บทที่ 1197: 256: ในที่สุดทนายความก็ตาสว่าง! ตบหน้าฉาดใหญ่ ความลับของนายท่านห้าหลุดกระจายเต็มพื้น! 6 จ้าวเสวี่ยอินตกตะลึง สีหน้าของเธอในตอนนี้ดูแย่มาก ทนายความคนนี้กำลังทำอะไร? ขอแต่งงานเหรอ? ทำไมเขาถึงไม่มีความสำนึกในตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว! แม้แต่นิดเดียวก็ไม่มี! “ตราบใดที่ทนายความยังมีความสำนึกในตัวเองอยู่บ้าง เขาคงไม่ทำเรื่องที่น่าตลกสิ้นดีแบบนี้!” “ในสถานการณ์ปัจจุบัน จ้าวเสวี่ยอินทำได้เพียงยอมรับดอกไม้จากทนายความไปก่อนชั่วคราว แล้วค่อยหาทางทำให้เขาใจเย็นลง” “ขณะที่จ้าวเสวี่ยอินกำลังจะยื่นมือไปรับดอกไม้ ทันใดนั้นก็มีแสงวาบผ่านตาเธอไป” นี่คือแสงแฟลชจากกล้อง มีคนแอบถ่ายรูปเธออยู่! “เมื่อตระหนักถึงปัญหานี้ จ้าวเสวี่ยอินรีบมองไปรอบๆ และเมื่อเธอมองเห็นใครคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงทันที” นั่นใคร? หลี่เฉาหยาง! “นายท่านห้าเข้าใจความสัมพันธ์ของเธอกับทนายความผิดไปแล้ว ถ้าเธอรับดอกไม้จากทนายความในสภาพเช่นนี้ มันคงยากที่จะอธิบายจริงๆ” ไม่ได้แล้ว เรื่องมันจะดำเนินไปแบบนี้ไม่ได้ เธอต้องขีดเส้นแบ่งกับทนายความต่อหน้าหลี่เฉาหยางให้ชัดเจน “แต่งงานกับคุณเหรอ? คุณคิดอะไรอยู่? อะไรทำให้คุณคิดว่าฉันจะแต่งงานกับคุณ?” จ้าวเสวี่ยอินมองทนายความด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “ทำไมไม่ตักน้ำชะโงกดูเงาตัวเองบ้างว่าคุณเป็นคนแบบไหน! มีส่วนไหนในตัวคุณที่คิดว่าคู่ควรกับฉันบ้าง?” คนเดียวที่คู่ควรกับเธอก็คือ... นายท่านห้า! “นอกจากนายท่านห้าแล้ว ไม่มีใครอื่นที่คู่ควรกับเธออีก” ในเมื่อแตกหักกันแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเหลือเยื่อใยใดๆ ต่อกันอีก ต้องตัดปัญหาให้จบสิ้นไป “เธอคือคุณหนูตระกูลจ้าว ส่วนสื่อลู่ก็เป็นแค่คนรับจ้างทำงาน เขาไม่คู่ควรกับเธอเลยสักนิด” “ในที่สุดคุณก็พูดมันออกมา” ทนายความหัวเราะ จ้าวเสวี่ยอินพูดต่อ “ถ้าคุณยังรู้ว่าอะไรดีสำหรับตัวเอง คุณควรจะลาออกและไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเป็นคนลงมือเอง และมันจะทำให้ทุกคนต้องอับอาย!” ทนายสื่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “คุณอยากทำแบบนี้มานานแล้วใช่ไหม?” จ้าวเสวี่ยอินลดเสียงลง “คุณต้องโทษตัวเองที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!” “ตราบใดที่เขารู้จักฐานะของตัวเอง เขาก็คงไม่คิดไปเองว่าเธอชอบเขา” เธอไม่เคยบอกว่าชอบทนายความเลย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขาคิดไปเองทั้งนั้น “ใช่ ผมมันโง่เกินไป...” สื่อลู่ยิ้มเยาะตัวเองอย่างขมขื่น “จ้าวเสวี่ยอิน ผมทำให้คุณตั้งมากมาย คุณไม่รู้สึกซึ้งใจเลยแม้แต่นิดเดียวเหรอ?” “คุณทำเองด้วยความสมัครใจ แล้วทำไมฉันต้องซึ้งด้วยล่ะ?” บางทีอาจเป็นเพราะกลัวว่าหลี่เฉาหยางจะได้ยิน จ้าวเสวี่ยอินจึงพูดด้วยเสียงค่อนข้างต่ำ “ทนายสื่อ บอกความจริงให้ก็ได้นะ ฉันอดทนกับคุณมานานมากแล้ว!” “หลังจากพูดจบ จ้าวเสวี่ยอินก็หยิบของแล้วหันหลังเดินจากไป” โดยไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว สื่อลู่มองตามแผ่นหลังของเธอแล้วทุ่มช่อกุหลาบลงพื้นอย่างแรง โครม— กลีบดอกสีแดงสดกระจายไปทั่วพื้น “เขารู้สึกแย่จนอยากจะตะโกนออกมา แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องข่มอารมณ์ไว้” “คุณครับ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?” พนักงานเสิร์ฟในร้านเดินเข้ามาถาม “ไม่ต้อง” สื่อลู่ดึงธนบัตรปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้ววางลงบนโต๊ะอาหาร ก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านไป พนักงานเสิร์ฟหยิบแหวนเพชรที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา “คุณครับ คุณลืมของครับ” “ทิ้งมันไปซะ” สื่อลู่ตอบโดยไม่หันกลับมามอง เสียงของเขาไม่ได้มีพลังเหมือนเมื่อก่อน แต่มันกลับฟังดูอ่อนแรง ราวกับถูกอะไรบางอย่างฟาดเข้าอย่างจัง พนักงานเสิร์ฟตกตะลึง “แหวนเพชรราคาแพงขนาดนี้ เขากลับทิ้งมันไปเฉยๆ เลยเหรอ?” “หลังจากนั้นครู่หนึ่ง พนักงานเสิร์ฟก็รีบวิ่งตามเขาไป ‘คุณครับ...’” ทนายความหันกลับมาอย่างโกรธจัด “ผมบอกให้ทิ้งไปไง! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง?” พนักงานเสิร์ฟตกใจมาก “ก่อนที่เธอจะทันได้โต้ตอบอะไร ทนายความก็เดินออกจากร้านไปแล้ว” สื่อลู่ดูเหมือนจะกลับไปอยู่ในสภาพเดียวกับเมื่อเช้า เขาเดินอยู่บนถนนที่วุ่นวายเพียงลำพังเหมือนของเล่นที่ถูกทิ้ง “แต่ครั้งนี้เขารู้สึกแย่ยยิ่งกว่าเมื่อเช้าเสียอีก” “เมื่อเช้าเขายังพอใช้ความเข้าใจผิดที่มีต่อจ้าวเสวี่ยอินเป็นข้ออ้างปลอบใจตัวเองได้” แต่ตอนนี้ล่ะ? เขาจะใช้อะไรมาปลอบใจตัวเอง? “อ๊ากกก!” “ทนายความมองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วคำรามออกมา เพื่อระบายอารมณ์ทั้งหมดที่อัดอั้นอยู่” คืนนั้น ทนายความจำไม่ได้ว่าเขาผ่านมันมาได้อย่างไร เขาคงไม่ได้นอนเลยทั้งคืน “วันต่อมา เขาไปที่ซุ่นซี ไฟแนนเชียล กรุ๊ป เพื่อดำเนินการลาออก” “เมื่อพนักงานแผนกบุคคลรู้ว่าเขาจะลาออก ทุกคนต่างก็ประหลาดใจมาก” “หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนการลาออก ทนายความก็แวะไปที่ชั้น 58” “ทันทีที่ออกจากลิฟต์ เขาก็เห็นจ้าวเสวี่ยอินเดินตรงมา” จ้าวเสวี่ยอินเองก็สังเกตเห็นทนายความในทันทีเช่นกัน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ ทำไมเขาถึงมาอีก? หรือว่าจะมาหาเธอเพื่อขอโทษ? เพื่ออ้อนวอนขอให้เธอยกโทษให้? เมื่อวานเธอก็พูดชัดเจนไปแล้ว ทำไมทนายสื่อยังต้องทำแบบนี้อีก? น่ารังเกียจชะมัด! “จ้าวเสวี่ยอินขมวดคิ้วแน่น ‘ทนายสื่อ คุณเหลือศักดิ์ศรีให้ตัวเองบ้างไม่ได้เหรอ? ทำไมต้องตามตื๊อขนาดนี้? ฉันบอกคุณไปแล้วว่าฉันไม่ได้ชอบคุณ ตลอดมามันก็แค่คุณที่คิดไปเองฝ่ายเดียว ทำไมคุณถึงไม่เข้าใจสักที! คุณต้องการอะไรกันแน่?’ จ้าวเสวี่ยอินแทบจะจินตนาการถึงปฏิกิริยาต่อไปของเขาได้เลย”