บทที่ 3149 เหตุผลที่เฉินเซียงติดตามสัตว์อสูรสวรรค์บรรพ์ราชันนีองค์นี้ก็เพื่อดูว่าแหล่งกำเนิดหมื่นลี้เต๋าอยู่ที่ใด “น้องลิงขี้คิ้วขี้โขน ข้าก็ปล่อยสัตว์อสูรสวรรค์บรรพ์ราชันนีออกมาเช่นกัน ที่มันไปอาจจะเป็นสถานที่เดียวกับที่ท่านไป” เฉินเซียงกล่าว “ถ้าได้พบเจ้า ท่านจะต่อสู้ไหม?” บนภูเขาคนเดียวจะให้มีเสือสองตัวย่อมไม่ได้ เฉินเซียงจึงเป็นห่วงเรื่องนี้มาก “ไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราจะไม่ขัดแย้งกัน เพราะเรามีเป้าหมายเดียวกัน คือต้องกำจัดเผ่าพันธุ์เทพบรรพ์แห่งสวรรค์” น้องลิงขี้คิ้วขี้โขนกล่าว “เผ่าพันธุ์เทพบรรพ์แห่งสวรรค์นั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่ชั่วร้ายยิ่งนัก” “เหตุใดเจ้าจึงกล่าวเช่นนั้น? พวกเขามิใช่มนุษย์หรือ?” เฉินเซียงถาม “พวกเขาดูจะหยิ่งผยองไปสักหน่อย แต่ข้าว่าพวกเขามิได้ชั่วร้าย” “เดิมทีเราเป็นมนุษย์ แต่พวกเขาบันดาลให้เรากลายเป็นเช่นนี้” น้องลิงขี้คิ้วขี้โขนโต้แย้งด้วยความเคียดแค้น “มีเพียงไม่กี่คนที่ยังรักษาจิตวิญญาณดั้งเดิมไว้ได้ … เช่นเดียวกับข้า!” “แท้จริงกลับมีเรื่องเช่นนี้ด้วย” เฉินเซียงประหลาดใจมาก “พวกเผ่าพันธุ์เทพบรรพ์แห่งสวรรค์ได้แสวงหาจิตวิญญาณอสูรร้ายที่ตายแล้วมาจากที่ใดที่หนึ่ง และจิตวิญญาณเหล่านั้นได้แทรกซึมเข้าไปในร่างเรา หลังจากดูดซับพลังงานภายในตัวเรา พวกมันจึงบำรุงร่างให้กลายเป็นอสูรยักษ์ พวกอสูรเทียนเทียนที่ท่านเห็นก่อนหน้านี้ล้วนอยู่ในสภาพเช่นนี้ พวกนั้นตายไปแล้ว จิตวิญญาณของพวกเขาก็ถูกกลืนกินไปหมด” น้องลิงขี้คิ้วขี้โขนกล่าว “ส่วนบางคนในพวกเรา เพราะมีพละกำลังมากพอที่จะต่อต้านจิตวิญญาณของอสูรร้าย จึงยังเก็บความทรงจำดั้งเดิมไว้ได้” การเกิดขึ้นของอสูรเทียนเทียนที่แท้จริงแล้วช่างแสนจะทรมานและซับซ้อน! ครั้งนี้ เฉินเซียงเข้าใจแล้วว่าทำไมสือซ่งกังจึงหวาดกลัวสัตว์อสูรสวรรค์บรรพ์ราชันนีจนตัวสั่น ที่เกรงว่ามันจะพบแหล่งกำเนิดหมื่นลี้เต๋า “เพราะในถิ่นเดิมของพวกเรา มีดินศักดิ์สิทธิ์หมื่นลี้เต๋าอยู่มากมาย เมื่อพวกเขาบันดาลให้เรากลายเป็นอสูรเทียนเทียนแล้ว ถ้าเราถูกพรากจากกันไปสักระยะ ร่างของเราจะถูกปกคลุมไปด้วยดินศักดิ์สิทธิ์หมื่นลี้เต๋าจำนวนน้อย ๆ เมื่อนั้นพวกเขาก็เพียงแค่ปล่อยเราไปและสังหารเรา” น้องลิงขี้คิ้วขี้โขนตื่นเต้นอย่างยิ่งในตอนนี้ สิ่งนี้ทำให้พวกเขารู้สึกโกรธแค้นเหลือเกิน “พวกนั้นช่างต่ำช้าเลวทรามเหลือเกิน …” ข้าขออภัย ข้าสังหารอสูรเทียนเทียนไปมากมาย และยังดึงเอาดินศักดิ์สิทธิ์หมื่นลี้เต๋าออกมาจากพวกมันอีกด้วย” เฉินเซียงกล่าว “ไม่เป็นไรอยู่แล้ว ยังไงพวกเขาก็ตายไปแล้ว ถ้าเราสังหารพวกเขา อาจจะเป็นการปลดปล่อยพวกเขา” น้องลิงขี้คิ้วขี้โขนกล่าว “ถ้าท่านต้องการไปยังดินศักดิ์สิทธิ์หมื่นลี้เต๋า ข้าสามารถนำท่านไปค้นหาได้ แต่ก่อนนั้น ข้าต้องไปยังแหล่งกำเนิดหมื่นลี้เต๋าก่อน” “แหล่งกำเนิดหมื่นลี้เต๋ามีความเกี่ยวข้องอะไรกับท่าน? ทำไมในถิ่นเดิมจึงมีดินศักดิ์สิทธิ์หมื่นลี้เต๋าอยู่มากมายเช่นนี้?” เฉินเซียงถาม เขาดีใจอย่างยิ่งในใจ สัตว์อสูรสวรรค์บรรพ์ราชันนีพาท่านเข้าสู่แดนสวรรค์บรรพ์เพื่อค้นหาดินศักดิ์สิทธิ์หมื่นลี้เต๋า ครั้งนี้เขาจะไม่ต้องตรากตรำแปรรูปมันอีกต่อไป น้องลิงขี้คิ้วขี้โขนไม่ได้ตอบกลับ ทว่ามีตัวตนบอกว่าเขาไม่อยากบอกเรื่องเหล่านี้แก่เฉินเซียง สถานที่ตั้งของแหล่งกำเนิดหมื่นลี้เต๋านั้นไม่แน่นอน มันจะเคลื่อนที่และยิ่งเคลื่อนที่ค่อนข้างบ่อย น้องลิงขี้คิ้วขี้โขนต้องหันเลี้ยวไปเรื่อย ๆ ขณะวิ่งหนี “ยากเหลือเกินที่จะค้นหา!” เฉินเซียงได้รอคอยมาเป็นเวลาหลายวันแล้ว แต่ยังไม่ถึงจุดหมาย อีกทั้งความเร็วของน้องลิงขี้คิ้วขี้โขนยังเร็วอย่างยิ่ง บางครั้งก็สามารถบินได้ แต่ส่วนใหญ่แล้วก็วิ่งด้วยเท้าบนพื้นดินอย่างบ้าคลั่ง เพราะเขากล่าวว่าการสัมผัสแหล่งกำเนิดหมื่นลี้เต๋าบนพื้นดินจะง่ายกว่า …… …. ทางฝั่งของเผ่าพันธุ์เทพบรรพ์แห่งสวรรค์ ได้ส่งคนออกไปค้นหาสัตว์อสูรสวรรค์บรรพ์ราชันนีสองคนแล้ว “ภายในร่างของสัตว์อสูรสวรรค์บรรพ์ราชันนียังคงมีร่องรอยของจิตวิญญาณอสูรร้ายอยู่ เรายังสามารถรับรู้ถึงพลังที่มันมีส่วนร่วมได้ตอนที่ใช้เครื่องมือศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกสร้างขึ้นโดยเฉพาะ” สมาชิกเผ่าพันธุ์เทพบรรพ์แห่งสวรรค์คนหนึ่งกำจานไว้ในมือ บนพื้นผิวด้านในของจานที่เรียบเสมอกระจกเงานั้น มีจุดแสงสีแดงเล็ก ๆ สองจุดเกิดขึ้น “เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดจึงมีเป้าหมายถึงสองแห่ง?” สมาชิกเผ่าพันธุ์เทพบรรพ์แห่งสวรรค์อีกคนหนึ่งกล่าวด้วยความตกใจ “อย่าบอกนะว่ามีสัตว์อสูรสวรรค์บรรพ์ราชันนีถึงสองตัว?” พวกเขาควรจะค้นหาแหล่งกำเนิดหมื่นลี้เต๋าอยู่ หากพวกเขาพบมัน พวกเราจะยิ่งเดือดร้อนมากยิ่งขึ้น “ดีแล้ว! ถ้ามีสัตว์อสูรสวรรค์บรรพ์ราชันนีเพียงตัวเดียว พวกเขาอาจจะไม่กระวนกระวายใจนัก แต่บัดนี้มีถึงสองตัว!” “那么现在该怎么办?” “กลับไปขอให้ส่งคนอีกกลุ่มไปค้นหา” สมาชิกเผ่าพันธุ์เทพบรรพ์แห่งสวรรค์ทั้งสองคนวิ่งกลับทันที …… …. “น้องลิงขี้คิ้วขี้โขน แหล่งกำเนิดหมื่นลี้เต๋าอยู่ใต้ดินหรือไม่? ถ้าท่านพบแหล่งกำเนิดหมื่นลี้เต๋า ท่านจะสามารถพบกับสัตว์อสูรสวรรค์บรรพ์ราชันนีองค์ก่อนหน้านี้ได้ไหม?” เฉินเซียงถาม “ข้าไม่แน่ใจว่าอยู่ใต้ดินหรือไม่! ถ้าข้าพบเขา ข้าอาจจะไม่ได้พบกับพวกพ้องของข้า เพราะมีหมื่นลี้เต๋าทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดสิบองค์” น้องลิงขี้คิ้วขี้โขนกล่าว “ถ้าเราพบมัน เราจะกลืนกินแหล่งกำเนิดหมื่นลี้เต๋านั้น!” “แท้จริงแล้วมีมากมายขนาดนี้!” เฉินเซียงไม่ได้คาดคิดมาก่อน แหล่งกำเนิดหมื่นลี้เต๋าต้องเกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์นี้อย่างแน่นอน มิฉะนั้นแล้ว จะไม่มีทางที่ในแดนสวรรค์บรรพ์นั้นจะมีดินศักดิ์สิทธิ์หมื่นลี้เต๋าอยู่มากมายเช่นนี้ “是的，若我等欲恢复本来面目，唯有吞噬那源头不可。” 巨兽沉吟，“待我恢复之日，可否为我开启那条古道？届时我自随你杀入上苍超古界，在那界中寻遍万古道土予你！” “当然！” 为获取那无数道土，岑峰岂会拒绝这般天大的助力？ 奔行数日，巨兽忽地浑身剧震，狂吼道：“近了！就在前方！” 言毕，它如离弦之箭射向一座巍峨巨峰，双拳轰碎山门。刹那间，一道碧绿光华破山而出，凝成双人高的碧绿光球激射而出。 巨兽凌空扑上，张开血盆大口死死咬住那光球，几口撕咬间，光球碎裂，化作碧色洪流尽数涌入它腹中。 “此獠行事当真粗暴狂野！” 岑峰于高空目睹全程，不免大开眼界。他原以为万道之源必是庞然大物，未曾想竟如此微末。 “小柯儿，可曾感知到万道之源中蕴有何等异力？”岑峰探问道。 “毫无所觉。此物大约只对它们这等异族方有奇效。”风柯儿摇头道。 此刻，巨兽庞大躯体已被碧光层层包裹，如春蚕作茧，缓缓飘落地面。 “吾……何时方能如此？！”岑峰急奔至前，对着光茧高声呼喝。 光茧内寂然无声，巨兽似已陷入沉眠。 “若被上苍古族中人寻得此地，我等必将大祸临头。”岑峰焦躁万分，取出六道轮回镜欲收此物，却发现无法将其纳入镜中空间。 无奈之下，他只得将整具庞大碧茧搬上镜面。此刻，他背负轮回镜，携此惊天异宝，冲霄而去。