Chapter 1030 การทะลวงระดับของวอยด์ เกรย์ตกตะลึงกับข่าวที่ได้รับ เขาไม่เคยคิดเลยว่าพวกโนมจะออกใบสั่งตายให้เขาจริงๆ พวกมันไม่ได้คิดที่จะเก็บเขาไว้ใช้ชีวิตอยู่หรือแม้แต่จะเปลี่ยนเขาให้เป็นหุ่นเชิด สิ่งที่พวกมันต้องการคือการสังหารเขาทิ้งทันที วอยด์อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยเกรย์ถึงสถานการณ์ในตอนนี้ ทั้งที่เพิ่งจะกำจัดตราประทับออกไปได้แท้ๆ แต่เขากลับถูกตามล่าเสียแล้ว ด้วยใบหน้าที่จำง่ายของเขา การที่คนจะตามหาเขาพบนั้นไม่ใช่เรื่องยาก ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่เลวร้ายกว่าคือเขาไม่รู้ว่าใครเป็นสายลับและใครไม่ใช่ ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงตกอยู่ในอันตรายที่จะถูกคนใกล้ตัวสังหาร “นายพอจะรู้ไหมว่าใครบ้างที่มีโอกาสเป็นสายลับให้พวกมัน?” เขาถามหัวหน้าตระกูลเบอร์ชาร์ด “มีผู้ต้องสงสัยอยู่บ้าง แต่เราไม่มีหลักฐานแน่ชัดจึงยังบอกไม่ได้ในตอนนี้ แต่ทุกคนต่างก็ทราบดีว่าพวกเนโครแมนเซอร์คือหนึ่งในนั้น ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีคนจากหลายฝ่ายที่อยู่ภายใต้คำสั่งของพวกมันอีก...” หัวหน้าตระกูลเบอร์ชาร์ดอธิบายให้เกรย์ฟัง ตามปกติแล้วธาตุวิญญาณระดับเซจไม่มีสิทธิ์ที่จะรับรู้เรื่องเหล่านี้ แต่ด้วยตำแหน่งของเกรย์ อีกทั้งยังเป็นลูกชายของผู้ที่มีอำนาจมากอย่างลูคัส จึงไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังเขา อีกอย่าง ชีวิตของเขาก็ตกอยู่ในอันตรายด้วยเช่นกัน เกรย์ตั้งใจฟังและสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อฝ่ายที่คุ้นเคยอย่างเนเธอร์แฟกชัน การที่เป็นฝ่ายธาตุความมืดและพฤติกรรมอันเลวร้ายของพวกมัน ทำให้ง่ายต่อการสงสัยในตัวพวกมัน มันคงเป็นเรื่องอันตรายมากหากพวกโนมสามารถสร้างฝ่ายที่ทรงพลังและยิ่งใหญ่ขนาดนั้นขึ้นมาได้ ‘ให้ตายสิ นึกว่าจะได้เป็นอิสระแล้วเชียว’ เขาบ่นพึมพำในใจ อีกครั้งที่เขาจะไม่สามารถเดินทางได้อย่างอิสระเพราะเกรงว่าจะถูกตามล่า “ขอบคุณที่บอกเรื่องนี้กับผม ผมคงไม่อยู่ต่อแล้ว” เกรย์โค้งคำนับเพื่อแสดงความขอบคุณ แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่ต่อ คนอย่างเขาไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้ หัวหน้าตระกูลเบอร์ชาร์ดส่ายหัวพร้อมถอนหายใจ เขารู้ดีว่าเกรย์ไม่มีวันยอมอยู่ที่นี่ “เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะส่งคนไปคุ้มกันเธอจนกว่าจะถึงค่ายกลเคลื่อนย้าย” เขากล่าว