บทที่ 1181: 254: ใบหน้าของนางซีดเผือด เธอพ่ายแพ้ให้กับคนที่ไม่เคยอยู่ในสายตาจริงๆ! 3 “อย่างไรเสีย เชียนจัวก็เป็นถึงผู้เล่นระดับชาติ” การที่เธอจะมีอารมณ์แปลกๆ บ้างก็ถือเป็นเรื่องปกติ “...” เจ้าเสวี่ยอินยังคงเงียบงันอยู่อีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์ “เสวี่ยอิน?” “...” “เสวี่ยอิน ไม่เป็นไรหรอกหากเธอจะยังเชิญเชียนจัวไม่ได้ในตอนนี้ เมื่อก่อนเล่าปี่ยังเคยเชิญขงเบ้งออกจากเขา และยังไปเยือนถึงกระท่อมหญ้าตั้งสามครั้ง! อย่างแย่ที่สุด พวกเราก็แค่ไปเยือนกระท่อมหญ้าสามครั้งเหมือนกัน! ฉันเชื่อว่าเชียนจัวจะต้องซาบซึ้งในความจริงใจของเธออย่างแน่นอน” ไปเยือนกระท่อมหญ้าสามครั้งงั้นเหรอ? ให้เธอไปเยือนกระท่อมหญ้าหาเย่จัวถึงสามครั้งเนี่ยนะ? เย่จัวมีสิทธิ์อะไร? ไร้สาระสิ้นดี! มันเป็นเรื่องที่ตลกสิ้นดี “หึ!” เจ้าเสวี่ยอินแค่นหัวเราะออกมา ครั้งนี้ทนายความเริ่มรู้สึกกังวลเล็กน้อย เรื่องราวดูเหมือนจะไม่เรียบง่ายอย่างที่เขาคิดไว้ ทนายความรู้จักเจ้าเสวี่ยอินเป็นอย่างดี หากไม่มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นจริงๆ เธอไม่มีทางเป็นแบบนี้แน่ เมื่อคิดได้ดังนั้น คิ้วของซือลู่ก็กระตุกขึ้นมาทันที เขาจึงเอ่ยถาม “เสวี่ยอิน ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?” เมื่อได้ยินดังนั้น ในที่สุดเจ้าเสวี่ยอินก็เริ่มได้สติ เธอหันมองไปรอบๆ แล้วตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก “ฉัน... ฉันอยู่ที่ศูนย์กลางการเงิน” ซือลู่กล่าวต่อ “งั้นยืนรออยู่ตรงนั้นอย่าไปไหนนะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปรับเธอเดี๋ยวนี้แหละ” “...ตกลงค่ะ” ไม่นานนักซือลู่ก็มาถึง รถยังไม่ทันจะจอดสนิทดี เขาก็รีบวิ่งลงมาหา “เสวี่ยอิน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” “พี่ซือ...” เจ้าเสวี่ยอินเงยหน้ามองซือลู่ด้วยขอบตาที่แดงก่ำ เมื่อเห็นว่าเจ้าเสวี่ยอินกำลังจะร้องไห้ ซือลู่ก็รู้สึกปวดใจยิ่งนัก “เกิดอะไรขึ้น? ใครรังแกเธอ?” “เปล่าค่ะ” เจ้าเสวี่ยอินส่ายหัว ซือลู่ขมวดคิ้วพร้อมกับกุมมือของเจ้าเสวี่ยอินเอาไว้ “ทำไมมือถึงเย็นขนาดนี้?” มือของเจ้าเสวี่ยอินเย็นเยียบจนน่าตกใจ “เปล่า... ไม่มีอะไรค่ะ” ซือลู่มองไปที่เจ้าเสวี่ยอิน “ขึ้นรถก่อนเถอะ” เจ้าเสวี่ยอินและซือลู่ขึ้นไปบนรถ หลังจากขึ้นรถแล้ว ซือลู่ก็ถามต่อ “เสวี่ยอิน ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เชียนจัวรังแกเธอหรือเปล่า?” เจ้าเสวี่ยอินไม่ได้พูดอะไร ทนายความกล่าวต่อ “สำหรับผู้เล่นระดับชาติอย่างเชียนจัว อารมณ์ของเขาคงจะต่างจากคนทั่วไปอยู่แล้ว ในเมื่อตอนนี้เรามีเรื่องที่ต้องขอร้องเขา ทำไมเธอไม่ลองอดทนดูหน่อยล่ะ?” “พี่ซือ” เจ้าเสวี่ยอินเงยหน้ามองทนายความ “พี่... พี่รู้ไหมว่าเชียนจัวคือใคร?” “เชียนจัวคือใครกันล่ะ?” ทนายความเงยหน้าขึ้นถาม เจ้าเสวี่ยอินสูดหายใจเข้าลึกๆ “เย่จัวก็คือเชียนจัว” “อะไรนะ?” สีหน้าของซือลู่เปลี่ยนไปทันที เขาคิดว่าตัวเองหูฝาดไป