บทที่ 783 การปรากฏตัวของผู้เชี่ยวชาญระดับสูง เกรย์ประเมินทางเลือกของตนในขณะที่มองดูผู้คนถูกส่งตัวเข้าไปในพอร์ทัล โอกาสที่เขาจะแอบเข้าไปและออกมาโดยไม่ถูกจับได้นั้นมีน้อยเกินไป 'ดูท่าว่าคนพวกนี้คงไม่รอดแล้วสินะ' เขาได้ข้อสรุปว่าตนไม่สามารถช่วยกลุ่มคนที่กำลังถูกส่งตัวเข้าไปในพอร์ทัลนั้นได้ หากเขามีสหาย สหายที่ทรงพลังกว่านี้ เขาคงกล้าเสี่ยงไปแล้ว แต่การบุกเข้าไปในสถานที่ที่เขาแทบไม่มีข้อมูลอะไรเลยนั้น ถือว่าอันตรายเกินไปสำหรับคนแปลกหน้าที่เขาไม่มีความเกี่ยวข้องด้วย ถึงเขาจะอยากเข้าไปมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังไม่กล้าพอ ในขณะที่เขายังคงครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ เขาก็สังเกตเห็นกลุ่มคนหกคนที่เขาเคยพบในหุบเขา พวกเขายืนอยู่อีกทิศหนึ่งแต่ยังไม่ทันสังเกตเห็นเขา เกรย์เห็นว่าคนกลุ่มนั้นก็กำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน อาณาจักรแห่งนี้ย่อมต้องเต็มไปด้วยผู้ฝึกตนระดับสูงสุดของขุมพลังระดับโอเวอร์ลอร์ดนับไม่ถ้วน หากพวกเขาบุ่มบ่ามพุ่งเข้าไป ก็ไม่เพียงแต่เสี่ยงต่อการถูกจับได้ แต่ความตายก็คงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม กลุ่มคนดังกล่าวยังคงหารือกันเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เกรย์จะเห็นพวกเขานำยันต์แผ่นหนึ่งออกมาแล้วบดขยี้มันทิ้ง หลังจากทำเช่นนั้น พวกเขาก็นั่งลงอย่างใจเย็นและเริ่มพูดคุยกัน 'วอยด์' เกรย์เรียกวอยด์ผ่านกระแสจิต เขาต้องการรู้ว่าคนพวกนั้นเพิ่งทำอะไรลงไป วอยด์พยักหน้าแล้วร่างก็หายวับไป อีกด้านหนึ่ง กลุ่มคนทั้งหกกำลังสนทนากันอย่างสบายอารมณ์ "พวกเจ้าคิดว่าคนพวกนั้นจะรอดไปได้นานแค่ไหนก่อนจะถูกฆ่า?" หญิงสาวคนหนึ่งถามขึ้น "ไม่รู้สิ สองหรือสามวันมั้ง หรืออาจจะถูกฆ่าตายทันทีเลยก็ได้ ข้าคงต้องอาศัยดวงของพวกมันแล้วล่ะ" ชายหนุ่มคนหนึ่งตอบ ขณะที่พวกเขายังคงพูดคุยกัน หนึ่งในนั้นก็ชะงักและมองไปยังทิศทางหนึ่ง "กิล มีอะไรเหรอ?" ชายหนุ่มคนที่เกรย์เคยคุยด้วยถามอย่างสงสัย "เมื่อกี้ข้าสัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมในมิติช่วงครู่หนึ่ง มันเบาบางมาก แต่ข้ามั่นใจว่าข้ารู้สึกได้" ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่ากิลตอบ "เห็นทีพวกเราต้องระวังตัวให้มากขึ้นกว่านี้แล้ว" ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะส่งสายตาให้คนอื่นๆ แล้วมุ่งหน้าไปในทิศทางอื่น วอยด์ปรากฏตัวบนไหล่ของเกรย์อีกครั้งเพื่อรายงานสิ่งที่ได้ยิน น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ยินอะไรที่มีประโยชน์มากนัก 'ทำไมเจ้าถึงกลับมาเร็วนักล่ะ?' เกรย์ถามหลังจากได้ฟังสิ่งที่วอยด์เก็บข้อมูลมาได้เพียงเล็กน้อย 'มีผู้ใช้พลังมิติอยู่ในกลุ่มพวกนั้น แถมระดับพลังธาตุของเขายังสูงมากด้วย เขาจับสัมผัสข้าได้ทันทีที่ข้าปรากฏตัว ข้าเลยต้องรีบถอยออกมาตอนที่เขาเริ่มจะตรวจสอบให้แน่ชัด' วอยด์ตอบ 'อ๋อ เข้าใจแล้ว' เกรย์พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะตัดสินใจว่าทางที่ดีที่สุดคือการรอคอยดูว่าพวกเด็กหนุ่มกลุ่มนี้คิดจะทำอะไรกันแน่ ต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน และในเมื่อพวกเขายังรออยู่ นั่นหมายความว่าพวกเขายังไม่ละทิ้งความคิดที่จะเข้าไปในอาณาจักรแห่งนี้ หกชั่วโมงต่อมา ในที่สุดเกรย์ก็เข้าใจว่าพวกเด็กหนุ่มกำลังวางแผนอะไร เขาได้สัมผัสถึงกลิ่นอายอันทรงพลังที่พุ่งตรงมาที่นี่ และปรากฏขึ้นในชั่วพริบตา