บทที่ 1031 เขตควอเวอร์ เกรย์แค่นหัวเราะและตัดสินใจว่าจะไม่ถามเรื่องนั้นต่อ ในเมื่อวอยด์ไม่อยากให้เขารับรู้ถึงการโจมตี เขาก็จะไม่เซ้าซี้ อีกอย่างมันอาจจะเป็นผลดีต่อตัวเขาเองด้วยซ้ำ ไม่นานพวกเขาก็ออกเดินทางกันต่อ เนื่องจากเกรย์สามารถสัมผัสถึงพวกโนมได้ เขาจึงไม่กลัวที่จะเผชิญหน้ากับพวกมัน สิ่งเดียวที่เขากังวลในตอนนี้คือผู้ทรยศที่อาจซ่อนตัวอยู่โดยที่พวกเขาไม่รู้ และพวกเนโครแมนเซอร์ ในเมื่อตระกูลเบอร์ชาร์ดสามารถหาข่าวมาได้ พวกเขาก็ต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ เพียงแต่พวกเขาไม่อยากบอกเกรย์เท่านั้น 'ฉันควรจะไปหาคนอื่น ๆ ระหว่างทางด้วยสินะ พวกเขาคงต้องตกใจแน่ที่เห็นว่าฉันก้าวหน้าไปไกลแค่ไหนแล้ว' เขาคิดในใจ เขายังมีเพื่อนอีกคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน แต่เขาก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องการเดินทางไปหาคนผู้นั้นเลย เคลาส์ เรย์โนลด์ส และอลิซ ต่างก็อยู่ในเขตใกล้เคียงกัน ดังนั้นการนัดพบกับพวกเขาคงไม่ใช่ปัญหา .... สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภายในร้านอาหารแห่งหนึ่ง เกรย์และวอยด์กำลังนั่งรับประทานอาหารกันอยู่ ปัจจุบันพวกเขาอยู่ในเขตควอเวอร์ ระหว่างทางเกรย์นึกขึ้นได้ว่าเขาได้ทิ้งสามพี่น้องไว้ที่นี่เพื่อคอยดูแลอารยาและพี่ชายของเธอที่บาดเจ็บอยู่ ด้วยพลังของพ่อเขา เขาคิดว่าอาจจะสามารถช่วยรักษาพี่ชายของอารยาได้ เวลาผ่านไปสักพักแล้ว หลังจากติดต่อสามพี่น้อง พวกเขาก็เล่าถึงปัญหาที่กำลังก่อตัวขึ้นในเมืองนี้ เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาอาศัยอยู่ในเมือง เนื่องจากเป็นเมืองเล็ก จึงไม่มีผู้เชี่ยวชาญระดับสูงอยู่ที่นี่ ในตอนที่สามพี่น้องเริ่มมาปักหลักที่นี่ พวกเขาคือคนที่แข็งแกร่งที่สุด ซึ่งในตอนนั้นพวกเขาก็อยู่ในระดับต้นของขอบเขตเซียนหรือประมาณนั้น พวกเขาปกปิดพลังและเริ่มใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา ในขณะที่สองคนคอยดูแลอารยาและพี่ชาย อีกคนหนึ่งก็ได้เริ่มเดินทางออกไปตามหาวิธีรักษา กลุ่มคนใหม่ที่เข้ามามีจำนวนมากกว่าสิบห้าคน และเกินครึ่งอยู่ในขอบเขตเซียน แม้ว่าสามพี่น้องจะอยู่ในขอบเขตเซียนเช่นกัน แต่พวกเขาก็ไม่อาจเทียบกับกลุ่มนั้นได้ กลุ่มคนดังกล่าวเริ่มเข้ามาปกครองเมือง และเนื่องจากสามพี่น้องเป็นเพียงกลุ่มเดียวที่มีระดับพลังทัดเทียมกัน พวกมันจึงเริ่มระรานและโจมตีพวกเขาในบางครั้ง สามพี่น้องไม่สามารถจากไปไหนได้เพราะหนึ่งในพวกเขาออกไปข้างนอกและไม่มีทางติดตามตัวได้เลย เกรย์ต้องการสำรวจพื้นที่ก่อนจะตัดสินใจว่าจะทำอย่างไร มันไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะต้องกอบกู้โลก เขาจะช่วยเฉพาะในสิ่งที่ช่วยได้ และปล่อยวางในส่วนที่เหลือ ขณะที่เขากำลังกินอาหารอยู่นั้น ก็มีร่างหนึ่งเดินเข้ามาในร้านอาหาร เกรย์สังเกตเห็นว่าสีหน้าของชาวเมืองเปลี่ยนไปทันที ร่างนั้นคือชายหนุ่มที่อยู่ในช่วงปลายของขอบเขตโอเวอร์ลอร์ด เขาก้าวเดินผ่านเกรย์ไปด้วยใบหน้าที่เย่อหยิ่งโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง เกรย์ได้ปกปิดออร่าของตนเอาไว้ ทำให้เขาดูเหมือนคนระดับขอบเขตกำเนิดทั่วไป