ตราบใดที่เกรย์ไม่ตายในอาณาเขตของพวกเขา ก็ถือว่าใช้ได้ หากเกรย์ต้องมาตายที่นี่ ลูคัสคงพลิกแผ่นดินตามล่าคนทำอย่างแน่นอน ‘ฉันเชื่อว่าเขาคงทราบเรื่องนี้แล้ว และเขาน่าจะรีบมาเพื่อช่วยลูกชายของเขา’ เขาคิดกับตัวเอง เกรย์จากเมืองไปในเวลาไม่นาน และก่อนที่เขาจะทันรู้ตัว เขาก็อยู่ห่างจากเมืองนั้นไปหลายพันกิโลเมตรแล้ว การเดินทางโดยผู้เชี่ยวชาญที่มีระดับเหนือกว่าธาตุวิญญาณระดับเวเนอเรเบิลนั้นรวดเร็วกว่าตอนที่เขาเคลื่อนที่ด้วยตัวเองมาก ทิวทัศน์โดยรอบเปลี่ยนไป และหลังจากนั้นไม่นาน เกรย์ก็มาถึงขอบทวีปกลาง เตรียมตัวมุ่งหน้ากลับสู่ทวีปตะวันตก …. “ดูแลตัวเองให้ดี แล้วพยายามหลีกเลี่ยงที่ที่มีคนพลุกพล่านด้วยล่ะ” ชายผู้คุ้มกันเขาจนถึงปลายสุดของทวีปกลางแนะนำก่อนจะเดินทางกลับ เกรย์พยักหน้าก่อนจะเดินจากไป ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นั่นนานกว่านี้ จุดหมายต่อไปของเขาคือที่ตั้งตระกูลดอว์สัน แม้เขาจะอยากกลับไปยังฝ่ายของตนมากเพียงใด แต่เขารู้ดีว่าด้วยการที่บิดาของเขาคือผู้ที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุด ในตอนนี้เขาจะปลอดภัยกว่าหากอยู่ที่นั่น เขาไม่มีแผนจะอยู่ที่นั่นนานนัก เขาเพียงแค่ต้องการบอกสถานการณ์ปัจจุบันให้บิดาทราบก่อนจะกลับไปยังฝ่ายของตน “วอยด์ ดูเหมือนว่านายจะต้องทะลวงระดับเดี๋ยวนี้เลยนะ การยื้อไว้นานเกินไปมันอันตรายเกินไปแล้ว” เขาหันความสนใจไปที่วอยด์ การแข็งแกร่งขึ้นคือทางเลือกที่ดีที่สุดของพวกเขาในตอนนี้ เขาไม่สามารถทะลวงระดับได้ในเวลาอันสั้น ดังนั้นเขาจึงต้องพึ่งพาวอยด์หากต้องการความคุ้มครอง วอยด์นั้นแข็งแกร่งกว่าอัจฉริยะส่วนใหญ่ในระดับเดียวกัน ดังนั้นพวกเขาไม่น่าจะมีปัญหากับพวกที่อยู่ในช่วงต้นของธาตุวิญญาณระดับเวเนอเรเบิล จะมีก็เพียงพวกที่อยู่ในช่วงกลางขึ้นไปเท่านั้นที่จะเป็นภัยคุกคาม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกนั้นจะเอาชนะเขาได้ง่ายๆ “ฮิฮิ เดี๋ยวข้าจะฝึกให้เจ้าเองหลังจากที่ทะลวงระดับเสร็จแล้ว เจ้าจะได้คุ้นเคยกับความแข็งแกร่งของธาตุวิญญาณระดับเวเนอเรเบิลไงล่ะ” วอยด์กล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เกรย์รู้วิธีการของวอยด์ดี แต่เขาก็ไม่ได้ห้าม มันคงเป็นเรื่องดีที่เขาจะได้ทดสอบความแข็งแกร่งของพวกธาตุวิญญาณระดับเวเนอเรเบิลเพื่อทำความคุ้นเคยกับพลัง วอยด์แข็งแกร่งกว่าตัวอื่นๆ ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องดีสำหรับเขา พวกเขาพบสถานที่ที่เหมาะสมในไม่ช้า หลังจากที่เกรย์ติดตั้งค่ายกลป้องกันหลายชั้น วอยด์ก็เริ่มการทะลวงระดับ เขาได้ยับยั้งตัวเองมานาน ดังนั้นเมื่อโอกาสมาถึง เขาจึงไม่รอช้า ภายในเวลาไม่กี่วินาที รูปลักษณ์ของวอยด์เริ่มเปลี่ยนไป จากขนาดตัวเล็กๆ ตามปกติ ร่างกายของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้น และขนสีดำของเขาก็เริ่มมีจุดสีทองงอกออกมา มันดูน่าหลงใหลอย่างยิ่ง เกรย์เฝ้ามองในขณะที่ออร่าของวอยด์เริ่มพุ่งสูงขึ้น ลำแสงพุ่งลงมาจากท้องฟ้าด้วยประกายวาบและเข้าสู่หัวของวอยด์ ออร่าของเขาเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง เขาคายแกนพลังออกมาและพวกมันทั้งหมดก็เริ่มดูดซับแก่นแท้ด้วยความเร็วที่บ้าคลั่ง ในขณะเดียวกัน พวกมันก็เริ่มสร้างการเชื่อมต่อกับแหล่งกำเนิดของแต่ละธาตุ เกรย์เห็นแกนพลังเหล่านั้นสร้างสิ่งที่ดูเหมือนหนวดรยางค์ที่เริ่มค้นหาบางอย่าง ไม่นานนัก ราวกับว่ามันเชื่อมต่อกับอะไรบางอย่าง หนวดเหล่านั้นก็หยุดเคลื่อนไหว และพลังงานมหาศาลก็เริ่มพุ่งเข้าสู่แกนพลัง ความเร็วในการดูดซับนั้นเร็วกว่าก่อนหน้านี้มาก เกรย์เฝ้ามองเหตุการณ์นั้นอย่างตั้งใจ เขารู้ว่าถึงแม้สัตว์อสูรจะแตกต่างจากมนุษย์ แต่ก็ไม่ได้มีความแตกต่างกันมากนักในตอนที่พวกมันกำลังทะลวงระดับ เวลาผ่านไปสักพัก ร่างกายของวอยด์ก็กลับคืนสู่สภาพเดิม แม้แต่จุดสีทองก็หายไป ราวกับว่าพวกมันไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน เกรย์มองดูวอยด์อย่างอยากรู้อยากเห็น พยายามจะหาว่ามีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง “เฮ้ รู้สึกยังไงบ้าง?” เขาอดไม่ได้ที่จะถามเมื่อวอยด์ยังคงหลับตาอยู่ “ข้ารู้สึกดีมาก! ฮ่าๆ!” วอยด์หัวเราะด้วยความดีใจพร้อมกับลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาที่มักจะเป็นสีดำสนิทบัดนี้มีประกายสีทองจางๆ แฝงอยู่ ประกายนั้นปรากฏขึ้นและหายไป กว่าจะนิ่งสงบลงก็ต้องใช้เวลาสักพัก “ฮ่าๆ ข้านี่แหละราชา!” วอยด์ประกาศ “นายแค่ทะลวงเข้าสู่ธาตุวิญญาณระดับเวเนอเรเบิลเท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเลย” เกรย์กล่าวพร้อมกับคิ้วที่กระตุก “เจ้ารู้อะไรบ้าง? เจ้าคิดว่าข้าเป็นสัตว์อสูรระดับเจ็ดทั่วไปหรือไง?” วอยด์ตอกกลับด้วยท่าทางเชิดหน้าด้วยความภูมิใจ เกรย์รู้สึกปวดหัวขึ้นมานิดๆ จึงตัดสินใจเลิกต่อปากต่อคำกับมัน