เชินฌีงไม่เคยมานึกเลยว่าจะเจอร่องรอยของ “โลหิตกดดาจักรพรรดิ” เร็วขนาดนี้ “เจอข่าวเกี่ยวกับซากศพของเทวดาผู้กดดาเทวดาหรือยัง?” เชินฌีงทำใจให้ใจที่วุ่นวาย แล้วถาม “ไม่เคยได้ยินใครพูดถึงเขาเลย เราแค่รู้เรื่องของเทวดาผู้กดดาเทวดาเท่านั้น เขาเคยมาถึงอาณาจักรไดอันศักดิ์สิทธิ์เมื่อหลายปีก่อน และไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับเขาในตอนนั้น” ดุ เยินเยาโหะแกะหน้า เห็นว่าเชินฌีงสนใจซากศพของเทวดาผู้กดดาเทวดามาก ดุ เยินเยาโหะก็เริ่มสนใจต้นกำเนิดของเชินฌีงเช่นกัน แต่เธอก็ไม่ได้ถามต่อ “เชินโซเม่นท์ จ๊ะ มีภรรยาแล้วหรือ? เธอคงดีนะ?” เสียงของดุ เยินเยาโหะเป็นเสียงอ่อนลงเล็กน้อย เชินฌีงถอนหายใจในใจ ข่วนหัวแล้วพูดว่า “จริงๆ แล้วผมก็ไม่ได้เป็นคนดีเท่าไหร่ จนถึงตอนนี้มีผู้หญิงคนเดียวที่โด่งดังกับผม นอกจากนั้น…ยังมีคนรักสองคน” ดุ เยินเยาโหะถอนใจ “เป็นเรื่องธรรมดาที่ชายผู้แข็งแกร่งจะมีผู้หญิงหลายคนรอบข้าง แม่ของฉันก็เป็นผู้หญิงคนที่สิบแปดของพ่อฉันเลย!” “ถ้าเธอไม่พูดถึงเรื่องนี้ ผมจะคิดวิธีเข้าไปในป่าเทวดาอาถรรพ์ที่เต็มไปด้วยพิษมรณะ เพื่อหาปู่ของเธอ ตอนนั้นเธอคงไม่ต้องแต่งงานกับอีสายนั้นแล้ว” เชินฌีงยิ้ม “ไม่ต้องห่วง ผมแค่ซ่อนตัวเมื่อถึงเวลาเธอไปไม่ได้เข้าไปเสี่ยงอะไร ไม่รู้ว่าปู่ของผมอยู่ภายในหรือเปล่า!” ดุ เยินเยาโหะแกะหัว เชินฌีงไม่อยากพูดต่อแล้ว ตัดสินใจว่าจะไปต่อ เพราะมีโลหิตกดดาเทวดาอยู่ในนั้น เขาต้องเข้าไปดูให้ได้ไม่ว่าอะไรจะเกิด “แล้วรางวัลการแข่งขันของการรวมศีลนักบวชเป็นอย่างไรบ้าง?” เชินฌีงถาม “มีแน่นอน นั่นเป็นรางวัลลับจากสำนักไดอันศักดิ์สิทธิ์ จะประกาศในงานประชุม งานนี้เกิดขึ้นทุก ๆ ร้อยปี มีเหล่านักบำบัดหลายคนเข้าร่วม รางวัลแน่นอนว่าดี!” รอยยิ้มหวานอ่อน ๆ ปรากฏบนใบหน้าดุ เยินเยาโหะอีกครั้ง “เชินโซเม่นท์ อย่าฝันถึงรางวัลนั้นเลย ต้องชนะฉัน!” ต่อจากนั้นเชินฌีงสอบถามเกี่ยวกับอาณาจักรไดอันศักดิ์สิทธิ์หลายอย่าง ดุ เยินเยาโหะอธิบายให้ฟังอย่างอดทน ในที่สุดทั้งสองยังแลกเปลี่ยนประสบการณ์การบำบัดซึ่งเป็นประโยชน์ต่อกันและกัน เมื่อตะวันลับขอบฟ้า ดุ เยินเยาโหะบอกว่า “เธอพักที่คฤหาสน์ของเจ้าเมืองได้ หากเป็นเช่นนั้น เซี่ย่ ตงฮ่าวก็ยังไม่กล้าทำอะไรผิดพลาดที่นี่เลย” เชินฌีงจึงพักอยู่ในคฤหาสน์ของเจ้าเมือง ดุ เยินเยาโหะรูว่าเชินฌีงเป็นนักบำบัด จึงจัดห้องลับสุดเงียบสงบให้เขา เชินฌีงก้าวลึกเข้าไปในห้องหินของเธอ ขณะอาบน้ำออกมาพบซู เมย่าว นอนบนเตียงหิน สวมผ้าไหมสีขาวบาง ๆ ทุกอย่างมองเห็นได้แค่บางส่วน เธอกำลังสวมอะไรบางอย่างอยู่ แถมยังคงท่าทางเย้ายวนและล่อลวง ดวงตาเหมือนไหม เส้นปากเล็ก ๆ เปิดบิดๆ รอยยิ้มเสน่ห์ทำให้เชินฌีงรู้สึกว่าจิตวิญญาณของเขาได้หลุดออกจากร่าง “พี่เมย่าว อย่าทำให้ไฟร้อนเกินไป!” เชินฌีงสูดลึกและเดินเข้าใกล้ “พี่สาว ฉันแค่อยากดูว่าพี่มีเสน่ห์แค่ไหนเปรียบเทียบกับเยินเยาโหะ ฉันก็อยากทดสอบความแข็งแกร่งของจิตใจพี่!” ซู เมย่าวยิ้มแบบเย้ายวน เชินฌีงก้าวขึ้นเตียงหินแล้วกดซู เมย่าวลง แล้วยิ้มร้าย “เธอเป็นภรรยาของฉันแล้ว มีความแข็งแกร่งของจิตใจอะไรที่ฉันต้องการ? แม้จะกินเธอก็ไม่รู้สึกว่ามันไม่พอ!” ขณะพูด เขานวดนมขาวของซู เมย่าวเบาๆ ผ่านผ้าไหมบางใส “หนูล้อเลียน ฉันแค่กลัวพี่จะเบื่อจนตาย จึงให้ลิ้มลองหน่อย อย่าเกินไปเลย! ตอนนี้ร่างของฉันอ่อนแอเกินกว่าจะทนเจ็บของพี่ได้!” ซู เมย่าวกระซิบด้วยน้ำเสียงใกล้ชิด เสียงนั้นทำให้กระดูกเชินฌีงแทบชา สายตาเขาหมุนไปซู เมย่าวก็ราบลงนอนบนตัวเขา “พี่เมย่าวอายมาก!” เชินฌีงพูดขณะดึงริมฝีปากใกล้กับเธอแล้วจูบกระชั้น เข้ามือใหญ่ของเขาเคลื่อนที่ไปรอบ ๆ ร่างผิวเนียนของเธอ ผ่านชั้นผ้า薄 ๆ ให้ความรู้สึกที่แตกต่าง หลังความหลงใหลจบลง เชินฌีงกอดหญิงสวยแล้วหลับไป ซู เมย่าวนอนอุ่นในอ้อมกอดของเขา พร้อมฟังจังหวะหัวใจของชายคนเล็ก ๆ ในวันรุ่งเช้า เชินฌีงทักทายดุ เยินเยาโหะบอกว่าจะฝึกทำเม็ดโดยอาศัยลับและเตรียมเข้าร่วมการประชุม หลังจากนั้นรีบกลับไปยังชั้นใต้ดิน นำเตาไฟยานหลงออกมาฝัตรเม็ด ไฟไดอันแห่งอาณาจักรอันลึกซึ้งที่เขากำลังฝัตรอยู่ เขาต้องทำความคุ้นเคยให้มากขึ้น ครั้งก่อนเขาประสบความสำเร็จทั้งหมดเพราะการแข่งขัน และในสถานการณ์เช่นนั้น เขาก็ควรจะเก่งขึ้น เมื่อเขาคุ้นเคยกับการฝัตรไฟไดอันอันลึกซึ้ง