การถูกเมินเฉยด้วยพลังระดับนี้ถือเป็นเรื่องปกติ ชายหนุ่มเดินตรงไปยังโต๊ะหนึ่งที่มีคนนั่งอยู่สามคน หนึ่งในนั้นคือหญิงสาวที่มีรูปลักษณ์โดดเด่นสะดุดตา ชายหนุ่มเลียริมฝีปากก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง "ถ้าไม่รังเกียจ ผมขอร่วมโต๊ะกับพวกคุณสามคนหน่อยนะครับ" แม้จะนั่งลงไปแล้วแต่เขาก็ยังเอ่ยปากถาม เป็นการแสร้งทำเป็นมีมารยาท เกรย์ส่ายหัวเมื่อเห็นเช่นนั้น กลุ่มคนทั้งสามนั้นอยู่ในระดับต้นของขอบเขตโอเวอร์ลอร์ดเท่านั้น ดังนั้นไม่มีทางที่พวกเขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของชายหนุ่มคนนี้ได้เลย หญิงสาวรู้สึกไม่สบายใจกับสายตาหื่นกระหายที่ชายหนุ่มส่งมาให้ เธอจึงลุกขึ้นยืนหวังจะเดินออกจากร้านอาหารไป โดยมีเพื่อนของเธอเป็นชายหนุ่มหนึ่งคนและหญิงสาวอีกคนที่มีหน้าตาไม่โดดเด่นเท่าเธอเดินตามไปด้วย ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนและเดินตามไปดักหน้า "เดี๋ยวสิ ยังไม่ได้จ่ายเงินก่อนออกไปไม่ใช่เหรอ?" เขาขวางทางเดินของพวกเขาไว้ "ช่วยหลีกทางด้วยค่ะ พวกเราจ่ายค่าอาหารเรียบร้อยแล้ว" หญิงสาวกล่าวเมื่อถูกขวางทาง "ฉันไม่เห็นว่าพวกเธอจ่ายนะ แล้วจะให้ฉันเชื่อได้ยังไง?" เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มเพียงแค่หาเรื่องเพื่อรั้งตัวพวกเธอไว้เท่านั้น "พวกเรามาจากกลุ่มควิลล์ ถ้าอยากมีชีวิตรอดต่อไปก็ถอยไปซะ" ชายหนุ่มในกลุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาสังเกตเห็นสายตาที่ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาว และแม้เขาจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่า แต่เขาก็ไม่ได้เกรงกลัว กลุ่มควิลล์เป็นกลุ่มที่มีอำนาจ แม้จะไม่ใช่ระดับเดียวกับที่เกรย์และเพื่อน ๆ สังกัดอยู่ แต่ก็ถือเป็นกลุ่มระดับกลาง ในสถานที่เช่นนี้ กลุ่มที่มีอิทธิพลขนาดนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้แล้ว "โอ้ ยิ่งได้ยินแบบนั้นยิ่งดีเลย พวกเรากำลังอยากให้ใครสักคนส่งข้อความไปให้คนในกลุ่มพวกคุณอยู่พอดี" แววตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเย็นชา และก่อนที่กลุ่มนั้นจะทันตั้งตัว เขาก็ลงมือโจมตี ชายหนุ่มในกลุ่มพยายามก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อต้านทานการโจมตี แต่เขากลับกระเด็นลอยละลิ่วจนพุ่งทะลุออกไปนอกร้าน 'ทำไมไม่เข้าไปช่วยล่ะ?' วอยด์ถาม 'ฉันต้องช่วยทุกคนที่เห็นระหว่างทางด้วยหรือไง?' เกรย์ย้อนถามวอยด์กลับไป เขาไม่มีเวลาพอจะช่วยทุกคนแน่นอน เขาวางแผนจะช่วยกลุ่มนี้อยู่แล้ว แต่เขาจะไม่รีบร้อน ในเมื่อพวกเขามาจากกลุ่มที่มีชื่อเสียงและน่าจะถูกมองว่าเป็นอัจฉริยะ ก็มีความเป็นไปได้สูงที่พวกเขาจะมีไอเทมช่วยชีวิต การให้พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องใช้มันก่อนที่เขาจะยื่นมือเข้าไปช่วยน่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด บางคนจำเป็นต้องผ่านประสบการณ์เฉียดตายเช่นนี้หากต้องการจะแข็งแกร่งขึ้น วอยด์มองเกรย์แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา แม้เขาจะแข็งแกร่งที่สุด แต่เกรย์ก็ยังคงเป็นผู้ตัดสินใจในทุกเรื่องอยู่ดี