนี้กลับเดือดดาลขึ้นมาอย่างกะทันหัน อะไรก็ตามที่ไม่อาจจินตนาการได้ก็คือ หลังจากพลังหยางเพศชายพุ่งพล่านออกจากกายของเขา แสงสีทองที่แผ่กระจายออกมาทะลุผ่านกายของเขา ทําให้เขาแลดูราวกับว่าทั้งกายกำลังส่องแสงเปล่งประกายออกมา “จงรอจนกว่าพลังงานนี้จะเข้าไปในกายของเจ้า” จี้ซิ่งหยวนกล่าว “ทุก ๆ สองชั่วโมง หุบเขาพายุแห่งมังกรทางจิตจะปรากฏขึ้นมา และต่อเมื่อเจ้าย่อยซึมพลังงานในกายจนหมดสิ้นแล้ว ก็ถือว่าการฝึกฝนนี้สมบูรณ์” “เมื่อข้าทําเสร็จแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปยังสถานที่อื่นเพื่อฝึกฝนต่อ” จี้ซิ่งหยวนกล่าว “ตราบใดที่เจ้าฝึกฝนแบบนี้บ่อย ๆ ในอนาคต ข้าก็ไม่จําเป็นต้องช่วยเจ้าฝึกฝนอีก” “ลุงครับ ท่านคิดว่ามีเพียงท่านเท่านั้นที่รู้วิธีนี้หรือ?” เฉินเซียงถาม “ข้าไม่แน่ใจ มีคนที่รู้วิธีนี้อยู่ แต่พวกเขาจะไม่ใช้วิธีการฝึกฝนแบบนี้ มีวิธีแข็งขันที่หลากหลาย แต่วิธีเหล่านี้เป็นของข้าเอง เมื่อเทียบกับคนอื่น ข้าคิดว่ามันได้ผลมากกว่า มันต้องทนเจ็บปวดบ้าง” จี้ซิ่งหยวนกล่าว “ส่วนวิธีอื่น ๆ ก็คือการกินเนื้อสัตว์ร้ายแห่งความมืดแล้วใช้วิธีการที่อ่อนโยนกว่าเพื่อหลอมล้าง” เฉินเซียงสามารถหลอมล้างได้เร็วมาก แต่ทว่าเขากลับสามารถใช้เทคนิคการเพาะลูกแก้วแห่งความไม่บริสุทธิ์ของเขาเองได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งทําให้เขาประหลาดใจ จี้ซิ่งหยวนพบว่ามันแปลกเช่นกัน เขาคาดว่าต้องมีพลังงานมหาศาลภายในกายของเฉินเซียง แต่ทว่าใช้เวลาเพียงชั่วโมงเดียวเขาก็หลอมล้างเสร็จเรียบร้อย “ไม่คิดเลยว่าศิลปะแห่งเทพของหมื่นทางจะสามารถปล่อยพลังลึกลับของแดนที่ไร้หนทางออกมาได้!” เฉินเซียงรู้สึกว่ากายของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างชัดเจน จี้ซิ่งหยวนยังคงพาเฉินเซียงไปยังสถานที่ฝึกฝนแห่งอื่น ๆ เฉินเซียงติดตามจี้ซิ่งหยวนไปยังเทือกเขาที่รกร้างว่างเปล่า เข้าไปในร่องผาของภูเขา และเข้าไปในพุงของภูเขาผ่านรูในภูเขา ตรงกลางภูเขามีสระน้ำเล็ก ๆ หนึ่งสระ กว้างเพียงครึ่งศอกเท่านั้น “กระโดดลงไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะลึกได้ ที่นี่เป็นสถานที่ลับมาก มีเพียงท่านวังเต๋าและข้าเท่านั้นที่รู้ว่ามีที่นี่อยู่ เจ้าเป็นคนที่สามที่รู้” จี้ซิ่งหยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เสมอไปเมื่อเจ้าอยู่ข้างล่างนั่น ต้องระวังตัวให้มาก พื้นล่างของภูเขามืดครึ้ม ดังนั้นสระน้ำจึงดูคล้ายจะมืดมนมากกว่าเดิม เมื่อได้ยินถ้อยคำของจี้ซิ่งหยวน เฉินเซียงก็รู้สึกว่าสระน้ำคงมีความลึกอย่างหาที่เปรียบมิได้ เมื่อเขากระโดดลงไป เขาจมลงทันที ขณะที่เขาจมลง เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกดทับลงมา แต่ก็มีพลังอีกอย่างหนึ่งคอยยับยั้งไม่ให้เขาจมลงไป แต่เขาก็ยังคงถูกผลักลงไปด้วยแรงนั้น ส่งผลให้เขาต้องทนรับแรงกดดันอย่างมหาศาล “นี่คือชั้นในของหยินยอดเยี่ยมอีกครั้งหรือ?” เฉินเซียงรู้สึกถึงความหนาวเหน็บเฉียบข้นที่แทรกทะลุเข้าไปในกายของเขาตลอดเวลา ราวกับจะถูกบังคับให้เข้าไปภายในกาย “ข้าต้องอดทนต่อไป!” เฉินเซียงรู้สึกว่าเขายังสามารถทนไหวได้ เขาจมอยู่เป็นเวลาห้าชั่วโมงเต็ม ณ ขณะนี้ เขารู้สึกว่ากายของเขาสูญเสียความรู้สึกไปหมดแล้ว และแทบจะชาไปทั้งกาย “พวกเราต้องเร่งรีบ” ย้อนคิดดูแล้วมันก็แปลก หลังจากที่เฉินเซียงคิดจะลอยขึ้นมา เขาก็ถูกผลักด้วยพลังลึกลับทันที แต่เมื่อเขาลอยขึ้นมา ก็มีแรงยับยั้งระเบิดขึ้นมาทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันเดียวกันกับตอนที่เขาจมลงไป “แบบนี้จะทนได้อย่างไร?” ยังมีทางอีกไกลกว่าจะปีนขึ้นมาได้ และเขายังต้องทนรับแรงกดดันที่เข้มข้นมากอีกด้วย เมื่อเขาลอยขึ้นมาถึงผิวน้ำ อีกห้าชั่วโมงก็ผ่านไปแล้ว ตอนนี้ เขานอนราบอยู่บนผิวน้ำคล้ายกับปลาที่ไร้ชีวิต จี้ซิ่งหยวนรีบคว้าเขาขึ้นมาทันที “เขาไม่คิดเลยว่าจะสามารถอดทนได้นานขนาดนี้ ศักยภาพของเขานั้นน่าหวาดหวั่นเหลือเกิน” จี้ซิ่งหยวนเห็นว่าเฉินเซียงหมดสติไปแล้ว แต่ชีวิตยังไม่ตกอยู่ในอันตราย เขาจึงถอนใจโล่งอก แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกตกใจ “เฉินเซียงที่หมดสตินั้นได้ปล่อยคลื่นแสงสีทองจาง ๆ แล้ว นี่เป็นเช่นเดียวกับตอนที่เขาถูกลมดาราศาสตร์ที่ไร้ขอบเขตพัดกระหน่ําจนอ่อนเปลี้ยในครั้งก่อน” !!