แม้ว่าอสูรอาจีบพิษจะต้องการให้เฉินเซียงทำให้เขาตายอย่างรวดเร็ว เกรงว่าเขาไม่มีความประสงค์จะตายเลย เขาถูกกักขังอยู่ที่นี่โดย “อาจารย์เทวดาอุทัยอสูร” มานานหลายศตวรรษ จึงอัดแน่นไปด้วยความค้างคา เหตุผลที่เขาพูดดังกล่าวก็เพียงเพราะเขาเชื่อว่าเฉินเซียงไม่อาจสังหารเขาได้ แม้แต่ “อาจารย์เทวดาอุทัยอสูร” ก็ทำไม่ได้ ไปเว้นแต่เฉินเซียง เฉินเซียงยืนบนอนุสาวรีย์ยักษ์ใหญ่ มองลงไปที่อสูรที่กำลังเย้ยเย้อนเขา “ทำไมไม่ลงมาหล่ะ? หรือว่าเธอกลัวจะลงมาจับต้องฉัน?” อสูรอาจีบพิษเคยเบื่อหน่ายเป็นเวลานาน จึงหายากที่มีผู้ใดมาถึงที่นี่โดยมีชีวิตอยู่ และคนนี้ยังเป็นผู้ที่ “อาจารย์เทวดาอุทัยอสุร” ใส่ใจและฝึกฝนเป็นทายาท เมื่อคิดว่าประวัติศาสตร์ของเฉินเซียงจะได้ร่วมเดินทางกับเขานานหลายปี เขายิ้มหัวเราะยิ่งเจตจำนง “ถ้าอยากฆ่าข้าต้องเริ่มจากการตัดผิวของข้าออกก่อน ผิวข้ามีถึงแปดสิบเอ็ดชั้น หลังจากที่ทำลายชั้นนั้นแล้ว ต้องทำลายทุกอย่างภายในร่างกายของข้า แต่ของที่อยู่ข้างในมีกำลังแรงกว่าผิวหลายเท่า อาจารย์เทวดาอุทัยอสูรเคยลำบากอย่างยิ่งเมื่อพยายามบากผิวของข้า แต่ก็ไม่อาจทำลายอวัยวะภายในหรือทำให้กระดูกของข้าพังทลายได้ เธอคิดว่าตัวเองทำได้หรือ?” อสูรอาจีบพิษหัวเราะพลางพูด หลงเซวี่ยอพูดว่า “สิ่งที่เขาพูดนั้นจริงร่างกายที่น่าสยดสยองของเขานั้นมาจากอาณาจักรสูงสุดคืออาณาจักรเทพ จึงทำลายได้ยาก ดูจากผิวภายนอกของเขาที่ยังคงสมบูรณ์ เขาน่าจะมีความสามารถในการซ่อมแซมร่างกายของตนเอง” “วิธีเดียวที่อาจทำได้คือใช้ ‘ผงสุริยะเทอะทะ’ ละลายเขาให้หายไป” ซูเมียวย่างกังวานขึ้นอย่างกระตือรือร้น หากเฉินเซียงทำอะไรได้ที่แม้อาจารย์เทวดาอุทัยอสุรก็ทำไม่ได้ นั่นคงเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นไม่น้อย “ข้าจะลองใช้ดาบใหญ่ ‘เขาแห่งมังกรสีเขียวตัดอสูร’ ก่อน!” แสงฟ้าเขียวเจิดจรัสจากมือตำแหน่งของเฉินเซียง ตามมาด้วยสายฟ้าไฟฟ้าเขียวเข้ม ดาบศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่โผล่ขึ้น พิถูผลงานมังกรรูปสลักที่ศิลปะบนดาบสั่นสลัวและส่งเสียงครวญของมังกรชัดเจน “นี่คืออะไร?” อสูรอาจีบพิษประหลาดใจ สิ่งที่อยู่ในมือของเฉินเซียงทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา “สิ่งที่ฆ่าเจ้า” เฉินเซียงกระโดดสูงขึ้นสู่ฟากฟ้า พอใกล้จะลงมาถึงร่างอสูรอาจีบพิษอันยักษ์ใหญ่ เขายกดาบขึ้นแล้วฟันทะลุสร้างแผลร่องลึกบนหน้าอกของอสูร “อ้ะ…” อสูรอาจีบพิษร้องครวญอุทานด้วยความเจ็บ “อายุตัวน้อย, เจ้าตัดอะไรวะ?” เมื่อเฉินเซียงเห็นดาบ ‘เขาแห่งมังกรสีเขียวตัดอสูร’ ทำงานได้ผล เขาภายในจิตใจอิ่มเอิบโดยเก็บความสุขไว้ในใจ ไม่ตอบคำถามของอสูรอาจีบพิษ แต่ยกดาบศักดิ์สิทธิ์มาจากผิวสกรูของเขา ตัดชั้นผิวเหมือนหินออก ตามคำสั่งของจิตใจเฉินเซียง ดาบ ‘เขาแห่งมังกรสีเขียวตัดอสูร’ ขยายใหญ่และลึกกว่านั้นขึ้น เร็วๆ นี้เหมือนการตัดเต้าหู้ แต่เมื่อเฉินเซียงพยายามเคลื่อนดาบ เขากลับถูกสิ่งกีดขวางหลายอย่าง ยับยั้งการตัดที่คิดว่าจะง่าย สิ่งที่อยู่ในร่างของอสูรอาจีบพิษนั้นหนาแน่นเกินกว่าที่คาดคิด “ไอ้เด็กนรก, ท่านเป็นคนแรกที่ตัดผิวข้าหลายครั้ง ข้าจะตายโดยความเจ็บปวด อย่าพยายามจะจับฉัน ไม่งั้นข้าจะดึงลำไส้ของเจ้าทีละชิ้น” แม้ผิวของเขาจะหนาแน่น แต่ความเจ็บปวดก็ยังรุนแรงกว่าการตัดเปิด เฉินเซียงเปิดบานอ่างรูเป็นหลุมลึกบนหน้าอกของอสูร เหนือผิวสีต่างๆ ที่เขาตัดย่อย พิจารณาแล้วเขาตระหนักว่ามีสิ่งมหัศจรรย์อย่างนี้อยู่จริงในโลก ผ่าน ‘บ่อสีดำ’ นั้น เขาเห็นหัวใจสีดำที่เต้นสม่ำเสมออยู่ด้านล่าง “ฮะฮะ, แก๊สมิจิกนั้นคงจะเข้าสู่ร่างของเจ้าได้แล้ว มาดูกันว่าเจ้ายังหัวเราะได้ได้นานแค่ไหน!” เฉินเซียงหัวเราะเดือด “ฮัมฟ, แค่แก๊สมิจิกธรรมดาเท่านั้น ไม่อาจฆ่าข้าได้!” แม้อสูรอาจีบพิษเจ็บปวด เขาก็ไม่ยอมให้เฉินเซียงสำเร็จ เขามองที่แผลที่เฉินเซียงเปิดอยู่ มันค่อยๆ หายเป็นปกติ แม้การหายช้า แต่ในไม่กี่วันก็จะหายเต็มที่ หากไม่ได้ การแก๊สมิจิกก็ไม่มีโอกาสทำให้ร่างกายสลายในหลายสิบปี ร่างของอสูรอาจีบพิษนั้นแท้จริงเป็นอันตรายอย่างยิ่ง นี่คือการดำรงอยู่ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกอสูร ทำให้เฉินเซียงตระหนักว่าด้วยเนื้อสัมผัสอันอาถรรพ์ ไม่แปลกเลยที่แม้ “อาจารย์เทวดาอุทัยอสูร” ก็ทำอะไรไม่ได้ “ฮ่า…แม้ว่าจะตัดผิวข้าออก ข้าก็จะงอกใหม่ ข้าจะไม่ตาย!” อสูรอาจีบพิษหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สิ่งแรกที่หายคือเนื้ออันอาถรรพ์ของอสูร จะใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเท่านั้นในการหายอย่างเต็มที่ ชั้นผิวแปดสิบเอ็ดชั้นก็จะครบถ้วนภายในไม่กี่วัน “แม้ว่า ‘ผงสุริยะเทอะทะ’ จะดี แต่ข้ายังไม่แน่ใจว่าจะทำให้สำเร็จเมื่อใด ร่างของเขานี่น่าเกรงขามเกินไป!” เฉินเซียงนั่งอยู่บนร่างสีม่วงดำอันยักษ์ พยายามหาวิธีทำลายมัน ‘ผงสุริยะเทอะทะ’ มีเงื่อนไขสูงมากเรื่องอายุของวัตถุดิบ และต้องยอมรับว่าอสูรอาจีบพิษนี้มีเนื้อหนังที่แข็งแรงอย่างสุดขีด “เราจะรู้เมื่อได้ลองทำ การทำ ‘ผงสุริยะเทอะทะ’ ระดับสูงไม่ได้ยาก เพียงแค่ต้องใช้เวลาอันยาวนาน อวัยวะภายในของเขาแข็งแกร่งมาก พลังงานทุกชนิดก็ทำอันตรายไม่ได้” ซูเมียวพูดว่า “ข้าจะทำให้ต้นไม้วิญญาณที่แตกสลายอายุเพิ่มขึ้น เมื่อถึงเวลาข้า จะทำให้ ‘ผงสุริยะเทอะทะ’ นี้ได้” “ยอมแพ้ไปเถอะ, ฮะฮะ…” เห็นเฉินเซียงยืนบนหลังของอสูรโดยไม่เคลื่อนไหว อสูรอาจีบพิษหัวเราะชัด เฉินเซียงไม่สนใจ เขาเอา ‘ผงสุริยะเทอะทะ’ ออกมาบางก้อนแล้วโรยลงบนแผลที่กำลังหายช้า ไปบนเนื้อ “นี่คืออะไร?” อสูรอาจีบพิษรู้สึกว่าเนื้ออันนั้นคันและเจ็บเล็กน้อย เฉินเซียงสังเกตเนื้อที่ค่อยๆ ละลายและพบว่า ‘ผงสุริยะเทอะทะ’ ระดับต่ำนี้มีประโยชน์จริงโดยสามารถละลายเนื้อบางส่วนได้ “โอเค ข้าจะทำ ‘ผงสุริยะเทอะทะ’ ระดับสวรรค์ระดับสูงได้” ซูเมียวใช้ “ของเหลวศักดิ์สิทธิ์สร้างสรรค์” เร่งกระบวนการ เมื่อส่วนของสมุนไพรวิญญาณไม่สมบูรณ์ สามารถรดด้วยของเหลวศักดิ์สิทธิ์สร้างสรรค์ให้เต็มรูปแบบได้ ยาอีศิลป์ที่สมบูรณ์พร้อมของเหลวศักดิ์สิทธิ์สามารถเร่งการเติบโตของยาอีศิลป์ได้ “ระดับสวรรค์ระดับสูง? ทำอย่างไรดี ตอนนี้ข้าตัดได้แค่ ‘ผงดินระดับต่ำ’ เท่านั้น แต่อ suddenly... ไม่สามารถทำระดับสูงได้เลย” “ต้องใช้เปลวไฟแรงและเจตจิตศักดิ์สิทธิ์ พร้อมประสบการณ์!” ผง ‘สุริยะเทอะทะ’ ระดับสวรรค์สูงอาจไม่ทำอันตรายต่ออสูรอาจีบพิษ ดังนั้นต้องใส่แก๊สมิจิกจำนวนมหาศาล เมื่อผสมกับผงสองอย่างนี้ ผลลัพธ์จะยิ่งรุนแรงขึ้น “ ซูเมียวพูดด้วยความตื่นเต้น เสียงหัวเราะของเธอคล้ายกับปีศาจหญิงที่หลอกลวง ทำให้เฉินเซียงสั่นไม่หยุด “เมื่อถึงเวลา ทุกอย่างมอบให้ข้าและเซวี่ เราจะสามคนรวมพลัง ข้าจะควบคุมร่างของเจ้าเพื่อสกัดเม็ด ยา พร้อมใช้สติปัญญาอันทรงพลังของเซวี่ นั้นน่าจะได้ผล” ซูเมียวได้วางแผนเรียบร้อยแล้ว