เย่จัวเนี่ยนะคือเชียนจัว? เป็นไปได้อย่างไร! ขอบตาของเจ้าเสวี่ยอินแดงระเรื่อขณะพูด “พี่ซือ พี่ไม่ได้ยินผิดหรอก! เชียนจัวกับเย่จัวคือคนๆ เดียวกัน! พี่ซือ เย่จัวโดดเด่นเกินไป ฉันเอาชนะเธอไม่ได้เลย... เธออายุยังน้อยแค่นี้ แต่กลับประสบความสำเร็จมากมายทั้งในวงการเทคโนโลยีและวงการการออกแบบ...” “ไม่เพียงแค่ในโลกเทคโนโลยีและการออกแบบเท่านั้น แต่เธอยังมีพรสวรรค์ด้านธุรกิจอย่างมากอีกด้วย! ช่างมันเถอะ! ฉันยอมรับอย่างหมดหัวใจเลยว่าฉันพ่ายแพ้ให้กับคนอย่างเธอเข้าแล้วจริงๆ!” เมื่อพูดถึงตอนจบ เจ้าเสวี่ยอินก็แทบจะปล่อยโฮออกมา ทนายความขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เคยนึกฝันแม้แต่ในความฝันที่เลวร้ายที่สุดว่าเย่จัวกับเชียนจัวจะเป็นคนเดียวกัน แค่ได้ยินแบบนั้น ทนายความก็ยังรู้สึกยากที่จะยอมรับได้ ไม่ต้องพูดถึงเจ้าเสวี่ยอินที่ต้องเผชิญกับมันด้วยตัวเอง “เย่จัวรังแกเธอหรือเปล่า?” ทนายความถาม เจ้าเสวี่ยอินส่ายหัว ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง “เปล่าค่ะ เธอไม่ได้รังแกฉัน ฉันมันหาเรื่องใส่ตัวสเองต่างหาก!” ไม่ได้รังแกงั้นเหรอ? จะเป็นไปได้อย่างไร! เห็นได้ชัดว่าเจ้าเสวี่ยอินเป็นคนใจดีและไม่ยอมพูดมันออกมา เมื่อคิดถึงความน้อยเนื้อต่ำใจที่เจ้าเสวี่ยอินต้องเผชิญข้างในนั้น ทนายความก็รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่อาจทนเห็นเจ้าเสวี่ยอินต้องทนทุกข์แม้เพียงเล็กน้อยได้! หลังจากพูดแบบนั้น เจ้าเสวี่ยอินก็กล่าวต่อ “เย่จัวน่าทึ่งเกินไป! ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอเลย พี่ซือ ฉันอาจจะต้องทำให้พวกพี่ผิดหวังแล้ว!” ซือลู่ขมวดคิ้วแน่นและกล่าวต่อ “ปีนี้เย่จัวอายุเพิ่งจะ 20 ปี แถมยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะมีความสามารถโดดเด่นขนาดนั้น! มันต้องมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังแน่ๆ!” มันเป็นไปไม่ได้ที่คนปกติจะประสบความสำเร็จในหลายด้านพร้อมๆ กันขนาดนี้ “ยิ่งไปกว่านั้น เย่จัวยังเป็นแค่ผู้หญิง” อย่าว่าแต่ผู้หญิงเลย ตัวตนของเย่จัวที่ถูกเปิดเผยออกมานั้นเป็นสิ่งที่ผู้ชายหลายคนยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ เย่จัวมีสิทธิ์อะไร? ใช้หน้าตางั้นเหรอ? เพราะฉะนั้น มันต้องมีปัญหาแน่นอน เจ้าเสวี่ยอินเงยหน้ามองซือลู่ “แต่ถ้าเย่จัวไม่ใช่เชียนจัว แล้วใครกันล่ะที่เป็นเชียนจัวตัวจริง? ทำไมเชียนจัวตัวจริงถึงไม่ยอมออกมาพบฉัน?” ซือลู่หรี่ตาลง “เชียนจัวตัวจริงควรจะเป็นผู้ชาย” สัญชาตญาณของซือลู่นั้นแม่นยำเสมอมา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นเชียนจัวมาก่อนก็ตาม แต่เขาสัมผัสได้ว่าเชียนจัวต้องเป็นผู้ชายอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เย่จัวถนัดที่สุดก็คือการใช้ผู้ชายเป็นบันไดไต่เต้าไปสู่จุดสูงสุด “ถึงแม้ว่าผู้ชายบางคนจะมีพรสวรรค์สูงส่ง แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีวุฒิภาวะทางอารมณ์มากนัก แค่โดนผู้หญิงเป่าหูไม่กี่คำ ก็หลงจนแยกไม่ออกแล้วว่าทิศไหนเป็นทิศไหน!”