บทที่ 3811 เฉินเซียงเห็นสีหน้าของเซียวเซียนหลินที่ซีดเซียวขึ้นบ้างจึงหน้านิ่ว: “อาจารย์ สภาพร่างกายเป็นเช่นไร?” “หากได้รับบาดเจ็บ ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ขอให้เข้าไปในรอยแยกอวกาศแล้วรีบถอนตัวออกมาก่อน” เสวี่ยวเซียนหลินกล่าว ทั้งนี้เพราะเพื่อปกป้องหมอกเสน่หา จึงต้องรับแรงกระแทกจากพลังงานอันรุนแรงที่ระเบิดขึ้นมา “ดั่งดวงที่ข้าต้องออกมา พวกเจ้าจงไปพักผ่อนเถิด” หมอกเสน่หานัยน์ตาเต็มไปด้วยความกตัญญู หากปราศจากเซียวเซียนหลินในวันนี้ คงไม่อาจรอดชีวิตมาได้ ขณะที่หลงเย่ยอมรับบุญคุณอย่างเปิดเผย ในใจลึกๆ ก็รู้สึกละอายเช่นกัน ครั้งนี้เซียวเซียนหลินได้ใช้พลังไปมากทีเดียว “เอ้า ข้าจะฝากเรื่องราวที่นี่ไว้กับเจ้า!” เซียวเซียนหลินก้าวเข้าสู่อารยธรรมกาลเวลาในคฤหาสน์เหวียอย๋อแล้วเริ่มรักษาอาการบาดเจ็บของตน เพราะได้ฝึกฝน “หยวนจื่อมหาโลก” มาแล้ว กายธาตุและแง่มุมต่างๆ จึงพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด ไม่มีความจำเป็นต้องใช้ผงฟื้นเกิดใหม่อีกต่อไป และการเยียวยาตนเองจะต้องใช้เวลานานพอสมควร “ดวงหินบังเกิดดาวที่อาจารย์ให้ข้ามาก่อนหน้านี้!” เฉินเซียงหยิบหินจิตวิญญาณดาวบังเกิดออกมาแล้วส่งให้หลงเย่และหมอกเสน่หา “ท่านทั้งสองยอมเสี่ยงชีวิตมาไกลขนาดนี้ ก็เพื่อสิ่งนี้โดยแท้!” “ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ ขอให้อาจารย์เป็นผู้เก็บรักษาเอง!” หลงเย่ถอนใจ: “ขอเพียงมันไม่ตกอยู่ในมือของพวกอธรรมก็พอ” หมอกเสน่หาเงียบขันเห็นด้วย ทั้งสองต่างรู้ว่าดวงหินบังเกิดดาวบรรจุอำนาจแห่งคาถา แต่พวกเขาไม่ชำนาญด้านคาถานั้น มิฉะนั้นคงจะไม่ถูกดักอยู่ในแถลงสังหารทันทีที่ก้าวเข้าสถานที่แห่งนี้ ทว่าเซียวเซียนหลินเป็นยอดมนตรจารย์แห่งสวรรค์ ผู้พิทักษ์จิตวิญญาณ ยังช่วยชีวิตพวกเขาไว้ ดังนั้นจึงยอมมอบดวงหินบังเกิดดาวให้เซียวเซียนหลินเพื่อเป็นการขอบคุณ “ดีแล้ว ขอให้ออกจากสถานที่นี้ก่อน!” เฉินเซียง หลงเย่ และหมอกเสน่หาผ่านรอยร้าวของอวกาศไปยังด้านใน เผ่าพันธุ์บังเกิดดาวได้หนีไปแล้ว สี่คนในนั้นล้วนฝึกฝนจนเกิด “หยวนจื่อมหาโลก” แล้ว “เรื่องนี้ยุ่งยากจริงๆ” ครั้นเฉินเซียงและพวกพ้องทะลุผ่านกำแพงกั้น จึงประสานมือกันไว้เพื่อมิให้กระจัดกระจาย แต่หากผู้บังเกิดดาวปรากฏตัวเมื่อไหร่ พวกเขาคงจะกระจายตัวหนี “นี่คือทวีปยุคโบราณที่สุดหรือ?” หมอกเสน่หามิได้มาคลองครวญสถานที่นี้มานาน “บาดแผลของเจ้าก็ไม่เบานะ จงพักผ่อนให้เพียงพอ” หลงเย่กล่าว ใบหน้าหยกของหมอกเสน่หาซีดเซียวไร้เม็ดเลือด ทำให้เสน่ห์เก่าค่อยๆ เลือนหาย “ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว” หมอกเสน่ห์ยิ้มเผยยวย “เฉินเซียง ท่านคิดว่าควรจัดการอย่างไรต่อไป?” หลงเย่เอ่ยถาม “ขอให้กลับไปยังนรกก่อน อันตรายนักในสถานที่นี้!” เฉินเซียงตรึกตรองแล้วกล่าว ทั้งยังไม่ได้ฝึกฝน “หยวนจื่อมหาโลก” เซียวเซียนหลินก็บาดเจ็บ และหมอกเสน่หาก็เช่นกัน “ดีแล้ว!” หลงเย่เต็มใจเชื่อฟัง ใช้เวลาหลายกว่าสิบวันกว่าจะมาถึงเมืองปีศาจจวินตั้น เดิมทีไม่มีหนทางกลับสู่แดนผู้บังเกิด และยังเพราะเซียวเซียนหลินได้รับบาดเจ็บต้องการพักผ่อน บวกกับเกิดศึกหลายครั้งในแดนผู้บังเกิด จึงทะลุรอยแยกอวกาศออกมา ขณะนี้ เฉินเซียงและหลงเย่ต่างอยู่ที่ร้านอาหารหมอกเสน่ห์ ส่วนหมอกเสน่หาได้เข้าไปยัง “คฤหาสน์เหวียอย๋อ” ของเฉินเซียงในระหว่างทางแล้วใช้อารยธรรมกาลเวลาเพื่อพักฟื้น “เฉินเซียง พี่เซียวหายดีหรือยัง?” หลงเย่าเป็นห่วงเหลือเกิน “น่าจะหายเกือบเต็มที่แล้ว ปัจจุบันคงกำลังศึกษาหินจิตวิญญาณบังเกิดอยู่” เฉินเซียงหัวเราะ “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” “หากเป็นดังนั้นก็ดี หากเธอได้รับผลจากบาดแผลนี้ ข้าจะรู้สึกผิดสุดๆ” หมอกเสน่ห์พูดพลางยิ้มหวานแหวว สะกิดใจเป็นอย่างยิ่ง “งั้นข้าก็สบายใจ” หลงเย่ถอนใจ “อ้อ พี่เซียวได้ฝึกฝน ‘หยวนจื่อมหาโลก’ เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่? ทำไมจึงรวดเร็วเช่นนี้!” เฉินเซียงหัวเราะโดยไม่ตอบ “莫不成是她已炼成能让人修炼‘万宙神源’的丹药?” หลงเย่ร้องเสียงดังด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อ “สิ่งนั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลย!” เฉินเซียงยักหน้าเห็นด้วย “จริงหรือ? ทรงพลังเหลือเกิน!” หมอกเสน่ห์ยิ้มแก้มป่องมองเฉินเซียงด้วยสายตาหลงใหล เมื่อเดินเข้าไปก็แกล้งล้มตัวลงไปในอ้อมกอดของเฉินเซียง เมื่อเฉินเซียงเห็นสาวงามกำลังล้มลงมา ก็คว้าประคองคออย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อได้สัมผัสกายธาตุอ่อนนุ่มและหอมหวานเข้า หัวใจก็สั่นระริกจนหยุดไม่อยู่ หมอกเสน่หาก็ไม่อาจลุกขึ้นจากอ้อมแขนของเฉินเซียงเช่นนี้ได้ เธอยังพูดด้วยเสียงยั่วยวน “บาดเจ็บยังไม่หายสนิท หากเผลอไปอาจเสียสมดุล” เฉินเซียงนั่งลงบนเก้าอี้ หมอกเสน่ห์ซ่อนตัวอยู่ในอ้อมกอดด้วยท่าทางหยิ่งยะโส เธอเอนกายแนบหน้าอกเขา จนหลงเย่ต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจอย่างเจ็บปวด “เจ้า… เจ้ารีบลุกขึ้นมาเถอะ น่าอายจริงๆ!” หลงเย่ร้องเร่งอย่างรีบด่วน “ถ้าข้าไม่ช่วยเจ้าตอนนั้น คงดีกว่านี้!” “เหตุใดจึงไม่ควรช่วย? ก็เพราะเจ้าแย่งชายของข้าหรือ?” หมอกเสน่ห์เหมือนภูติเสน่ห์ พันเรือนร่างอ่อนนุ่มรอบกายเฉินเซียง เฉินเซียงมีเสียงไอแห้งๆ สองครั้ง แล้วใช้กำลังผลักหมอกเสน่ห์ออกจากกาย! เขารู้สึกว่าหากหลงเย่ไม่อยู่ที่นี่ หมอกเสน่ห์คงจะทำเรื่องบ้าคลั่งและยั่วยวนยิ่งกว่านี้ “น่าอายจริงๆ!” หลงเย่นึกในใจพร้อมกับถอนจมูก ครั้นเห็นเฉินเซียงพาหมอกเสน่ห์เดินออกไป จึงรู้สึกโล่งอกขึ้นบ้าง หมอกเสน่ห์ทำได้แค่ยิ้มแก้มปริ “เฉินเซียง เหตุใดเจ้าจึงไม่ฝึกฝน ‘หยวนจื่อมหาโลก’?” หลงเย่ถาม “เดิมทีข้าก็ต้องการฝึกฝน แต่ข้าเป็นห่วงเจ้าเสียจนไม่ได้ หากรู้แต่แรกว่าพื้นที่บังเกิดดาวสามารถปลดปล่อยพลังของหยวนจื่อมหาโลกได้ ข้าคงฝึกฝนไปแล้ว” เฉินเซียงกล่าว เห็นว่าเฉินเซียงแอบเป็นห่วงตนอยู่ลึกๆ หลงเย่าจึงอดไม่ได้ที่จะพลิ้วไหวในใจ “เจ้าสามารถตั้งท้องยาอันนี้ได้อย่างไร? เกือบจะเป็นไปไม่ได้เลย!” หมอกเสน่ห์รู้สึกอยากรู้มาก สายตาอันแสนหวานของเธอเผยให้เห็นความเลื่อมใสอย่างแรงกล้า “นี่เป็นความลับของข้า!” เฉินเซียงแช่งหมอกเสน่ห์ในใจ ทั้งสองมีความสัมพันธ์ดีขนาดนี้ แต่เธอยังล่อใจเขาอยู่ตลอดเวลา “ท่านสามารถบอกความลับนี้ให้ข้ารู้ได้หรือไม่?” หมอกเสน่หาไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดจึงแสดงอาการเขินอายเหมือนเด็กสาวและพูดด้วยความกระดาก “ข้าจะมอบสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดให้ท่าน!” “หมอกเสน่ห์ เจ้ากำลังทำอะไร?” หลงเย่อดทนเฝ้าดูไม่ไหวอีกต่อไป ดึงตัวหมอกเสน่ห์มาอย่างเร่งรีบ “ท่าประกอบยาของท่านชั้นยอด ข้าศิโรจน์ท่าน!” หมอกเสน่ห์หัวเราะเสนาะ “ยังไงก็ตาม เขาไม่ใช่ชายของท่าน ท่านรีบร้อนเช่นนั้นไปทำไม?” “ข้าจะกลับไปยังหอฟ้าเหลือง เมื่อใดที่ข้าสามารถฝึกฝน ‘หยวนจื่อมหาโลก’ สำเร็จ ข้าจะไปยังยุคโบราณที่สุด” เฉินเซียงกล่าว ทันใดที่ยืนขึ้น เขาก็ถูกมือหยกของหมอกเสน่ห์จับไว้ “ท่านควรฝึกฝนอยู่ที่นี่!” หมอกเสน่ห์มีแววไม่พอใจเล็กน้อย “ข้าตามท่านสู้ไม่ได้หรือ?” “ที่นั่นข้ารู้สึกสบายจริงๆ อย่างน้อยท่านสูงอายุหวงตู้ก็จะไม่มาแกล้งข้า” เฉินเซียงหัวเราะและกำลังจะเดินออกไป “ฮัม คนไม่มีโรแมนติก!” หมอกเสน่ห์หัวเราะเสนาะพร้อมดุว่า “ข้าต้องการให้ท่านแกล้งข้า ข้าจะไม่ว่าอะไรเลย!” “เดี๋ยวนี้ข้าไม่ต้องการ!” เฉินเซียงรู้สึกว่าควรจะมอบหมอกเสน่ห์ให้กับสุเมียวะและพวกพ้องในอนาคต ในที่สุด เฉินเซียงก็ออกจากหอหมอกเสน่ห์และกลับไปยังหอหวงตู้ฟ้าเหลือง ณ ขณะนี้ เหวินเทียนจวินตั้นเป็นที่นิยมอย่างมาก เพราะเขาได้ขาย “ยื่นจวนตั้น” ไปหลายอัน ทำให้เทียนอวี้จวินตั้นและเผ่าพันธุ์สุริยะอันเผ็ดร้อนรู้สึกอิจฉาอย่างยิ่ง