บทที่ 1169 - การเปลี่ยนแปลงกะทันหัน “โฮวววววว——” ผู้คนต่างแตกตื่นกันไปทั่วเมื่อได้ยินคำว่า “ข้าขอยอมแพ้” ออกมาจากปากของหยุนเช่อ ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่อยู่ในลานประลองเทพประทานหรือผู้ที่รับชมการแข่งขันจากทั่วทั้งเขตแดนเทพตะวันออก การประลองเทพประทานคือการต่อสู้ระดับสูงสุดของวิถีปราณในเขตแดนเทพตะวันออก มันเป็นงานเลี้ยงอาหารตาสำหรับผู้ฝึกปราณทุกคนในเขตแดนเทพตะวันออก รวมถึงเป็นเวทีให้เหล่าอัจฉริยะที่แท้จริงได้ทดสอบและพิสูจน์ตนเอง... ด้วยเหตุนี้ ผู้ที่สามารถเข้าร่วมการประลองเทพประทานได้จึงทุ่มสุดตัวแม้จะไม่มีโอกาสชนะคู่ต่อสู้เลยแม้แต่น้อยก็ตาม ไม่เคยมีใครยอมแพ้โดยไม่เริ่มสู้มาก่อนเลยสักครั้ง การที่หยุนเช่อสละสิทธิ์การต่อสู้อย่างตรงไปตรงมาเป็นสิ่งที่ยังไม่เคยเกิดขึ้นเลยในประวัติศาสตร์ของการประลองเทพประทาน หลังจากความโกลาหลผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้คนก็เริ่มรู้สึกว่าการที่หยุนเช่อตัดสินใจเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกนัก เมื่อคิดถึงระดับพลังปราณและ “วิธีการ” ที่เขาใช้เพื่อเข้ามาในการประลองเทพประทานนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผู้คนจำนวนไม่น้อยที่แอบหัวเราะเยาะอยู่ในใจ “หึ เจ้าหนูนี่ก็ยังมีความละอายใจอยู่บ้าง ข้านึกว่ามันไม่มีความรู้สึกรู้สาอะไรเสียอีก” “ยังไงเสีย การประลองเทพประทานก็ต่างจากการแข่งขันก่อนหน้านี้ เมื่อก่อนพวกเราต่างหากที่เห็น แต่ครั้งนี้ทั้งเขตแดนเทพตะวันออกกำลังรับชมอยู่ แทนที่จะปล่อยให้ตัวเองขายหน้า สู้ยอมแพ้ไปเสียยังจะดีกว่า” “การสละสิทธิ์กลางคันในการประลองเทพประทาน... ไม่ต่างอะไรกับการสร้างความอับอายให้แก่วิถีปราณของเขตแดนเทพตะวันออก! หากเขตแดนเทพตะวันตกและเขตแดนเทพใต้รู้เข้า พวกเขาคงกลิ้งตกเก้าอี้ด้วยความขบขันเป็นแน่!” “ที่สำคัญที่สุดคือราชันมังกรจากเขตแดนเทพตะวันตกและเทพจักรพรรดิชางซือเทียนจากเขตแดนเทพใต้ต่างก็อยู่ที่นี่... เราได้ขายหน้าต่อหน้าผู้คนจากเขตแดนเทพอื่นไปเสียแล้ว” “หยุนเช่อ!” ท่านอาวุโสชูฮุยขมวดคิ้วพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “นี่คือการประลองเทพประทาน ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เจ้าจะยอมแพ้ง่ายๆ อย่างนี้ได้อย่างไร!? ต่อให้เจ้ามั่นใจว่าจะแพ้ ก็จงสู้ให้สุดกำลัง อย่างน้อยการแข่งขันก็จะได้ไม่สูญเสียเกียรติไป!” “ข้าบอกว่า ข้าขอยอมแพ้!” หยุนเช่อกล่าวย้ำคำเดิมโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย “พี่หยุน...” ฮั่วโพหยุนต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่รู้ว่าจะใช้คำพูดอย่างไร เมื่อคำนึงถึงเกียรติแห่งวิถีปราณของเขาแล้ว การที่เขาจะทำเรื่องอย่างการยอมแพ้โดยไม่สู้แบบนี้ถือเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง “ไอ้สวะเอ๊ย!!” บนเวทีประลองเทพประทาน หลัวฉางอันกำลังจ้องมองหยุนเช่อด้วยสายตาหรี่ลง เมื่อวานนี้เขาถูกท่านอาวุโสชูฮุยตำหนิต่อหน้าทุกคนเพราะหยุนเช่อ ดังนั้นเขาจึงไม่พอใจหยุนเช่อเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว การที่หยุนเช่อสละสิทธิ์การต่อสู้ทำให้เขาได้รับโอกาสดีที่จะระบายความคับแค้นใจ “ข้าผู้นี้เข้าร่วมการประลองเทพประทานหลังจากผ่านความยากลำบากสารพัดเพื่อฝึกฝนตนเอง ไม่ได้มาเสียเวลากับเศษสวะอย่างเจ้า! หึ เมื่อวานเจ้ายังทำตัวโอหังอยู่เลยไม่ใช่รึ? อะไรนะที่เจ้าแสดงออกมาภายในหอคอยนิรันดร์...? อ๋อ การล่องหนใช่ไหม!? ขึ้นมานี่สิ ให้ข้าผู้นี้ได้เพิ่มพูนประสบการณ์บ้าง!” หยุนเช่อ “...” “มีเพียงสวะชั้นต่ำเท่านั้นที่จะยอมแพ้ด้วยวิธีเช่นนี้ ถ้าเจ้ายังเป็นลูกผู้ชาย ก็ขึ้นมาสู้กับข้าอย่างตรงไปตรงมาสิ ข้าผู้นี้จะสั่งสอนให้รู้ว่าอะไรคือความแข็งแกร่งที่แท้จริง!” “พอได้แล้ว!” ชูฮุยตะโกนเสียงต่ำ “ห้ามดูหมิ่นคู่ต่อสู้โดยไม่มีเหตุผลในการประลองเทพประทาน” แม้เขาจะตำหนิ แต่น้ำเสียงกลับไม่มีแรงกดดันอะไรเลย อันที่จริงเขาจงใจเติมคำว่า “โดยไม่มีเหตุผล” เข้าไปด้วยซ้ำ เขามองหยุนเช่อด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “ข้าถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย...” “ข้ายอมแพ้” ก่อนที่ท่านอาวุโสชูฮุยจะทันได้เอ่ยคำถาม หยุนเช่อก็กล่าวย้ำเป็นครั้งที่สาม น้ำเสียงของเขายังคงเหมือนเดิมทุกประการ ราวกับว่าเขาไม่ได้รับผลกระทบจากความโกลาหลของผู้คนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของท่านอาวุโสชูฮุยเริ่มมืดมนราวกับโกรธเคือง ไม่นานเขาก็แค่นเสียง “ในเมื่อเจ้าตัดสินใจเช่นนั้น ก็ถือว่าประหยัดเวลาของเราไปแล้วกัน” “หยุนเช่อขอยอมแพ้ ดังนั้นเขาจะตกไปอยู่ในกลุ่มผู้แพ้!” “หลัวฉางอันชนะโดยไม่ต้องสู้ และจะเข้าสู่กลุ่มผู้ชนะ!” ตามประกาศของท่านอาวุโสชูฮุย ผลการตัดสินก็ออกมาเป็นที่เรียบร้อย แม้ว่าหยุนเช่อจะนึกเสียใจภายหลังในตอนนี้ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ได้แล้ว นี่อาจเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของการประลองเทพประทานที่มีคนชนะโดยไม่ต้องลงมือสู้กับคู่ต่อสู้ หลัวฉางอันเบะปากพลางกระโดดลงจากเวทีประลองเทพประทาน แต่ในขณะที่เขายังอยู่กลางอากาศ เขาก็ยื่นมือไปทางหยุนเช่อแล้วชูนิ้วก้อยชี้ลงพื้น มุมปากยกยิ้มด้วยความดูถูก ราวกับเขากำลังมองมดตัวหนึ่ง การกระทำของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากคนครึ่งหนึ่งที่อยู่ในสถานที่นั้น “...” หยุนเช่อกอดอก สีหน้าของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ทว่าประกายความเย็นเยียบวาบขึ้นในส่วนลึกของดวงตาของเขาในทันใด มู่ปิงหยุนซึ่งมีระดับบ่มเพาะขั้นจักรพรรดิเทพก็นั่งอยู่ข้างๆ หยุนเช่อเช่นกัน นางไม่มีทางที่จะไม่สัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่วาบขึ้นมาบนร่างของหยุนเช่อ นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “หยุนเช่อ!?” “ไม่ต้องห่วง ข้ายังไม่โง่พอที่จะทำอะไรบุ่มบ่ามเพราะเรื่องไร้สาระเพียงเท่านี้หรอก” หยุนเช่อตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ “...ดูเหมือนว่าคนที่เจ้ากำลังรอคอยจะยังมาไม่ถึงสินะ” มู่ปิงหยุนกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดินแดนราชันต่างๆ เชื่อมต่อกันด้วยค่ายกลปราณมิติพิเศษ ไม่มีเหตุผลที่พวกมันจะไม่ถูกใช้งานในช่วงงานชุมนุมเทพประทาน ยิ่งไปกว่านั้นด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ของเทพดารา การเดินทางผ่านมิติย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย หากจัสมินต้องการมายังแดนสวรรค์นิรันดร์... ป่านนี้นางควรจะมาถึงแล้ว สายตาของหยุนเช่อกวาดผ่านที่นั่งของเขตแดนเทพดาราอย่างรวดเร็ว ก่อนจะละกลับมาทันที เขาถอนหายใจในใจพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำ “คนเหล่านั้นที่อยู่รอบๆ จักรพรรดิเทพดารา... คือเทพดาราทั้งหมดใช่หรือไม่?” “ถูกต้อง” มู่ปิงหยุนพยักหน้าเล็กน้อย “ในการจัดงานชุมนุมเทพประทานครั้งก่อนๆ อย่างมากก็มีเทพดาราเพียงหนึ่งองค์ที่มาปรากฏตัวด้วยตนเอง แต่เพราะ ‘เหตุการณ์สำคัญ’ ครั้งนี้ เทพดาราถึงห้าองค์รวมถึงจักรพรรดิเทพดาราจึงได้มาร่วมงานนี้พร้อมกัน” “ทางขวาของจักรพรรดิเทพดาราคือเทพดาราปฐมกำเนิด ตู๋หมี ผู้เป็นอาจารย์หลวงแห่งเขตแดนเทพดารา... มีข่าวลือว่าเขาคือผู้ที่สอนเทพดาราสังหารเทวะในช่วงวัยเด็กด้วย” หยุนเช่อ “...” “เบื้องหลังพวกเขานั้น ผู้ที่สวมชุดสีชมพูคือเทพดาราอสูรเทวะ โรส ผู้ที่สวมชุดสีดำคือเทพดาราอัสดงเทวะ เชินหู่ และผู้ที่สวมชุดสีเขียวคือเทพดาราพิษเทวะ...” “เยว่ฮวา” หยุนเช่อกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำ “โอ้? เจ้ารู้จักนางด้วยหรือ?” “...นางเคยเห็นข้าเมื่อสี่ปีก่อน” หยุนเช่อตอบด้วยเสียงแผ่วเบา “อะไรนะ?” มู่ปิงหยุนเผยความประหลาดใจบนใบหน้า เมื่อสี่ปีก่อน... ในตอนนั้นหยุนเช่อยังไม่ได้มาถึงแดนเทพด้วยซ้ำ “ท่านวางใจได้” หยุนเช่อกล่าวโดยไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย “แม้ชื่อและรูปลักษณ์ของข้าจะคล้ายคลึงกัน แต่นางจะไม่มีทางคิดว่าข้าคือ ‘หยุนเช่อ’ คนเดียวกันที่ถูกนางสังหารไปเมื่อสี่ปีก่อน ออร่าของข้าต่างจากตอนนั้นอย่างสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้นเทพดาราไม่มีทางเชื่อว่าพวกตนจะไม่สามารถสังหารคนธรรมดาจากดินแดนเบื้องล่างได้” “...” มู่ปิงหยุนขมวดคิ้วกับคำพูดของเขา เมื่อฟังสิ่งที่หยุนเช่อพูด นางก็นึกเดาเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตได้ลางๆ “อันที่จริง... ข้าเพิ่งนึกอะไรออกบางอย่าง...” “เว่ยเหิน และหลี่เจี้ยนหมิงแห่งเขตแดนอัสนีคำราม จะต้องเผชิญหน้ากันในการประลองคู่ที่ 