บทที่ 1538: 323: เปิดโหมดมาโซคิสต์ คุณชายห้าเซินจอมเจ้าเล่ห์! 2 “คุณทำไม่ได้หรอก” เซินเส้าชิงกล่าวต่อ “ทำไมล่ะ?” เย่จั๋วถาม เซินเส้าชิงมองไปรอบๆ ก่อนจะกระซิบตอบเสียงเบา “มันบางเกินไป หักง่าย” ใบหน้าของเย่จั๋วเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม เธอรู้สึกรางๆ ว่าประโยคนี้มันมีอะไรบางอย่างผิดปกติ แต่ก็นึกไม่ออกว่ามันผิดปกติตรงไหนกันแน่ เซินเส้าชิงหัวเราะเบาๆ พลางยื่นมือไปลูบหัวของเย่จั๋ว “ยัยเด็กโง่ เข้าไปข้างในกันเถอะ” เย่จั๋วหยิกเอวของเซินเส้าชิงอย่างไม่สบอารมณ์ “ซี้ด...” เซินเส้าชิงสูดลมหายใจด้วยความเจ็บ “แม่เจ้าพระคุณ เบามือหน่อย!” “เอวคุณไม่ดีเหรอ?” เย่จั๋วยิ้มพลางถาม “เอวดีแต่ทำเป็นกลัวเจ็บเนี่ยนะ?” “ต่อให้เอวดีแค่ไหน ก็ทนแรงทารุณของคุณไม่ไหวหรอก” น้ำเสียงของเซินเส้าชิงราบเรียบ แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความตามใจ “บอกมาสิ วันหนึ่งคุณหยิกผมไปกี่ครั้งแล้ว?” เย่จั๋วเลิกคิ้วเล็กน้อย “คุณพูดซะอย่างกับว่าฉันเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงอย่างนั้นแหละ” “เป็นผมต่างหากที่มีรสนิยมชอบถูกทารุณ” เซินเส้าชิงกล่าว เย่จั๋วหัวเราะออกมาเบาๆ ค่า EQ ของเซินเส้าชิงนี่มันสูงเกินไปจริงๆ! ผู้ชายแบบนี้กลับครองตัวเป็นโสดมาได้ตั้งสามสิบกว่าปี! เย่จั๋วถามต่อ “แล้วเมื่อก่อนทำไมคุณถึงอยากบวชเป็นพระล่ะ?” เซินเส้าชิงหมุนลูกประคำในมือ “บางทีอาจเป็นเพราะรู้สึกว่าชีวิตไม่มีความหมาย ผมรู้สึกว่าคนเราไม่ควรอยู่เพียงเพื่อสืบพันธุ์ ถ้าเป้าหมายสุดท้ายของชีวิตคือการแต่งงานและมีลูก แล้วลูกก็แต่งงานมีลูกต่อไป วงจรแบบนี้มันน่าเบื่อเกินไป!” “นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะเป็นนักปรัชญากับเขาด้วย!” เย่จั๋วหัวเราะเบาๆ แล้วถามต่อ “แล้วตอนนี้ล่ะ?” “ตอนนี้เหรอ?” เซินเส้าชิงเลิกคิ้วพลางเอื้อมมือไปโอบเอวของเย่จั๋ว แล้วดึงเธอมานั่งบนตัก “ตอนนี้ผมอยากมีลูกสักฝูงกับคุณ” “คนหน้าไม่อาย ใครเขาอยากจะไปมีลูกเป็นฝูงกับคุณกัน!” เย่จั๋วใช้มือดันหน้าของเซินเส้าชิงออกไปทันที “งั้นมีสักสามคนไหม?” เซินเส้าชิงถามต่อ “ไม่เอา” เย่จั๋วส่ายหน้า เซินเส้าชิงโอบเอวเธอไว้มือหนึ่ง ส่วนอีกมือถือลูกประคำ “งั้น... สองคน?” “สองคนเหรอ?” เย่จั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “สองคนก็ดีนะ จะได้มีเพื่อนเล่น ไม่อย่างนั้นอยู่คนเดียวคงเหงาน่าดู!” มุมปากของเซินเส้าชิงค่อยๆ ยกโค้งลึกขึ้น ในจังหวะนั้นเอง เย่จั๋วดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอรีบลุกขึ้นจากตักของเขา “ใครจะไปยอมมีลูกให้คุณกัน! ฉันยังไม่ได้ตกลงสักหน่อย!” ผู้ชายคนนี้เจ้าเล่ห์เกินไปจริงๆ ถ้าเผลอแค่นิดเดียวก็คงตกหลุมพรางของเขาเข้าให้แล้ว เซินเส้าชิงคว้ามือของเธอแล้วดึงเบาๆ ทำให้เธอถลากลับเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา “เมื่อกี้คุณเพิ่งจะตกลงไปเองนะ!” “เซินเส้าชิง คุณมัน...” ก่อนที่เย่จั๋วจะพูดจบ ก็มีคนเดินเข้ามาจากข้างนอก เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเขาก็ชะงักไปทันที หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็รีบปฏิกิริยาและพูดขึ้นว่า “ขอโทษครับ ขอโทษครับ! ผมไม่เห็นอะไรเลย!” จากนั้นก็รีบหมุนตัวเดินออกไป คนคนนี้คือเสี่ยวตู้ที่เย่หลางหัวมักจะพูดถึง เสี่ยวตู้ทำงานอยู่ในร้านมาหลายปีแล้ว และปกติเขาก็สนิทสนมกับเย่หลางหัวเหมือนเป็นคนในครอบครัว เย่จั๋วหน้าแดงก่ำพลางยื่นมือไปหยิกหน้าของเซินเส้าชิง “คุณไม่อายบ้างหรือไง?” เซินเส้าชิงกอดเธอแน่นขึ้นแล้ววางคางไว้บนไหล่ของเธอ เขาโอบกอดพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “กอดแฟนตัวเอง มีอะไรน่าอายตรงไหน?” “คุณนี่หน้าหนาจริงๆ เลย!” เย่จั๋วหมดคำจะพูด เซินเส้าชิงกล่าวว่า “คุณย่าบอกว่าคนหน้าบางน่ะ จะหาภรรยาไม่ได้” เปรี๊ยะ— จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นกลางอากาศ จากนั้นทุกอย่างรอบตัวก็ตกอยู่ในความมืดมิด เย่จั๋วเงยหน้ามองเพดาน “ไฟเสียน่ะ” เซินเส้าชิงเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อยเช่นกัน “คุณรู้ไหมว่ากล่องเครื่องมืออยู่ที่ไหน?” “รู้สิ” เย่จั๋วเปิดฟังก์ชันไฟฉายในโทรศัพท์แล้วลุกไปหยิบกล่องเครื่องมือ เซินเส้าชิงยกเก้าอี้มาวางไว้บนโต๊ะกาแฟ เขาขึ้นไปยืนลองทดสอบดู มือของเขาสูงพอที่จะเอื้อมถึงโคมไฟพอดี ในตอนนี้เอง เย่จั๋วก็เดินกลับมาพร้อมกับกล่องเครื่องมือ “คุณต้องการอะไรบ้าง?” เซินเส้าชิงมองไปที่ฝาครอบโคมไฟ “ส่งไขควงวัดไฟให้ผมก่อน” “ได้ค่ะ” เย่จั๋วหยิบไขควงวัดไฟออกมาจากด้านใน แล้วขึ้นไปยืนบนโต๊ะกาแฟเพื่อส่งให้เขา “ต้องให้ฉันช่วยส่องไฟให้ไหม?” เย่จั๋วถามต่อ “อืม” เซินเส้าชิงพยักหน้าเบาๆ เย่จั๋วใช้โทรศัพท์มือถือช่วยส่องไฟให้เซินเส้าชิง เซินเส้าชิงเงยหน้าเริ่มขันสกรู แสงจากไฟฉายสาดส่องลงบนใบหน้าของเขา ทำให้ผิวที่ขาวซีดดูสว่างนวลยิ่งขึ้น เส้นผมสีดำตรงหน้าผากปรกระคิ้วและดวงตา แม้ว่าเขากำลังซ่อมโคมไฟอยู่ แต่กลับแผ่ซ่านไปด้วยบรรยากาศของความสูงศักดิ์ ในหนังสือเขียนไว้ไม่ผิดเลย ผู้ชายที่กำลังตั้งใจทำอะไรสักอย่างคือช่วงเวลาที่ดูจริงจังที่สุด ในขณะนั้นเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่ดังระรัวก็ทำลายความเงียบสงัดภายในห้องลง