Chapter 653 - การส่งอาหาร เกรย์เป็นฝ่ายที่ตกลงจะประลองกับอลิซในภายหลัง เขาต้องการทดสอบวิธีการใช้อักขระแบบใหม่ และการต่อสู้ก็นับเป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุด เปรี้ยง! โครม! สายฟ้าฟาดลงมาในทิศทางของเกรย์ แต่เขากลับไม่แม้แต่จะเหลือบมองมัน ในจังหวะที่สายฟ้ากำลังจะสัมผัสตัว อักขระสีดำก็สว่างวาบขึ้นตรงหน้าเขา แล้วสายฟ้านั้นก็หายวับเข้าไปในนั้น ปัง! อลิซโชคดีที่รีบหลบออกมาจากจุดนั้น ไม่อย่างนั้นเธอคงถูกโจมตีด้วยท่าของตัวเองไปแล้ว "นี่มัน..." อลิซอยากจะบ่น แต่เธอกลับพูดไม่ออก เกรย์สะท้อนการโจมตีของเธอกลับไปทันที แถมระยะห่างของจังหวะที่การโจมตีพุ่งเข้ามานั้นใกล้มาก หากเกรย์ไม่ได้บอกเธอก่อนเริ่มประลอง เธอคงถูกเล่นงานจนตั้งตัวไม่ติดแน่ นี่เหมือนกับความสามารถของวอยด์ไม่มีผิด แต่น่าเสียดายที่มันมีข้อจำกัดอยู่ หากคนโจมตีมีระดับพลังใกล้เคียงกับเบลค เกรย์คงลำบากที่จะสะท้อนการโจมตีนั้นกลับไป อย่างมากเขาก็ทำได้แค่ลดทอนพลังโจมตีลง แต่อักขระที่ใช้ก็จะสลายไปในเวลาอันสั้น เคลาส์ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ บ่นพึมพำเกี่ยวกับความได้เปรียบที่ล้นเหลือของธาตุมิติ "ทำไมธาตุแบบนี้ถึงมีอยู่บนโลกด้วยนะ?" เขาบ่นพลางมองเกรย์และวอยด์ เขาไม่เคยเผชิญหน้ากับผู้ใช้ธาตุมิติมาก่อน และหลังจากได้เห็นสิ่งที่เกรย์กับวอยด์ทำกับศัตรู เขาก็ไม่อยากจะลองด้วยเลย ธาตุมิติเปรียบเสมือนราชาแห่งธาตุทั้งปวง ตอนแรกเขาคิดว่ามันเอาไว้แค่หลบหนีหรือหลบหลีกการโจมตีเท่านั้น แต่เมื่อได้เห็นสิ่งที่วอยด์ทำกับผู้ใช้ธาตุระดับโอเวอร์ลอร์ดขั้นสูงสุดคนนั้น เขาก็เปลี่ยนความคิดไปโดยสิ้นเชิง เขาตัดสินใจไปแล้วว่าถ้าต้องสู้กับผู้ใช้ธาตุมิติเมื่อไหร่ เขาจะขอยอมแพ้ทันที ถ้าเป็นศึกชี้เป็นชี้ตาย เขาก็จะยอมเจรจากับอีกฝ่ายแทน อลิซยังคงช่วยเหลือเกรย์ต่อไป แต่หลังจากซวยถูกท่าโจมตีของตัวเองเล่นงาน เธอก็ขอยอมแพ้ เคลาส์ระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสภาพของอลิซที่แทบไม่ต่างจากสภาพของเขาเองเลย อลิซยิ้มอย่างหงุดหงิดก่อนจะมองไปที่เกรย์ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอส่งสายฟ้าไปทางเกรย์ และมันก็หายวับไป ปัง! "อ๊าก! ไอ้เกรย์ บ้าเอ๊ย!" เคลาส์ร้องลั่นหลังจากถูกสายฟ้าที่อลิซส่งมาอัดเข้าเต็มรัก เขาจะดูไม่ออกได้ยังไงว่านี่เป็นการเอาคืนที่เขาหัวเราะเยาะอลิซ? กลุ่มของพวกเขายังคงใช้เวลาร่วมกันอย่างผ่อนคลายในหุบเขาและดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสงบที่หาได้ยาก เคลาส์คอยสร้างความบันเทิงให้กลุ่มด้วยเรื่องเล่าของเขา และอย่างที่ทราบกันดี เกรย์รับหน้าที่เป็นพ่อครัวประจำกลุ่ม คริสใช้โอกาสในช่วงที่เขาไม่สามารถกินอะไรได้เลยในช่วงก่อนหน้านี้ เขากินทุกอย่างที่เกรย์ส่งให้ราวกับพายุ และเมื่อเห็นดังนั้น เกรย์ก็ไม่รู้เลยว่าอาจารย์ของเขาหรือวอยด์กันแน่ที่กินเยอะกว่ากัน ในบรรดาทั้งกลุ่ม วอยด์เป็นเพียงคนเดียวที่ดูจะกินสูสีกับอาจารย์ของเขา วันหนึ่ง คริสเดินเข้ามาหาเกรย์ "ข้าเพิ่งคิดไอเดียเจ๋งๆ ออก ถ้ามันสำเร็จ ข้าก็ไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารอีกต่อไปในที่นรกนั่น" คริสหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "โอ้ อะไรเหรอครับอาจารย์?" เกรย์ถาม "เราจะสร้างอาคมเคลื่อนย้ายขนาดเล็ก แต่จะใช้สำหรับส่งอาหารมาให้ข้าเท่านั้น เอาแผ่นกระดาษที่เจ้าใช้สร้างอาคมเคลื่อนย้ายมาให้ข้าหน่อย" คริสพูดด้วยน้ำเสียงที่สัมผัสได้ถึงความตื่นเต้น เกรย์ทำตามคำสั่ง และหลังจากคริสตรวจสอบมันอยู่หลายรอบ เขาก็นำแผ่นโลหะออกมา เขาขีดเขียนเส้นสายสองสามเส้นลงไปก่อนจะร่วมมือกับเกรย์เพื่อผนึกธาตุมิติลงไป แม้ว่าเขาจะเป็นคนสร้างอาคม แต่หากปราศจากความช่วยเหลือจากผู้ใช้ธาตุมิติ ก็ไม่มีทางที่เขาจะเข้าถึงธาตุมิติได้ และหากไม่มีธาตุมิติ อาคมนั้นก็ไร้ประโยชน์ หลังจากทำเสร็จ เขาก็นำแผ่นโลหะอีกอันออกมาแล้วทำแบบเดิม ทั้งสองลองใช้มันทันที และมันก็เป็นไปตามที่คริสพูดเป๊ะ เกรย์สามารถเคลื่อนย้ายอาหารไปยังจุดที่แผ่นโลหะอีกอันตั้งอยู่ได้ 'เขาคืออาจารย์ของข้าจริงๆ' เกรย์คิดในใจ การที่คริสใช้เวลาเพียงครั้งเดียวในการสร้างอาคมเคลื่อนย้ายทำให้เขาตกตะลึง เขารู้ดีว่าความรู้เรื่องอาคมของเขาไม่อยู่ในระดับเดียวกับอาจารย์ แต่นี่พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าพวกเขามีช่องว่างห่างกันเพียงใด พวกเขาตกลงกันตามนั้นและเวลาก็ผ่านไป หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เรย์โนลด์สก็เดินทางมาถึงหลังจากจัดแจงเรื่องที่พักให้พ่อแม่ของเขาในเมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว ชายชราเจอรัลด์สัญญาว่าจะดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลอะไรมาก ด้วยอิทธิพลที่ชายชราเจอรัลด์สั่งสมมาได้ขอบคุณคริส เขาจึงไม่มีอะไรต้องกลัว จักรพรรดิองค์ใหม่ของทวีปเองก็คอยดูแลครอบครัวของเขาเช่นกัน ซึ่งนี่มันเกินกว่าที่เขาขอไว้เสียอีก เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่เขาเคยคิดจะทำงานให้จักรวรรดิ มันดูเหมือนผ่านไปนานมากแล้ว แต่จริงๆ แล้วยังไม่ถึงสองปีเลยด้วยซ้ำ และตอนนี้จักรพรรดิแห่งทวีปกลับมาดูแลครอบครัวของเขาเป็นพิเศษ ซึ่งหากไม่มีเขา คนอื่นๆ ในครอบครัวก็อาจไม่ถูกมองว่าเป็นผู้ใช้ธาตุด้วยซ้ำ เมื่อทุกคนมาครบ ก็ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันไปตามทาง คริสยังคงต้องพาโอลิเวอร์ไปรับการช่วยเหลือจากชายชราที่ฝึกฝนเขาอยู่ ส่วนเบลคเลือกที่จะอยู่เคียงข้างโอลิเวอร์ แน่นอนว่าเดเลียก็ทำเช่นเดียวกัน ดังนั้นเขาจึงต้องพาพวกเขาไปด้วย พวกเขาติดตามกลุ่มไปจนถึงขอบป่าอสูรเวท "ข้าทำยันต์เพิ่มให้เจ้าอีกสองสามอัน" คริสมอบยันต์กว่าห้าสิบใบให้เคลาส์ ซึ่งแต่ละใบมีการโจมตีเต็มกำลังจากเขาบรรจุอยู่ เขายังทำยันต์ที่มีธาตุแสงเพื่อช่วยเพิ่มความเร็วให้เคลาส์เผื่อต้องหนีอีกด้วย "ไว้อีกสักพักข้าจะมาตามหาพวกเจ้าทุกคน" เขาบอกกับเกรย์ก่อนจะหันหลังเดินจากไปพร้อมกับกลุ่มของเขา มุมปากของเกรย์กระตุกแต่เขาไม่ได้พูดอะไร อาจารย์ของเขาไม่แม้แต่จะมอบเครื่องป้องกันใดๆ ให้เขาเลย แต่กลับยกทุกอย่างให้เคลาส์หมด ตกลงใครคือศิษย์ของเขากันแน่? "เอาล่ะ ไปกันเถอะ" เกรย์นำกลุ่มเดินเข้าสู่ป่า