เมื่อร่างนั้นปรากฏตัวขึ้น ชาวเผ่าเขาทั้งหมดที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างแข็งทื่อ และก่อนที่พวกเขาจะได้ทันขยับตัวด้วยซ้ำ ทุกคนก็สิ้นใจลง เกรย์สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บขณะยืนตะลึง เขาพยายามซ่อนกลิ่นอายของตน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่มีพลังขนาดนี้ สิ่งที่เขาทำก็ไม่ต่างอะไรกับเรื่องตลก ร่างนั้นมองมาในทิศทางของเขาพร้อมกับหรี่ตาลงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ร่างนั้นกำลังจะมุ่งหน้ามาทางเขา แต่แล้วแสงสว่างจ้าก็พุ่งเข้าใส่ ร่างนั้นหายวับไปพร้อมกับแสงสว่างนั่น ไม่กี่นาทีต่อมา ร่างนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเกรย์อีกต่อไป ด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว เขาก็ฉีกมิติออกและกลุ่มเด็กหนุ่มจำนวนหนึ่งก็เดินออกมาจากช่องว่างนั้น 'เขาเก่งกาจขนาดไหนกัน?' เกรย์รู้สึกได้ว่าหัวใจของเขาเต้นรัวขึ้นเรื่อยๆ ขณะเฝ้ามองชายปริศนาผู้นี้ 'แข็งแกร่งพอที่จะฉีกมิติได้ทั้งที่เขาไม่ใช่ผู้ใช้พลังมิติไงล่ะ' วอยด์ตอบ เขาไม่รู้ว่าพลังที่แท้จริงของชายคนนี้คือเท่าไหร่ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือ นี่คือหนึ่งในบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยพบมา ชายผู้นี้ดูเหมือนจะมีอายุราวสามสิบต้นๆ แต่เกรย์รู้ดีว่าอย่าไปเชื่อรูปลักษณ์ภายนอก เขามีผมสีน้ำตาลเข้มและดวงตาสีน้ำตาล รูปร่างสูงกว่าหกฟุตและมีใบหน้าที่หล่อเหลา เด็กหนุ่มที่ข้ามมิติมาทั้งหมดอยู่ในระดับโอเวอร์ลอร์ด ส่วนใหญ่เป็นระดับปลาย และมีไม่กี่คนที่อยู่ในระดับต้น กลุ่มคนทั้งหกที่เขาพบในหุบเขาก็ออกมาด้วยเช่นกัน พวกเขายืนอยู่หน้าเด็กหนุ่มเหล่านั้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคือหัวหน้าของกลุ่มนี้ ชายคนนั้นพูดคุยกับพวกเขาอยู่สองสามประโยคก่อนจะปล่อยให้พวกเขาก้าวเข้าสู่พอร์ทัล หลังจากกลุ่มคนเหล่านั้นเข้าไปแล้ว ชายคนนั้นก็รออยู่อีกสองสามนาทีเพื่อกางอาคมพรางตาไว้รอบบริเวณเพื่อซ่อนกลิ่นอายจากคนภายนอก ก่อนจะจากไป เกรย์รออยู่อีกกว่าสามสิบนาทีเพื่อให้แน่ใจว่าชายผู้นั้นไปแล้วจริงๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังพอร์ทัล แรงกดดันจากพอร์ทัลลดลงอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่ผู้เชี่ยวชาญผู้นั้นปรากฏตัว เขายังสังเกตเห็นว่าผู้เชี่ยวชาญคนนั้นได้ปรับเปลี่ยนบางอย่างในพอร์ทัล วิธีนี้จะทำให้เหล่าอัจฉริยะที่ถูกส่งเข้าไปไม่ปรากฏตัวในจุดที่ชาวเผ่าเขาจะรับมือได้ยากเกินไป เกรย์มองไปรอบๆ และหลังจากยืนยันว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นแล้ว เขาก็เดินเข้าสู่พอร์ทัลและหายตัวไป วินาทีที่เขาจากไป ชายคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่ข้างกายเขาด้วย เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากชายที่เคยปกป้องเกรย์จากการโจมตีของเนโครแมนเซอร์เมื่อก่อนหน้านี้ "ทำไมเจ้าถึงปกป้องเขา?" ชายคนนั้นถามขึ้น "ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก เจ้าถามทำไม?" ชายที่ปกป้องเกรย์ถามกลับ "เขาดูคุ้นหน้าคุ้นตาข้านิดหน่อย ข้าแค่สงสัยน่ะ ในเมื่อเจ้าอยู่ข้างเขาแบบนี้ ข้าก็มั่นใจว่ามันต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องของเขาแน่ ใช่ไหม?" ชายคนนั้นถาม "ทำเป็นว่าไม่เห็นข้าเถอะ เพื่อตัวเจ้าเองและตัวข้าด้วย" ชายที่ปกป้องเกรย์ถอนหายใจก่อนจะมองไปยังพอร์ทัล