บทที่ 113: เจ้าโง่ “เริ่มการตรวจค้นได้!” อันเสวี่ยหมิงหันกลับไปสั่งการและชี้มือออกไป ความมั่นใจของเขาฟื้นคืนกลับมาแล้ว “เดี๋ยวก่อน!” หลิงฮันร้องเรียก “มีอะไร? หรือว่าเจ้าเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาแล้ว? ในที่สุดก็รู้จักกลัวแล้วอย่างนั้นรึ?” อันเสวี่ยหมิงยิ้มอย่างเย็นชา หลิงฮันผลักประตูเปิดออกแล้วตะโกนเรียก “หูหนิว!” “ซิ่ว” ร่างเล็กจ้อยกระโจนพรวดเข้ามาในอ้อมแขนของหลิงฮัน นั่นคือหูหนิว เด็กน้อยคนนี้ขาดความอดทน หลิงฮันจึงบอกให้เธอเล่นอยู่ในห้องไปก่อนในตอนที่เขาไปเยี่ยมโม่เกา สำหรับหูหนิวที่มีสัญชาตญาณในการหวงแหนอาณาเขตอย่างรุนแรง คนพวกนี้ที่บุกรุกเข้ามาในพื้นที่ของเธอก็เท่ากับท้าทายให้เธอออกศึก เด็กน้อยไม่สนหรอกว่าเธอจะเอาชนะพวกเขาได้หรือไม่ เธอจะกระโจนเข้าหาผู้บุกรุกเหล่านี้ พร้อมกับกางกรงเล็บและแยกเขี้ยวเล็กๆ เพื่อกัดผู้ล่วงละเมิดอย่างแน่นอน “เอาล่ะ เชิญตามสบาย!” หลิงฮันกล่าวพร้อมรอยยิ้ม อันเสวี่ยหมิงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหูหนิวด้วยสายตาหวาดระแวง เขากังวลว่าหูหนิวอาจจะซ่อน “ของกลาง” ไว้บนตัวเธอ แต่เมื่อลองคิดดูอีกที หลิงฮันก็ไม่มีโอกาสได้ติดต่อสื่อสารกับหูหนิวเลย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าของกลางคืออะไร ดังนั้นจึงไม่น่าเป็นไปได้ที่จะเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น “ค้น!” เขาบอกสมาชิกคนอื่นๆ ของคณะกรรมการวินัย “รับทราบ!” คนที่เหลือตอบรับ และกรูเข้าไปในลานบ้านราวกับคลื่นมนุษย์ หลิงฮันยืนรออยู่ข้างนอกพร้อมกับอุ้มหูหนิวไว้ในอ้อมแขน องค์ชายสาม โฉมงามผมแดง โม่เกา เฟิงลั่ว และเว่ยเหอเล่อ ต่างก็รออยู่ข้างนอกเช่นกัน พวกเขาไม่ใช่สมาชิกของคณะกรรมการวินัย ดังนั้นจึงไม่สามารถบุกเข้าไปในที่พักของนักเรียนได้ตามอำเภอใจ เสียงข้าวของและหีบห่อถูกรื้อค้นดังออกมาจากข้างใน หลิงฮันเพียงแค่ยกเก้าอี้ออกมาจากลานบ้านแล้วนั่งลง โดยมีหูหนิวอยู่ในอ้อมอก เมื่อโฉมงามผมแดงเห็นดังนั้น เธอก็ยกเก้าอี้ออกมาจากลานบ้านเช่นกัน และเชิญให้องค์ชายสามนั่งลง เฟิงลั่วแน่นอนว่าไม่อยากยืนอยู่เฉยๆ — หากพวกเจ้านั่งกันหมดแล้วข้ายันยืนอยู่ ข้ามิกลายเป็นเหมือนคนรับใช้ของพวกเจ้าหรอกรึ? “หยุด!” เขาเพิ่งจะก้าวเท้าออกไป การก้าวเดินของเขาก็ถูกหยุดลงด้วยเสียงตะโกนของหลิงฮัน “ข้าไม่อนุญาตให้สุนัขเข้าไปในลานบ้านของข้า!” “วะ... ว่าไงนะ!” เฟิงลั่วกระโดดตัวลอยทันที “เจ้ากล้าเรียกข้าว่าสุนัขรึ?” “เจ้าถูกข้าเหยียบจมดินมาหลายครั้งแล้ว ทำไมเจ้ายังไม่เข้าใจสถานะของตัวเองอีก?” หลิงฮันส่ายหัวและถอนหายใจ “การต้องมาพัวพันกับตัวประกอบตัวเล็กๆ อย่างเจ้าบ่อยเกินไปมันไม่ใช่รสนิยมของข้าเลย! การเหยียบเจ้าไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิด แต่ถ้าเป็นพี่ชายของเจ้าล่ะก็ อาจจะยังพอมีความรู้สึกว่าได้บรรลุความสำเร็จอยู่บ้าง” นี่ไม่ใช่ว่าเขาพยายามพูดเกินจริง เมื่อครั้งที่เขายังเป็นยอดฝีมือระดับสวรรค์ ใครก็ตามที่มีคุณสมบัติพอจะให้เขาเหยียบได้อย่างน้อยก็ต้องเป็นยอดฝีมือระดับก้าวข้ามเทพ “หลิง... ฮัน!” เฟิงลั่วเค้นชื่อของเขาออกมาด้วยความโกรธแค้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยโทสะจนดูเหมือนจะพ่นไฟออกมาได้ เขาชี้หน้าหลิงฮันแล้วกล่าวว่า “ตอนนี้เจ้าจะปากแข็งยังไงก็ได้ แต่ประเดี๋ยวเจ้าจะต้องตายอย่างแน่นอน!” รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากของหลิงฮัน เขาพูดว่า “ข้าก็เบื่อที่จะมองหน้าเจ้าเหมือนกัน ทางที่ดีเจ้าไสหัวไปจากสถาบันหูหยางเสียเถอะ!” “เจอแล้ว!” ในขณะนั้นเอง เสียงอุทานด้วยความตกใจก็ดังมาจากในลานบ้าน และเพียงครู่ต่อมา อันเสวี่ยหมิงและคนอื่นๆ ก็เดินแถวออกมา คนที่นำหน้าคืออันเสวี่ยหมิง ในมือของเขาถือป้ายตราสัญลักษณ์ไว้พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่ปรากฏบนใบหน้า “หลิงฮัน ตอนนี้เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกไหม?” อันเสวี่ยหมิงชูหน้าตราสัญลักษณ์ไปข้างหน้า “นี่ไม่ใช่ของข้า” หลิงฮันกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้านหลังจากปรายตาดูสิ่งของชิ้นนั้น “แน่นอนว่าไม่ใช่!” เฟิงลั่วขัดจังหวะ “นี่คือของขวัญจากองค์ชายสามที่มอบให้พี่ชายของข้า ข้าเพิ่งพบว่ามันหายไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ดังนั้นจึงเป็นเจ้าจริงๆ ที่ขโมยมันไป!” หลิงฮันหัวเราะลั่นและกล่าวว่า “ขอข้าบอกหน่อยเถอะว่าสติปัญญาของเจ้าค่อนข้างต่ำ! เจ้าต้องรู้นะว่าข้าเพิ่งจะมาถึงเมืองหลวงเมื่อวานซืนนี้เอง! ถึงเจ้าอยากจะใส่ร้ายข้า เจ้าก็ควรจะหาข้อมูลให้มันถูกต้องหน่อย!” เฟิงลั่วจ้องมองอย่างว่างเปล่า เขาไม่เคยนึกฝันเลยว่าหลิงฮันเพิ่งจะมาถึงเมืองหลวงและจะมาพบกับเขาโดยบังเอิญในคืนแรกที่มาถึง เขาจึงรีบเถียงออกมาว่า “ข้าคงจำผิดไป ข้าน่าจะพบว่ามันหายไปเมื่อวานหรือไม่ก็วันก่อนหน้านั้น” หลิงฮันเต็มไปด้วยความชื่นชมและกล่าวว่า “สมองของเจ้ามีปัญหาจริงๆ ขนาดของหายเมื่อไหร่เจ้ายังจำไม่ได้เลย! นอกจากนี้ ท่านหัวหน้าทีมคณะกรรมการวินัย ท่านเองก็เก่งไม่เบา ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ ท่านสามารถบีบความสงสัยทั้งหมดมาที่ข้าได้เชียวรึ?” “เหอะ ตอนนี้เจ้าถูกจับได้พร้อมของกลางแล้ว สิ่งที่เจ้าพูดออกมาในตอนนี้มันก็แค่การพยายามหนีความผิดเท่านั้น!” อันเสวี่ยหมิงรู้ดีว่ายิ่งพูดนานไป ช่องโหว่ในข้อกล่าวหาก็จะยิ่งเผยออกมามากขึ้น เขาเพียงแค่ต้องยึดกุม “ความจริง” ที่ว่าหลิงฮันเป็นหัวขโมยเอาไว้ให้แน่นก็เพียงพอแล้ว “มันมีปัญหาอยู่อย่างนะ...” หลิงฮันกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ข้าอยากจะถามว่า ทำไมข้าต้องขโมยของสิ่งนี้ด้วย?” “ฮ่า! ฮ่า!” เฟิงลั่วรู้อยู่แล้วว่าหลิงฮันจะต้องถามเช่นนี้ เขาจึงหัวเราะและตอบกลับทันทีว่า “นี่คือป้ายแทนตัวขององค์ชายสาม และใครก็ตามที่มีมันไว้ในครอบครองจะถือว่าเป็นสหายขององค์ชายสาม นี่คือสิ่งที่ทุกคนในเมืองหลวงต่างปรารถนาอยากจะได้มาครอบครอง!” คำพูดเหล่านี้ฉลาดไม่เบา มันทำให้ความผิดของหลิงฮันแน่นหนาขึ้น และในขณะเดียวกันก็เป็นการประจบองค์ชายสามไปด้วย “หลิงฮัน เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกไหม?” อันเสวี่ยหมิงกล่าวพลางยิ้มเย็นชา หลิงฮันกล่าวอย่างสงบว่า “ข้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว แต่ข้ามีบางอย่างที่อยากจะให้องค์ชายสามดูหน่อย” “โอ้ แล้วนั่นคืออะไรล่ะ?” องค์ชายสามถามอย่างให้ความร่วมมือ “นี่ไง สิ่งที่ข้าอยากจะให้ท่านดู” หลิงฮันหยิบป้ายสีม่วงของตัวเองออกมา อะไรกัน!? สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ป้ายเล็กๆ นั่นทันที แม้ว่าส่วนใหญ่จะเคยได้ยินเพียงแค่ข่าวลือ แต่ไม่ว่าพวกเขาจะมองอย่างไร ป้ายสองอันนี้ดูเหมือนจะเหมือนกันทุกประการ “เจ้า... เจ้าถึงกับขโมยป้ายไปอีกอันเลยรึ!” เฟิงลั่วพูดตะกุกตะกัก เขาพูดเรื่องจริงนะ เขามีป้ายอยู่ในครอบครองแค่เพียงอันเดียวเท่านั้นจริงๆ ‘บัดซบ!’ บางคนเริ่มตระหนักถึงความจริงของเรื่องนี้แล้ว และพวกเขาหันไปมองเฟิงลั่วราวกับกำลังมองเจ้าโง่คนหนึ่ง ตั้งแต่ต้นจนจบ หลิงฮันแสดงท่าทีสงบเยือกเย็นจนเกินไป พวกเขาเคยคิดว่าที่เขาบ้าระห่ำเช่นนั้นเป็นเพราะเขาจองหอง แต่ตอนนี้เมื่อลองกลับมาคิดดูอีกครั้ง ท่าทางของเขาก็เห็นได้ชัดว่าเขามีไพ่ตายซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ “อ้อ นี่คือของขวัญที่ข้ามอบให้พี่หลิงเมื่อวานนี้นี่เอง” องค์ชายสามยิ้มออกมาเช่นกัน คนที่ฉลาดอย่างเขาแน่นอนว่าย่อมรู้ดีว่าควรทำอย่างไรเพื่อให้สอดคล้องกับแผนการของหลิงฮัน ไม่มีความจำเป็นต้องเตี๊ยมกันล่วงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว บัดซบ! บัดซบ! บัดซบ! ทุกคนในบริเวณนั้นรู้สึกอยากจะสบถออกมาอย่างอดไม่ได้ นี่พวกเจ้าสองคนเห็นพวกเราเป็นลิงหลอกเจ้าอย่างนั้นรึ? หลิงฮันเหวี่ยงป้ายในมือเล่นและกล่าวว่า “ข้าไม่คิดเลยจริงๆ ว่าองค์ชายจะใจกว้างขนาดนี้ ข้าได้ยินมาว่าผู้ที่ถือครองสิ่งนี้จะสามารถกินอาหารฟรีในร้านอาหารใดก็ได้ในเมืองหลวงอย่างนั้นรึ?” มุมปากขององค์ชายสามอดไม่ได้ที่จะกระตุก เป็นไปได้ไหมว่านี่คือสิ่งเดียวที่หลิงฮันชอบเกี่ยวกับป้ายของเขา? ตัวเขาซึ่งเป็นถึงองค์ชายสามผู้ยิ่งใหญ่ มีค่าเพียงแค่นั้นเองรึ? หากหลิงฮันเป็นคนอื่น เขาคงจะโกรธจัดไปแล้ว แต่เมื่อเขาได้กลับไปเยี่ยมฟู่หยวนเซิ่งในภายหลัง เขาสามารถสัมผัสได้จากน้ำเสียงของฟู่หยวนเซิ่งว่าปรมาจารย์นักปรุงยาผู้นี้เต็มไปด้วยความเคารพต่อหลิงฮันอย่างสูงสุด ฟู่หยวนเซิ่งคือใคร? เขาจัดว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้มีอำนาจมากที่สุดของอาณาจักรวายุพิรุณ และยิ่งไปกว่านั้น เขายังรั้งตำแหน่งอยู่ในอันดับต้นๆ อีกด้วย ตอนนี้เขาเป็นเพียงองค์ชาย แต่ต่อให้เขาได้สืบทอดราชบัลลังก์ในอนาคต เขาก็ไม่เคยกล้าที่จะลองดีกับฟู่หยวนเซิ่งเลย คนที่แม้แต่ฟู่หยวนเซิ่งยังเคารพ... หากเขากล้าละเลยหรือดูแคลน นั่นมิเท่ากับเป็นการบีบให้ฟู่หยวนเซิ่งต้องมาเป็นศัตรูกับเขาหรอกรึ? เขาไม่ใช่บุตรชายเพียงคนเดียวของจักรพรรดิวายุพิรุณที่มีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ การแข่งขันเพื่อชิงบัลลังก์นั้นดุเดือดเพียงใด? มันคงไม่เป็นไรถ้าเขาไม่ได้รับแรงสนับสนุนจากฟู่หยวนเซิ่ง แต่ถ้าการกระทำของเขาดันไปบีบให้อีกฝ่ายเข้าร่วมกับค่ายคู่แข่งของเขา นั่นคงเป็นการกระทำที่โง่เง่าเกินไป “ฮ่าๆ ข้าถือว่าเป็นเจ้าบ้านกึ่งหนึ่งในที่แห่งนี้ ดังนั้นแน่นอนว่าข้าต้องรับผิดชอบค่าอาหารของแขกของข้าอยู่แล้ว” เขากล่าวพร้อมกับหัวเราะ และคลี่คลายหัวข้อที่น่าอึดอัดนี้ได้อย่างง่ายดาย หลิงฮันยิ้มกว้างและกล่าวว่า “ข้าหวังว่าองค์ชายสามจะไม่เสียใจในภายหลังนะ” “มันจะเป็นไปได้อย่างไร!” องค์ชายสามส่ายหัวอย่างหนักแน่น ...เขาคงไม่เคยนึกฝันเลยว่าสีหน้าของเขาจะดูย่ำแย่เพียงใด เมื่อเขาต้องไปชำระบิลค่าอาหารในเดือนถัดไป