คู่กระต่ายขาวใหญ่สองตัวบนหน้าอกของหลิวเม็งเอ่อได้กระโดดออกอย่างเต็มที่และกำลังกอดโดยมือใหญ่ของเฉินเซียง ริมฝีปากของพวกเขากลับดูดซับกันเอง เหมือนเสียงน้ำผึ้งที่กำลังดูดเข้าไป คลื่นกลิ่นหอมอ่อนละเมื่อนำออกจากปากหยกของหลิวเม็งเอ่อพร้อมเสียงครวญเบา ๆ ราวกับจุดไฟร้ายของเฉินเซียงให้เผาไหม้ ทำให้เขากดกดจุดยอดหิมะเจิดจรัสของหลิวเม็งเอ่อเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แล้วจับเมล็ดบัวชมพูของเธอ ตะวันออกสิงยู่วได้สังเกตเห็นว่าหลิวเม็งเอ่ออยู่ใกล้เคียงตลอดเวลาแล้ว แต่เธอไม่เคยคิดว่าเฉินเซียงจะเอาผู้หญิงที่เป็นเจ้านายของภรรยาตัวเองไป… เธอไม่ได้คาดคิดเลยว่าหลิวเม็งเอ่อจะตกหลุมรักจริง ๆ ถ้าไม่ได้เห็นพวกเขาสองคนใกล้ชิดกันอย่างนั้น เธอคงไม่เชื่อว่าปริศนาตัวนี้จะสามารถดึงใจของจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้ “ถ้าอย่างนี้ต่อไป พวกเขาจะต้อง…” ณขณะนั้น ความคิดของตะวันออกสิงยู่วเต็มไปด้วยความสับสน เธอไม่อาจละทิ้งกระดูกนกฟินิกซ์สีแดง มิฉะนั้นจะถูกตรึงด้วยพลังเย็นจัด สุดท้ายริมฝีปากของเฉินเซียงและหลิวเม็งเอ่อก็แยกออก จากนั้นตะวันออกสิงยู่วกำลังจะถอนหายใจผ่อนคลาย ก็เห็นแววตาผิดฝันของหลิวเม็งเอ่อเต็มไปด้วยความต้องการ และรับรู้ว่าเหตุการณ์ที่แย่กว่าอีกอย่างกำลังจะเกิดขึ้นเฉินเซียงเริ่มจูบคอหยกของหลิวเม็งเอ่อแล้วต่อเนื่องต่อ ในบรรยากาศอารมณ์ที่ซับซ้อนหลิวเม็งเอ่อก็รัวแรงในขณะนั้น หน้าอกอ่อนนิ่มของเธอยกขึ้นเล็กน้อย และเมื่อรู้สึกว่ามีเฉินเซียงกำลังดูดเธอ เธออดไม่ได้ที่ร้องกรีด เมื่อมองเห็นฉากวุ่นวายนี้ หน้าตาของตะวันออกสิงยู่วปะสีแดงไปถึงหู เธอดื่มลมหายใจลึกแล้วรีบเปิดหนังสือขุมทรัพย์ “การกลั่นแปร” หนาที่หนาเพื่อหาวิธีทำลายอารมณ์รอบใหญ่ ไม่เช่นนั้นเฉินเซียงและหลิวเม็งเอ่ออาจทำอะไรที่อึดอัดยิ่งกว่า ตอนนี้มันก็เป็นการทดสอบสำหรับตะวันออกสิงยู่วแล้ว เสียงครวญของหลิวเม็งเอ่อพัดผ่านอากาศ ทุกครั้งที่สัมผัสจิตวิญญาณของเธอ โชคดีที่เธอเป็นผู้หญิง เธอรู้สึกแค่อายเล็กน้อย “เจอแล้ว!” หลังจากสักครู่ ใบหน้าของตะวันออกสิงยู่วเต็มไปด้วยความสุขเมื่อเธอมองเห็นจุดที่เต็มไปด้วยสีสันของฤดูใบไม้ผลิ ในขณะนั้นเฉินเซียงกำลังลูบไล้ภูเขาหิมะสวยของหลิวเม็งเอ่ออย่างอ่อนโยน ขณะที่หลิวเม็งเอ่อมองเขาอย่างอาย คู่รักสองคนขยายร่างกายอย่างบ้าคลั่งในรูปแบบมหากาพย์ ทำให้ทำสิ่งที่เคยไม่กล้า “เม็งเอ่อใหญ่เกินไป…” ทำไมเธอถึงถูกผู้ชายเล่นสนุกอย่างธรรมดาแล้ว…แม้แต่ให้เขากัดกลับ… “ฉันคิดอะไรอยู่…” ความคิดของตะวันออกสิงยู่วสับสน เธอได้เห็นพลังของเฉินเซียงอีกครั้ง ทั้งร่างกายและจิตใจ “อาจารย์และศิษย์…เด็กหญิงคนนี้ชั่วร้ายจริง ๆ เม็งเอ่อเคยพูดแล้ว นั่นแหละความหมายของคำพูดของเขา เรากำลังพินาศ ดงฟังจิงตัวน้อยคนนี้โดนเขาควบจิตใจแน่นอน” ตะวันออกสิงยู่วคิดแบบนั้นแล้วมองไปรอบ ๆ รู้สึกได้ว่ามีพลังอ่อนแออยู่ไกล ๆ “นี่แหล่งพลังของการจัดรูปแบบยิ่งใหญ่นั่น ควรพอทำลายได้!” เธอได้ถอดเสื้อผ้าของหลิวเม็งเอ่อส่วนบนออกแล้วดอกซากุระบนยอดหิมะอยู่ในปากของเธอ ด้วยท่ามือหนึ่ง ลมไฟที่สกัดจากหิมะตกลงสู่แหล่งพลัง บูม! เฉินเซียงและหลิวเม็งเอ่อรู้สึกหนาวเล็กน้อย หุบเขาที่สวยงามหายไปแล้ว