วอยด์ก็เหมือนกับเคลาส์ ทั้งเย่อหยิ่งและจองหอง ยิ่งเขาพยายามอยากรู้ว่ามันรู้สึกอย่างไร วอยด์ก็จะยิ่งแสดงความถือดีออกมามากขึ้น ดังนั้นการปล่อยมันไว้เฉยๆ น่าจะดีที่สุด บางทีมันอาจจะสำนึกได้เองหลังจากที่ถูกเมิน เป็นไปตามที่เกรย์คาด หลังจากที่เขาเลิกสนใจและหันมาโฟกัสที่ตัวเอง ในไม่ช้าวอยด์ก็เบื่อที่จะอวดเบ่ง ในเมื่อไม่มีใครให้โชว์ มันก็เป็นการเสียเวลาเปล่า เกรย์แค่นเสียงเมื่อมองไปที่วอยด์ “พร้อมจะคุยหรือยัง?” “เจ้ามันไม่สนุกเลย” วอยด์พูดอย่างงอนๆ เกรย์ขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืดจึงถามคำถามสำคัญ “นายปลุกพลังติดตัวอะไรขึ้นมา?” เขาอยากรู้มาก มีความเป็นไปได้ที่การเปลี่ยนแปลงของรูปลักษณ์วอยด์อาจเกี่ยวข้องกับการตื่นของทักษะติดตัว แน่นอนว่าเขาไม่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ มันเป็นเพียงข้อสันนิษฐานของเขาเท่านั้น “ไม่มีอะไรซีเรียสหรอก” วอยด์ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “จริงๆ เหรอ?” เกรย์ชะงัก “แสดงให้ดูหน่อยสิ” วอยด์พยักหน้าและทำตามคำขอ ทันใดนั้นทัศนวิสัยของเกรย์ก็เปลี่ยนไป ราวกับว่าเขาถูกเหวี่ยงออกไปในอวกาศอันกว้างใหญ่ คราวนี้มีดวงดาวอยู่ด้วย ดวงดาวเหล่านี้คือจุดสีทองที่ส่องประกายเจิดจ้า ด้วยความอยากรู้อยากเห็นในใจ เขาจึงยื่นมือออกไปพยายามจะสัมผัสหนึ่งในนั้น “อย่า!” วอยด์อุทานและรีบยกเลิกทักษะทันที “อะไร?” เกรย์ตกใจ ปฏิกิริยาของวอยด์ดูผิดปกติ หรือว่าจะมีอะไรผิดพลาดกับจุดสีทองเหล่านั้น? “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะรับแรงกระแทกจากการโจมตีนั่นได้ไหม” วอยด์กล่าว “จุดสีทองเหล่านั้นคือการโจมตีเหรอ?” เกรย์ตะลึง เขาไม่สัมผัสได้ถึงออร่าใดๆ จากจุดเหล่านั้นเลย แน่นอนว่าเขารู้ดีว่ามันไม่ได้มีไว้ประดับสวยงาม แต่เขาก็ไม่คิดว่ามันจะอันตราย เพราะมีอยู่เป็นร้อยๆ จุดในนั้น “ใช่” วอยด์พยักหน้า “น่าประทับใจแฮะ แต่ฉันอยากลองทดสอบดูหน่อย” เกรย์กล่าว เขามั่นใจในความสามารถของตัวเอง ดังนั้นต่อให้การโจมตีนั่นอันตราย ก็ไม่มีทางที่มันจะฆ่าเขาได้หรอก “ไม่เอาหรอก เดี๋ยวเจ้าก็ได้เห็นตอนที่ข้าใช้มันกับคนอื่นเองนั่นแหละ” วอยด์ปฏิเสธ “นายจะตื่นตูมไปทำไม มันก็แค่การโจมตีเอง หรือมันจะแรงกว่าการโจมตีของอัจฉริยะเผ่าโนมนั่นอีก?” เกรย์รู้สึกเหมือนวอยด์กำลังดูถูกเขาอยู่จึงถามออกไปอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย “ก็อาจจะนะ”