เขาก็จะเริ่มฝัตรเม็ดระดับสูงอื่น ๆ ได้ หากเชี่ยวชาญสามชนิดก็สามารถฝัตรเม็ดระดับเดียวกันได้โดยพื้นฐาน ขณะนี้เขามีร่องรอยของโลหิตกดดาเทวดาแล้ว จึงไม่วิตกมาก เขาแค่คิดว่าจะไปเข้าป่าเทวดาอาถรรพ์เพื่อหาปู่ของดุ เยินเยาโหะหรือไม่ “เราจะออกหลังจากฝัตรไฟไดอันอันลึกสองครั้งต่อไป หวังว่าจะรีบกลับไปร่วมการรวมศีลนักบวชได้” เชินฌีงกำลังทำเม็ดในห้องลับ ในเวลานี้มีคนหลายคนในเมืองไดอันศักดิ์สิทธิ์สอบถามเกี่ยวกับเขา อยากรู้ว่ามาจากไหนแต่ก็ไม่มีผลลัพธ์ ดุ เยินเยาโหะได้ช่วยเชินฌีงลงทะเบียนเข้าร่วมการรวมศีลนักบวชแล้ว แม้จะต้องแข่งกับเขาในภายหลัง เธอก็ตื่นเต้นใจ เขาได้ฝัตรไฟไดอันอันลึกสำเร็จห้าชุด แม้ว่าจะล้มเหลวสามครั้งแต่ก็ทำให้เขาเข้าใจกระบวนการฝัตรไฟไดอันอันลึกได้ดียิ่งขึ้น ค่ำคืน เชินฌีงยืนอยู่หน้าประตูของดุ เยินเยาโหะ หลังดุ เยินเยาโหะเปิดประตู เขาพูดเร่งรีบว่า “เยินเยา ฉันมีเรื่องต้องทำ ต้องออกไปสักพัก หากฉันไม่กลับมาเข้าร่วมการแข่งขันฝัตรเม็ดตามกำหนด พี่ก็ไม่ต้องรอฉัน” ดุ เยินเยาโหะไม่ได้ถามต่อ แค่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพยักหน้า “ระวังตัวนะ” เชินฌีงยิ้มให้เธอแล้วรีบออกไป เขาแปลงเป็นผีเสื้อสีดำในมุมที่ไม่มีใครเห็นในคฤหาสน์ของเจ้าเมือง แล้วบินออกจากคฤหาสน์ในความมืดที่หน้าประตูคฤหาสน์เขาเห็นคนบางกลุ่มคอยตาม ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็ออกจากเมืองไดอันศักดิ์สิทธิ์ สิ่งที่ทำให้เขาตกใจสุดคือรอบคฤหาสน์เจ้าเมืองมีคนหลายคนเฝ้าดู เขารู้ว่าต้องเป็นคนที่เซี่ย่ ตงฮ่าวส่งมาทั้งหมด ในขณะที่เขาต่อต้านเซี่ย่ ตงฮ้าว เซี่ย่ ตงฮ่าวเคยมองว่าเขาเป็นคนตายแล้ว หากมีโอกาสก็ไม่ให้เชินฌีงหนีได้ โดยเฉพาะเมื่อคิดถึงดุ เยินเยาโหะที่มองเขาด้วยตาอ่อนโยน เขาอิจฉามากจนใจเกือบเลือดออก “เจอที่มาของเขาไหม?” เซี่ย่ ตงฮ่าวถาม “เราแค่รู้ว่าเขาได้ฆ่าเจ้าเมืองที่สองและผู้ติดตามหลายคนในคฤหาสน์เจ้าเมือง อีกทั้งการโจมตีของเขาโหดร้าย คงไม่ใช่คนอ่อนแอเลย เราหาไม่เจอชื่อเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว!” ชายชราตอบ.