แต่หลิวเม็งเอ่อกลับคิดได้ชัดเจนขึ้นทันทีเมื่อเธอหันมองและเห็นตะวันออกสิงยู่วอายหน้า สิ่งนี้ทำให้ใบหน้าสวยของหลิวเม็งเอ่อแดงร้อน ในขณะที่เฉินเซียงพอใจต่อความสุขนั้น หลิวเม็งเอ่อบีบเอวเขาให้เขาตะโกนออกเสียงดัง เขาเห็นทิวทัศน์รอบตัว เห็นตะวันออกสิงยู่วนั่งบนกระดูกนกฟินิกซ์สีแดงและทันใดนั้นก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น! เพิ่งจะทันได้หลิวเม็งเอ่อรีบใส่เสื้อผ้ากลับและซ่อนเสื้อผ้าแฉ่งที่เย้ายวนของเธอ “ดวงจันทร์อุ่น ๆ คุณ… ไม่ได้ไปทำลายรูปแบบหรือ?” หลิวเม็งเอ่อแดงหน้าแล้วก้มศีรษะถามด้วยเสียงต่ำ ตะวันออกสิงยู่วหันหัวไปทางที่เฉินเซียงกำลังจ้องมองเธอ ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวโดยไม่อาจอธิบาย “ฉันแค่ทำลายมันแล้ว หรือว่า…” เฉินเซียงไม่ได้อายเกินไป เพราะเขาติดใจไปแล้วแต่ก็ไม่ดำเนินต่อ “แล้วคุณเห็นทั้งหมดหรือ?” เฉินเซียงทำท่ารู้สึกอาย “อืม!” ตะวันออกสิงยู่วพย่งหัวเล็กน้อย “แม้ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณทำอย่างไร ฉันก็จะไม่บอกใคร” เฉินเซียงไอ้หลายครั้ง “พี่สาว ทั้งสองคนรีบทำลายอาเรย์นะ ไม่งั้นใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรต่อ” อาจเป็นอะไรก็ได้ ตะวันออกสิงยู่วก็กังวลว่าตนเองจะตกในอาเรย์อันอันตรายยิ่งกว่านั้น บางทีอาจกลายเป็นเหมือนหลิวเม็งเอ่อและ… “เจ้าโกงน้อย แม้เราจะเรียกคุณออกมา ตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์แล้ว คุณจริง ๆ แล้วก็ติดอยู่ข้างใน” เสียงซูเมี่ยาวบรรจบด้วยความอิจฉา แม้เธอรู้อยู่แล้วว่าเฉินเซียงกับหลิวเม็งเอ่อสนิทใกล้กันแล้ว เธอก็ไม่ได้คัดค้าน แต่เมื่อเธอได้มองดูก็อดรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย “ถ้าเป็นคุณ ฉันก็พร้อมลงทุน” เฉินเซียงหัวเราะค้าง “ฮึม” ตะวันออกสิงยู่วพูดว่า “นี่คือพื้นฐานของอาเรย์ ถ้าเรารับรู้แหล่งพลังของอาเรย์ เราก็ทำลายและทำลายมันได้ การจัดรูปแบบก่อนหน้านี้ก็เช่นเดียวกัน แต่รูปแบบนั้นค่อนข้างธรรมดาและหยาบ จึงทำให้ฉันตรวจจับได้ง่าย” เฉินเซียงมองตะวันออกสิงยู่วอย่างแปลกใจ เหมือนกำลังตำหนิ “หัวเราะนิดหน่อย นั่งเก่ง อย่าให้จินตนาการของคุณบ้าบอ” หลิวเม็งเอ่อบีบเฉินเซียงเบา ๆ แล้วดึงลมออก แน่นอนว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าเฉินเซียงกำลังตำหนิ ตะวันออกสิงยู่วที่ทำลายโชคดีของเขา “พี่สาวเม็งเอ่อ ไซอันเซียงรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเราอยู่แล้ว ไม่โง่เลย เธอรู้ตั้งแต่ต้น” เฉินเซียงบิดปากแล้วพูด What? เธอ…เธอจริง ๆ แล้วรู้เรื่องนี้! ดวงตาของหลิวเม็งเอ่อเปิดกว้าง ใบหน้าหยกของเธอแดงช้ำอีกครั้ง ซูซื่อเซียงเซียงทำเป็นไม่สังเกต แปลว่าตอนนั้นเธอยอมรับเขาแล้ว เธอไม่รู้จะเผชิญหน้ากับซูเซียงเซียงอย่างไร จึงมีอาการขมขื่นในใจอยู่เสมอ แต่ตอนนี้ไม่ต้องกังวลเลย ความสุขที่ฉับพลันมาพร้อมกับอารมณ์ซับซ้อนมากมาย “อย่าคิดมากเกินไป เรามาทำลายรูปแบบกันก่อน” เฉินเซียงลูบไล้หน้าเธอและยิ้มยิ้มแบบเงี่ยงเงี่ยง ทำให้หลิวเม็งเอ่อขมออกมา “แหล่งพลังของอาเรย์อยู่ใกล้ ๆ มีจุดอ่อนมาก ๆ เมื่อรับรู้แล้วก็ทำลายได้” ตะวันออกสิงยู่วพูด พร้อมพลิกหนังสือต่อ “เม็งเอ่อ มานี่หน่อย ดูซิ”