**บทที่ 1396: ขจัดผลลัพธ์** “เหอะ! ศิษย์น้อง เจ้าควรจะจับตาเฒ่ากามวิตถารนั่นตอนเป็นๆ เสียให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!” หยานอินชิงเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธแค้น จิงชิวเยว่จ้องมองภาพสตรีที่ปรากฏอยู่ในกระจกด้วยแววตาซับซ้อน “ศิษย์น้อง เจ้าสามารถลบผลกระทบของกระจกนี้ออกจากตัวพวกเราได้หรือไม่?” “อืม?” จางเฟย [5] กวาดสายตามองภาพสตรีทุกคนในกระจกครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ “ข้ายังไม่เคยลองดู แต่หากเป็นพวกท่าน... ศิษย์พี่ ข้าคิดว่าน่าจะทำได้” หยานอินชิงรีบเร่งเร้า “ศิษย์น้อง รีบขจัดภาพของข้าออกจากกระจกนั่นเดี๋ยวนี้! ข้ารู้สึกอึดอัดกับความรู้สึกที่เป็นอยู่นี้เหลือเกิน ข้าต้องการจะลืมมันไปโดยเร็ว เพื่อที่จะได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างอิสระอีกครั้ง” “ใจเย็นๆ ก่อนได้ไหม? ข้ายังไม่รู้ว่าหากลบพวกท่านออกจากกระจกแล้วจะเกิดผลกระทบอะไรตามมา ดังนั้นข้าต้องทำอย่างระมัดระวัง” แม้หยานอินชิงจะเม้มปากอย่างขัดใจ แต่เธอก็ไม่ได้เซ้าซี้เขาอีก “ข้าจะลองลบภาพสตรีคนอื่นในกระจกนี้ก่อน เพื่อประเมินสถานการณ์ดูว่าจะเป็นอย่างไร” “ตกลง” หยานอินชิงและจิงชิวเยว่พยักหน้าตอบ จางเฟย [5] เริ่มลงมือลบภาพสตรีคนหนึ่งออก ส่งผลให้ 'กระจกวิญญาณมังกร-หงส์' สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนหยานอินชิงและจิงชิวเยว่ถึงกับตัวเกร็ง แต่เพียงครู่เดียว กระจกก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม ทว่าพวกนางกลับไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงใดๆ ที่เกิดขึ้นกับกระจกเลยแม้แต่น้อย ซึ่งสร้างความงุนงงให้แก่พวกนางยิ่งนัก จางเฟย [5] จึงตัดสินใจลบภาพสตรีคนอื่นๆ ออกพร้อมกันหลายคน ครานี้กระจกสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิมก่อนจะสงบลงอีกครั้ง ทว่าเบื้องหน้าก็ยังคงว่างเปล่าไร้ร่องรอยใดๆ เขาลงมือลบภาพเหล่าสตรีออกไปเรื่อยๆ จนเหลือเพียงสามคนสุดท้าย นั่นคือ หยานอินชิง, จิงชิวเยว่ และจุนชิงหลิง จิงชิวเยว่จึงเอ่ยถาม “สตรีคนที่สามนั่น... คือคนที่เจ้าพบในที่พำนักของตาเฒ่าวิตถารนั่นใช่หรือไม่ ศิษย์น้อง?” “ใช่แล้ว” จางเฟย [5] พยักหน้า “ตามคำบอกเล่าของเฟิงเหยา นางชื่อ จุนชิงหลิง ฮุนหลิงอู่ลักพาตัวนางมาตั้งแต่ยังเด็กและใช้เป็น ‘เตาหลอมบำเพ็ญเพียร’ จนกระทั่งพวกเราไปช่วยนางออกมาได้ หากมันจับตัวพวกท่านได้... เกรงว่านางคงถูกสังหาร และพวกท่านคงต้องตกไปเป็นเตาหลอมบำเพ็ญเพียรของมันแทน” “อึก!” หยานอินชิงตัวสั่นสะท้าน ใบหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการว่าหากต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกับสตรีคนนั้น ชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอจะทุกข์ทรมานเพียงใด “ศิษย์น้อง เจ้าควรจะตัดสิ่งที่เจ้าก็รู้ว่าคืออะไรของตาเฒ่านั่นทิ้งเสีย เพื่อที่มันจะได้ไม่ต้องไปทำเรื่องบัดซบเช่นนี้กับสตรีคนอื่นอีก” จิงชิวเยว่เองก็หน้าซีดเช่นกัน ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง “ฮ่าๆๆ” จางเฟย [5] หัวเราะร่าพลางชูนิ้วก้อยขึ้น “ศิษย์พี่ พวกท่านไม่ต้องคิดเรื่องตาเฒ่านั่นอีกแล้ว ข้าได้ลดขนาดเจ้าสิ่งนั้นของมันให้เหลือเพียงเท่านี้ แถมยังทำให้มันไม่สามารถแข็งตัวได้อีกตลอดชีวิต มันไม่มีทางทำเรื่องเลวทรามแบบนั้นกับสตรีคนไหนได้อีกต่อไป” หยานอินชิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งจนตัวงอ “ฮ่าๆๆ! นั่นแหละคือบทลงโทษที่สาสมที่สุดสำหรับตาเฒ่ากามวิตถารอย่างมัน! มันต้องทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิตที่ไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสกามารมณ์อีก!” “ข้าเห็นด้วย” จิงชิวเยว่พยักหน้าเห็นพ้องกับศิษย์น้อง “แม้บทลงโทษนี้จะดูเบาไปสำหรับมัน แต่ข้ารู้สึกว่าเพียงเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว อย่างน้อยมันก็ไม่มีทางทำร้ายสตรีคนใดได้อีก และต้องใช้ชีวิตที่เหลือจมอยู่กับความอัปยศของร่างกายตัวเอง” “เอาล่ะ” หยานอินชิงพยักหน้า ก่อนหันไปทางจางเฟย [5] “ศิษย์น้อง รีบลบภาพข้าออกจากกระจกเดี๋ยวนี้! ข้าจะได้ไม่ต้องรู้สึกเช่นนี้อีก และกลับมาเป็นตัวของตัวเองเสียที” “ตกลง” จางเฟย [5] ลบภาพของหยานอินชิงออก “รู้สึกอย่างไรบ้าง ศิษย์พี่?” “มันหายไปแล้ว!” หยานอินชิงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “เย้! ข้าเป็นอิสระแล้ว! ความรู้สึกที่ข้ามีต่อเจ้า... มันเลือนหายไปหมดแล้วศิษย์น้อง!” จางเฟย [5] หัวเราะเมื่อเห็นท่าทางดีใจเหมือนเด็กน้อยของศิษย์พี่ ก่อนจะหันไปทางจิงชิวเยว่ “ข้าจะลบภาพของท่านออกเดี๋ยวนี้ ศิษย์พี่” “เดี๋ยว!” จิงชิวเยว่คว้ามือเขาไว้ “ไม่ต้องลบภาพของข้าออกหรอก ศิษย์น้อง” “หืม?” จางเฟย [5] มองศิษย์พี่ด้วยความประหลาดใจ “ท่านหมายความว่าอย่างไร?” จิงชิวเยว่ถอนหายใจแผ่วเบาแล้วถามเขาตรงๆ “เจ้ามีความรู้สึกให้ข้าบ้างไหม ศิษย์น้อง?” “ศิษย์พี่ ข้า...” “เจ้าแค่ตอบว่าใช่หรือไม่ก็พอ” “หากข้าบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลย นั่นก็คงเป็นการโกหก” จางเฟย [5] ถอนหายใจเบาๆ พลางกุมมือเธอ “ท่านอาศัยอยู่ในตำหนักนี้มากว่ายี่สิบปี เห็นข้ากับเหล่าภรรยาทุกคนของข้ามาโดยตลอด แต่ข้ารู้ดีว่าในหัวใจของท่านมีเพียงศิษย์พี่เหลียงเหรินคนเดียว และท่านก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจ... ข้าจึงไม่เคยล่วงเกินท่านเลย” “เจ้าพูดถูก ในใจข้ามีเพียงศิษย์พี่เหลียงเหรินคนเดียว” จิงชิวเยว่ยอมรับ “ข้ารักเขามานานเหลือเกิน แต่เขากลับไม่เคยหันกลับมามองข้าเลย ดังนั้นข้าจึงคิดว่า ถึงเวลาแล้วที่ข้าต้องก้าวเดินต่อไปและมองหาชายคนใหม่... ซึ่งข้าเลือกเจ้า” เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยานอินชิงก็หยุดกระโดดโลดเต้นทันที เธออ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ซ่างเ��วี่ยหลี่ซึ่งเฝ้ามองอยู่ก็ถึงกับมึนงง ไม่คาดคิดว่าจิงชิวเยว่จะกล้าเอ่ยออกมาเช่นนั้น เธอจ้องมองจางเฟย [5] รอคอยคำตอบ ‘เจ้าจะทำอย่างไร?’ “ข้าเข้าใจแล้ว” จางเฟย [5] รีบปล่อยมือจิงชิวเยว่พลางลบภาพของเธอออกจากกระจก พร้อมกับภาพของจุนชิงหลิงทันที จิงชิวเยว่กะพริบตาปริบๆ ด้วยความผิดหวัง คิดไปว่าเขาคงไม่ได้ต้องการตัวนาง “ศิษย์น้อง ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้หมายความว่า...” “ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ศิษย์พี่” จางเฟย [5] คว้ามือนางไว้ “ท่านเป็นสตรีที่ดี และข้าไม่อยากให้ท่านคิดเช่นนี้เพียงเพราะถูกอิทธิพลของกระจกนี้ชักจูง ข้าต้องการให้ท่านพิสูจน์ความต้องการจากเจตจำนงของท่านเอง ตอนนี้ท่านควรกลับไปทบทวนให้ดีเสียก่อน แล้วค่อยมาหาข้าหากท่านตัดสินใจได้แล้ว หากท่านต้องการจะลืมศิษย์พี่เหลียงเหรินจริงๆ และต้องการอยู่กับข้าจริงๆ... ท่านค่อยมาพบข้าที่ที่พำนักของข้าในนิกาย” จิงชิวเยว่พยักหน้าช้าๆ “ตกลง ข้าจะกลับไปคิดให้ดีเสียก่อน แล้วจะมาหาเจ้าเมื่อได้คำตอบ” “นั่นแหละดี” จางเฟย [5] ส่งร่างของหยานอินชิงและจิงชิวเยว่ออกไปจากพื้นที่ฝึกฝน ทิ้งให้ซ่างเสวี่ยหลี่อยู่กับเขาตามลำพัง ซ่างเสวี่ยหลี่ถามเขาทันที “ทำไมเจ้าถึงปฏิเสธศิษย์พี่ของเจ้า? เจ้าไม่ใช่ ‘ปีศาจกามตัณหา’ หรือไร? เท่าที่ข้ารู้ ปีศาจกามเพศชายไม่มีวันปฏิเสธสตรี และจะยอมรับทุกคนที่อยากจะเป็นผู้หญิงของเขาไม่ใช่หรือ?” “เจ้าเองก็อยากเป็นผู้หญิงของข้าด้วยงั้นรึ? ข้ารู้นะว่าเจ้าเคยแอบดูร่างแยกที่สามของข้าตอนกำลังร่วมรักกับภรรยาของเขาน่ะ” ซ่างเสวี่ยหลี่ถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายเมื่อถูกจางเฟย [5] ทัก “ศิษย์พี่ของข้าต่างออกไป ความรู้สึกของนางผูกพันกับศิษย์พี่ของข้ามานาน ข้าจึงไม่อยากยอมรับนางในทันที ข้าอยากให้นางได้ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนเสียก่อน” “นั่นหมายความว่าเจ้าจะยอมรับศิษย์พี่ของเจ้าเป็นผู้หญิงของเจ้าจริงๆ งั้นรึ?” ซ่างเสวี่ยหลี่ถามด้วยความอยากรู้ จางเฟย [5] ส่ายหัว “ทั้งหมดขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนาง ถ้าหากนางตั้งใจจะลืมศิษย์พี่ของข้าได้จริงๆ และอยากเป็นผู้หญิงของข้าจริงๆ ข้าก็อาจจะรับนางไว้ อย่างไรเสียนางก็อยู่กับข้าและภรรยาของข้ามานานกว่าสองทศวรรษ ความสัมพันธ์ของเราก็สนิทสนมกันมากพอสมควร” “ข้าเข้าใจแล้ว” ซ่างเสวี่ยหลี่พยักหน้า “ศิษย์พี่ของเจ้าเป็นสตรีที่ดีและซื่อสัตย์มาก น่าเสียดายที่ความรู้สึกของนางไม่เคยได้รับการตอบสนอง เพราะชายที่นางรักกลับมีใจให้ผู้อื่นเสมอมา” “ใช่” จางเฟย [5] พยักหน้า “ศิษย์พี่ของข้าพยายามแสดงความรู้สึกต่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขาไม่เคยคิดจะรับนาง เพราะเขาซื่อสัตย์ต่อภรรยาเพียงคนเดียว เขาต่างจากปีศาจกามอย่างข้า เขาไม่ได้มีความต้องการกามารมณ์ล้นเหลือเช่นข้า เขาจึงไม่เคยเปิดใจรับสตรีคนอื่นมาเป็นภรรยา” ซ่างเสวี่ยหลี่ถามต่อ “นั่นหมายความว่าเจ้าไม่ได้รักภรรยาทุกคนของเจ้าอย่างเท่าเทียมกันงั้นรึ?” “ฮ่าๆๆ” จางเฟย [5] หัวเราะให้กับคำถามนั้น “แน่นอนว่าข้ารักพวกนางทุกคน ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่รับพวกนางมาเป็นภรรยาหรอก แต่ความรักของข้าก็มีระดับที่แตกต่างกันไป บางคนข้ารักมากเป็นพิเศษเพราะเคียงข้างข้ามาตั้งแต่เกิด เช่น พี่สาวทั้งสองและท่านย่า นอกจากนี้ข้ายังรัก ลั่วอวิ๋นเซียว มากเป็นพิเศษ เพราะนางคือรักแรกในชีวิตของข้า” ซ่างเสวี่ยหลี่ถึงกับต้องนวดขมับ เรื่องราวความรักของจางเฟย [5] นั้นซับซ้อนเกินบรรยาย “ข้ารู้จักปีศาจกามมาก็มาก... แต่ไม่มีใครเทียบกับเจ้าได้เลยจริงๆ” - โปรดติดตามตอนต่อไป -