Chapter 1069 แยกทางกันอีกครั้ง เคลาส์และเกรย์ยังคงเถียงกันไม่หยุดขณะเดินกลับไปยังเมือง ระหว่างทางเคลาส์ชะงักฝีเท้าก่อนจะหันมามองเกรย์ด้วยรอยยิ้มมุมปาก “ฉันคงต้องขอให้พวกนายรอฉันสักพักนะ ฉันหยุดมันไม่ได้แล้ว” เขาพูดพลางนั่งลงบนพื้นทันที จากนั้นก็หลับตาลงและเข้าสู่สภาวะทำสมาธิ เกรย์สังเกตเห็นความผิดปกติในออร่าของอีกฝ่ายจึงพยักหน้าให้คนอื่นๆ โดยไม่รอช้า เขาบอกให้วอยด์ช่วยกางเขตแดนปิดผนึกพื้นที่บริเวณนั้นเอาไว้ แม้รอบข้างจะไม่มีอันตราย แต่นั่นก็เพื่อความไม่ประมาท ยิ่งไปกว่านั้น ในวินาทีที่เคลาส์นั่งลงบนพื้น พื้นที่รอบข้างก็เริ่มถูกแช่แข็ง หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เขาคงได้แช่แข็งป่าทั้งป่าแน่ และนั่นอาจดึงดูดความสนใจที่ไม่จำเป็นเข้ามา ระดับเซจอาจจะทรงพลัง แต่ผู้ที่อยู่ในระดับเอเลเมนทัล เวเนอเรเบิลสามารถจัดการพวกเขาได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นพวกเขาจึงต้องระมัดระวังให้มาก วอยด์ปิดผนึกพื้นที่เอาไว้และพวกเขาทั้งหมดก็เฝ้ามองเคลาส์เลื่อนระดับ ใช้เวลาไม่นานนัก แต่พวกเขาทุกคนกลับรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง พลังน้ำแข็งของเคลาส์ดูจะแตกต่างจากคนอื่นทั่วไป เกรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา บางทีเคลาส์อาจได้รับบางอย่างมาจากสำนักของเขาซึ่งช่วยในเรื่องนี้ ต้องรู้ไว้ด้วยว่าเคลาส์นั้นถือเป็นลูกรักของสวรรค์เลยก็ว่าได้ ต่างจากคนอื่น เขาไม่จำเป็นต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจมากนักก็มักจะเจอแต่เรื่องดีๆ เข้ามาเสมอ ไม่กี่นาทีต่อมา เคลาส์ลืมตาขึ้น แสงเย็นเยียบที่น่าสะพรึงกลัววูบผ่านดวงตาของเขา คนอื่นๆ รู้สึกราวกับว่าสัมผัสทางจิตวิญญาณของพวกเขากำลังถูกแช่แข็งในยามที่สบตากับเขา “นั่นมันอะไรกันวะ เคลาส์!” เรย์โนลด์แสดงความไม่พอใจเมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนั้น “ขอโทษที ฉันยังควบคุมมันไม่ได้น่ะ” เคลาส์ขอโทษขณะมองไปรอบๆ พลางพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอเย็น “เอาล่ะ ไปกันเถอะ วันนี้ฉันอารมณ์ดี” เขาหัวเราะร่าขณะพวกเขาก้าวเดินต่อไป คนอื่นๆ กล่าวแสดงความยินดีกับเขาและใช้เวลาที่เหลือของคืนนั้นไปกับการเฉลิมฉลอง .... เวลาล่วงเลยไปโดยไม่ทันรู้ตัว หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ผ่านไป ไม่มีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้น พวกเขาจึงใช้เวลาช่วงนี้อย่างเงียบสงบและดื่มด่ำกับการใช้เวลาร่วมกัน บัดนี้ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันไปตามทางของตน พวกเขาไม่รู้ว่าจะได้พบกันอีกครั้งเมื่อไหร่ แต่พวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่าเมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้น นี่คือเป้าหมายของพวกเขา ต้องแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วกว่าเดิม พวกเขาทุกคนสัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกที่ก่อตัวขึ้นอย่างแปลกประหลาดในทวีปออโรรา พวกเขาต่างได้ยินข่าวเรื่องผนึกที่กำลังอ่อนกำลังลง หากเป็นไปตามคำร่ำลือ สงครามกำลังจะมาถึง พวกเขาจำเป็นต้องแข็งแกร่งก่อนจะถึงวันนั้น มิฉะนั้นก็เป็นได้เพียงแค่เบี้ยล่างที่จะไม่มีบทบาทสำคัญใดๆ ในสงคราม ด้วยนิสัยของพวกเขาแล้ว นี่คือสิ่งที่ยอมรับไม่ได้! หลังจากแยกทางกับกลุ่ม เกรย์และวอยด์ต่างหันมาสบตากัน “เอาไงต่อดี?” วอยด์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “ฉันจะกลับไปที่สำนัก ฉันไม่ค่อยชินกับตระกูลดอว์สันเท่าไหร่ เลยไม่อยากอยู่ที่นั่นนานนัก” เกรย์ตอบ “แล้วพ่อแม่นายล่ะ?” วอยด์ถาม “ฉันให้อุปกรณ์สื่อสารไว้แล้ว ฉันคุยกับพวกเขาได้ อาจจะใช้เวลาหน่อยในการส่งข้อความข้ามเขตแดน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร” “แล้วเจ้าคนที่คอยคุ้มกันนายล่ะ?” “เขาก็คงทำหน้าที่ต่อไป ในเมื่อท่านอาไม่อยากจะเผยตัว แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะ?” เกรย์ตอบ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาพยายามพูดคุยกับชายที่คอยติดตามคุ้มกันเขา แต่ความพยายามทั้งหมดก็ล้มเหลว เห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นไม่อยากจะคุยกับเขา ไม่เขาก็อาจจะเลิกตามเขาไปแล้ว แต่ความเป็นไปได้ที่อีกฝ่ายจะเลิกตามนั้นมีน้อยมาก เขาจึงให้น้ำหนักกับอย่างแรกมากกว่า “นายมีแผนอะไรไหมก่อนที่ฉันจะกลับไป? บอกไว้ก่อนนะว่าฉันจะอยู่ที่สำนักสักพัก ฉันรู้สึกว่าละเลยการฝึกฝนบางอย่างไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ต้องจัดการให้เรียบร้อยเสียหน่อย” เกรย์ถาม ระหว่างการประลองกับเพื่อนๆ เมื่อได้เห็นความสามารถของเคลาส์ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองลืมบางอย่างไป เขาแข็งแกร่งอยู่แล้วจึงไม่ค่อยได้รับการฝึกฝนอะไรเพิ่มเติมจากสำนักเท่าไหร่นัก ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลาที่ไม่ได้ออกไปต่อสู้ เขาก็มักจะจดจ่ออยู่กับการสร้างอาเรย์หรือพยายามทำความเข้าใจธาตุต่างๆ ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบัน เขาต้องการทำความเข้าใจวิธีการใช้พลังของตนให้ดียิ่งขึ้น จึงอยากกลับไปดูว่าจะมีอะไรให้เรียนรู้จากสำนักบ้าง วิชาเหล่านั้นแตกต่างจากสิ่งที่เคลาส์แสดงให้เห็น สิ่งที่เคลาส์ทำไม่ใช่แค่เทคนิค แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพในการใช้เอสเซนส์ธาตุของเขา วอยด์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเสนอให้พวกเขาออกเดินทางท่องเที่ยวไปรอบๆ สักสัปดาห์หรือมากกว่านั้นก่อนจะกลับสำนัก เกรย์มีเพื่อนในสำนักเพียงคนเดียวและเขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรนัก แม้วอยด์จะสามารถออกจากสำนักไปพร้อมกับเกรย์ได้ แต่เขาก็ไม่รู้สึกสนุกเท่าไหร่เพราะช่องว่างของความแข็งแกร่งมันห่างกันมากเกินไปแล้ว ต่อให้คีธจะเลื่อนระดับขึ้นมาได้ แต่ก็น่าจะยังอยู่ในช่วงต้นของระดับเซจเท่านั้น วอยด์ต้องการต่อสู้กับคนที่แข็งแกร่ง และเกรย์ก็เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถหาเรื่องคนระดับนั้นได้ เหตุผลที่เขาบอกให้ออกเดินทางไปรอบๆ ก็เพราะเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่อยู่ข้างหน้า แต่มันแผ่วเบามาก เขาจึงรู้สึกว่าจุดหมายปลายทางคงไม่ได้อยู่ใกล้ๆ ด้วยพลังที่เพิ่มขึ้น ความสามารถในการตรวจจับสมบัติของเขาก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย เกรย์ไม่รู้ถึงแผนการของวอยด์จึงพยักหน้าตกลงอย่างง่ายดาย การได้ออกไปท่องโลกกว้างนานขึ้นอีกหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย พวกเขาไม่รู้ว่าผนึกจะแตกออกเมื่อไหร่ เขาจึงอยากดื่มด่ำกับช่วงเวลาที่สงบสุขนี้ให้นานที่สุด .... ณ สถานที่อันห่างไกล “แน่ใจนะว่ามันคือไอ้คนที่สู้กับเรา?” เสียงหนึ่งเอ่ยถามขึ้นในห้องมืดมิด “ใช่ มันเติบโตเร็วเกินไป ไม่ช้าก็เร็ว มันจะต้องกลายเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเราแน่” “อืม ฉันไม่ได้เห็นหน้ามันมาตั้งแต่ตอนนั้น ดูเหมือนจะได้เวลาที่ฉันจะต้องออกโรงอีกครั้งแล้ว ถ้าฉันฆ่ามันได้ เราคงได้รับรางวัลที่ตั้งไว้บนหัวมันแน่” “ตอนนี้ยังไม่รู้ที่อยู่ของมันเลย แล้วแกจะไปจัดการมันยังไง?” “ไม่ต้องห่วง ฉันยังมีวิธีการของฉันอยู่”