3 ของรอบแรกแห่งการประลองเทพประทาน!” หยุนเช่อไม่ได้กล่าวอะไรต่อ เขาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วพลางจ้องมองไปยังเวทีประลองเทพประทาน เว่ยเหิน... คนผู้นี้... กำลังวางแผนจะทำอะไรกันแน่ที่นี่? บนเวทีประลองเทพประทาน ทั้งสองคนที่ถูกจับคู่กันได้ประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าของเว่ยเหินดูแปลกหน้าสำหรับทุกคน และเส้นผมสีขาวซีดของเขาก็ดูโดดเด่นสะดุดตา เขายืนอยู่นิ่งๆ ด้วยสีหน้าที่แข็งทื่อ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่หลี่เจี้ยนหมิงที่อยู่เบื้องหน้า หลี่เจี้ยนหมิงขมวดคิ้วมาสักพักแล้ว เพราะร่างกายของเขารู้สึกถึงความหนาวเย็นอยู่ซ้ำๆ ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นความรู้สึกหนาวเหน็บเบาๆ ที่แทรกซึมลึกเข้าไปถึงไขกระดูก คนผู้นี้ “เว่ยเหิน” ที่อยู่ตรงหน้ามีระดับพลังปราณต่ำกว่าเขาอยู่สองขั้นเล็ก แม้ไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะแพ้ แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่สามารถสงบจิตสงบใจได้เลย หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง โดยเฉพาะดวงตาของคู่ต่อสู้ที่จ้องมองมาอย่างแน่วแน่ นั่นเป็นดวงตาที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต มันทำให้ใจของเขาสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก... และยังแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ดุดันรุนแรงอีกด้วย คนผู้นี้... คือใครกัน? ทำไมถึงดูเหมือนเขามีความแค้นฝังลึกกับข้ากัน? เขามั่นใจว่าไม่เคยเจอคนผู้นี้มาก่อน เพราะเขาจำไม่ได้ว่ามีใครที่มีผมสีขาวโพลนน่ากลัวเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกเลือนรางว่าอาจเคยพบอีกฝ่ายที่ไหนมาก่อน แต่กลับจำไม่ได้ว่าที่ไหนและเมื่อไหร่ “...เริ่มได้!!” ทันทีที่ท่านอาวุโสชูฮุยประกาศ เว่ยเหินก็ดึงอาวุธออกมาทันที อาวุธของเขาคือมีดสั้นที่มีใบมีดรูปทรงประหลาดคล้ายปากงู การที่พลังต่ำกว่าคู่ต่อสู้ถึงสองขั้นเล็ก ตามปกติแล้วนับเป็นความต่างที่มหาศาลจนไม่สามารถชดเชยด้วยวิธีอื่นได้ แต่หลังจากได้รับบทเรียนจากความผิดพลาดของผู้ฝึกปราณในการต่อสู้ก่อนหน้า หลี่เจี้ยนหมิงจึงไม่ประมาทหรือละเลย เขาถือดาบยาวสีครามวางในแนวนอนเบื้องหน้า ขณะที่สายฟ้าปรากฏบนใบดาบและส่งเสียงคำราม “โปรดชี้แนะด้วย!” เว่ยเหินเปิดฉากจู่โจมอย่างกะทันหัน เมื่อครู่เขายังยืนนิ่งอยู่ แต่ทันทีที่ขยับตัว เขาก็เร็วราวกับสายฟ้า มีดสั้นรูปงูส่องประกายเย็นเยียบพุ่งตรงไปยังลำคอของหลี่เจี้ยนหมิง หลี่เจี้ยนหมิงหรี่ตาลง เขาชี้ปลายดาบไปข้างหน้าขณะที่สายฟ้าสะสมตัวอย่างรุนแรง สายฟ้านับสิบสายตัดผ่านอากาศในแนวขวางและบีบให้เว่ยเหินต้องถอยกลับท่ามกลางเสียงระเบิดดังสนั่น ทั้งสองต่อสู้กันอยู่ชั่วครู่ เว่ยเหินดุดันและอำมหิตอย่างผิดปกติ ทุกครั้งที่เขาแทงมีดสั้นจะมีประกายเย็นเยียบพุ่งเป้าไปยังจุดตายของคู่ต่อสู้อย่างตรงไปตรงมา ราวกับว่าเขาเพียงต้องการสังหารหลี่เจี้ยนหมิงอย่างโหดเหี้ยม เมื่อพิจารณาจากพลังปราณที่เหนือกว่า หลี่เจี้ยนหมิงจึงรับมือกับการโจมตีได้อย่างเยือกเย็น ดาบของเขาร่ายรำกลางอากาศอย่างต่อเนื่องพร้อมเสียงฟ้าคำราม พลังปราณของเขาประดุจคลื่นยักษ์ที่ป้องกันการโจมตีทั้งหมดของเว่ยเหินได้อย่างสมบูรณ์ ก่อนจะสวนกลับจนอีกฝ่ายเสียเปรียบ ที่ที่นั่งฝั่งตะวันออก ราชันมังกรขมวดคิ้วฉับ “แปลกนัก อายุขัยที่เหลืออยู่ของมนุษย์ผู้นี้... เป็นไปได้ว่าไม่ถึงสิบปี!” “เมื่อดูจากภายนอก เขาก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าเป็นคนแก่เลยสักนิด” จักรพรรดิเทพสวรรค์นิรันดร์พยักหน้าเห็นด้วย “ความเสียหายต่ออายุขัยของเขานั้นแปลกประหลาดอย่างยิ่ง มันดูเหมือนกับว่า...” จักรพรรดิเทพสวรรค์นิรันดร์นึกอะไรบางอย่างออก น้ำเสียงของเขาหยุดชะงักลงทันทีพลางหรี่ตาลง ในขณะเดียวกัน พลังปราณแปลกประหลาดสายหนึ่งก็วาบผ่านเวทีประลองเทพประทาน แม้จะเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ แต่มันทำให้ราชันมังกรและจักรพรรดิเทพผู้ยิ่งใหญ่ทุกคนต้องเปลี่ยนสีหน้า “นั่นมัน!?” เคร้ง!! เว่ยเหินพลิกตัวบนพื้นท่ามกลางการโจมตีที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดยั้ง จนมีดสั้นหลุดจากมือกระเด็นหายไป เขานั่งคุกเข่าหมดแรงอยู่กับพื้น ศีรษะก้มต่ำอย่างหนักในขณะที่หอบหายใจ มือที่กดลงบนพื้นสั่นเทาอย่างผิดปกติ หลี่เจี้ยนหมิงค่อยๆ เดินเข้ามาพลางเก็บดาบ เขากล่าวด้วยท่าทีสุภาพ “เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า ในเมื่อเจ้าทำอาวุธตกไปแล้ว ข้าแนะนำให้เจ้ายอมแพ้เสียเถิด” “ฮะ... ฮะฮะฮะฮะ...” เว่ยเหินเริ่มหัวเราะด้วยน้ำเสียงหดหู่เหลือคณนา ร่างกายสั่นสะท้านอย่างผิดธรรมชาติ โดยเฉพาะหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงราวกับมีบางอย่างจะระเบิดออกมาจากร่าง ในที่สุดเขาก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขากำลังเปล่งแสงสีดำเย็นเยียบ ทำให้ดูราวกับว่าเขาได้ปลุกดวงตาแห่งมารขึ้นมาในฉับพลัน ในวินาทีนั้น ผู้เชี่ยวชาญทุกคนบนเวทีประลองเทพประทานต่างสะดุ้งโหยง จากนั้นสีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน มู่ปิงหยุน, มู่ฮ่วนจือ, ฮั่วลี่เลี่ย, เหยียนเจว่ไห่ และคนอื่นๆ ลุกขึ้นยืนทันทีราวกับถูกสายฟ้าฟาด “นี่... นี่มัน...” หลี่เจี้ยนหมิงรู้สึกถึงความหนาวเย็นฉับพลันเมื่อดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่งจ้องมองเขา มันราวกับว่าเขาร่วงหล่นลงสู่ขุมนรกที่หนาวเหน็บ รูม่านตาของเขาหดเล็กลงอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตา โลกที่พร่ามัวเบื้องหน้าเริ่มมืดมนลงอย่างรวดเร็ว... ข้างหูของเขาได้ยินเสียงของบิดาคำรามอย่างบ้าคลั่ง “เจี้ยนหมิง... รีบถอยออกมาเร็วเข้า!!!” เขาได้สติขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงคำรามของบิดา แต่ร่างสีดำร่างหนึ่งได้พุ่งเข้ามาหาเขาเสียแล้ว ด้วยแขนขาทั้งสี่และร่างทั้งร่าง มันกอดรัดเขาไว้แน่น ขณะที่แสงสีดำหนาทึบที่มาจากแหล่งที่ไม่ทราบแน่ชัดได้แพร่กระจายไปทั่วโดยมีร่างกายของเขาเป็นสื่อกลาง “เจ้า... เจ้า... อ๊าก... อ๊าาาาาา!!” ราวกับมีหนามพิษเย็นยะเยือกนับไม่ถ้วนทิ่มแทงเข้าไปในร่างกายและวิญญาณ หลี่เจี้ยนหมิงส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดเสียง “หลี่เจี้ยนหมิง...” เขาได้ยินเสียงครางแหบพร่าประดุจมารร้าย “เจ้ายังจำ... ตระกูลขุย... ที่ถูกเจ้ากวาดล้างไปเมื่อสิบสามปีก่อนได้หรือไม่!!?” “เจ้า... เจ้าคือ... อ๊ากกกก...” เสียงร้องโหยหวนแต่ละครั้งของหลี่เจี้ยนหมิงน่ากลัวยิ่งกว่าครั้งก่อน ภายใต้ฤทธิ์ของออร่าสีดำ ร่างกายของเขากำลังถูกกัดกร่อนอย่างรวดเร็วจากภายในสู่ภายนอก... เขาขัดขืนด้วยกำลังทั้งหมดที่มี พยายามหักกระดูกของเว่ยเหินและแทงทะลุหน้าอกของอีกฝ่ายไปพร้อมกัน อย่างไรก็ตาม เว่ยเหินไม่ได้ผ่อนแรงที่กอดรัดเขาเลยแม้แต่น้อย “พลัง... พลังปราณความมืด!!” “เขาเป็นมารร้าย!!!!” “ชูฮุย!!” ทุกคนบนเวทีประลองเทพประทานต่างตื่นตระหนก ท่านอาวุโสชูฮุยซึ่งอยู่ใกล้ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองที่สุด สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขาพุ่งทะลุผ่านม่านพลังราวกับเหยี่ยวตัวใหญ่ตรงไปยังเป้าหมาย “เพื่อแก้แค้นให้กับการกวาดล้างตระกูลข้า... และเพื่อชดใช้ที่เจ้าดูหมิ่นภรรยาข้าและสังหารลูกของข้า... ต่อให้ข้าต้องสูญเสียอายุขัยไปจนหมด หรือต้องกลับชาติมาเกิดเป็นมาร... ข้าก็จะลากเจ้าลงนรกไปกับข้าให้ได้!! อ๊ากกกก!!” น้ำเสียงของเขาเศร้าสร้อยและแหลมสูงดั่งภูตผี ทุกคำพูดแฝงไปด้วยความแค้นที่ไม่มีวันสิ้นสุด “ข้าจะรอเจ้า... ในนรก!!” ตู้ม!!!! พลังของท่านอาวุโสชูฮุยกำลังจะกวาดลงมาเมื่อร่างของเว่ยเหินระเบิดออกในทันใด เลือดสีดำสาดกระจายไปทั่วท้องฟ้า หลี่เจี้ยนหมิงที่กำลังร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวถูกฉีกออกเป็นสองส่วนในทันที เสียงร้องโหยหวนของเขากลายเป็นเสียงสะอื้นแห่งความสิ้นหวัง... และในที่สุดก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น “เจี้ยนหมิง!!” ราชันแห่งเขตแดนอัสนีคำรามรีบพุ่งขึ้นมาบนเวทีประลองเทพประทาน แต่ทำได้เพียงมองร่างของหลี่เจี้ยนหมิงถูกระเบิดออกอย่างสิ้นหวัง เศษซากร่างที่เหลืออยู่สองส่วนกระเด็นไปไกลลิบ และเมื่อตกลงสู่พื้น ร่างนั้นก็ถูกเผาจนดำมืด ยิ่งไปกว่านั้นมันยังกัดกร่อนอย่างรวดเร็วพร้อมเสียง “ฉ่า” ภาพเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวทำให้ผู้เชี่ยวชาญนับไม่ถ้วนที่อยู่ในที่นั้นตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว