บทที่ 1546: 234: นางเอกสายแอ๊บยังต้องให้พ่อเย่จัดการ เผยธาตุแท้ของจางชิงชิง! 3 จางชิงชิงรีบคว้ามือของอันลี่จือไว้อย่างตื่นเต้น “ลี่จือ ฉันเบาใจมากที่ได้ยินเธอพูดแบบนี้!” อันลี่จือไม่ได้พูดอะไร จางชิงชิงพูดต่อ “ลี่จือ เธอช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม?” “ว่ามาสิ” อันลี่จือมองไปที่จางชิงชิง จางชิงชิงจิบน้ำนมไปอึกหนึ่ง “เธอช่วยนัดหลินเจ๋อออกมาให้ฉันหน่อยได้ไหม?” นัดหลินเจ๋อออกมางั้นเหรอ? ลึกๆ แล้วอันลี่จืออยากจะปฏิเสธ แต่เธอก็รู้สึกว่ามันดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ ไม่ว่าอย่างไรหลินเจ๋อก็มีความสัมพันธ์บางอย่างกับเด็กคนนี้ “ตกลง งั้นเป็นวันพรุ่งนี้ดีไหม?” อันลี่จือถาม จางชิงชิงพยักหน้า “ได้เลย ลี่จือ ขอบใจมากนะ!” อันลี่จือตบหลังมือของจางชิงชิงเบาๆ หลังจากออกจากคาเฟ่ อันลี่จือก็ไปส่งจางชิงชิงที่โรงแรม และช่วยจ่ายค่าห้องพักให้ล่วงหน้าครึ่งเดือน จางชิงชิงมองการกระทำของอันลี่จือด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน อันลี่จือช่างเสแสร้งเหลือเกิน ปากก็บอกว่าเห็นเธอเป็นเพื่อนสนิทมาตลอด แต่กลับไม่เคยคิดจะช่วยจ่ายค่าห้องให้เธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว พอตอนนี้รู้ว่าเธอท้องลูกของหลินเจ๋อเข้าหน่อย ก็รีบเสนอหน้ามาช่วยจ่ายค่าห้องให้ทันที ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี! ที่อันลี่จือทำแบบนี้ ก็เพื่อประจบตระกูลหลินกับหลินเจ๋อไม่ใช่หรือไง? คอยดูเถอะ! แค่สองแม่ลูกคู่นี้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องถูกตระกูลหลินไล่ตะเพิดออกมาอยู่ดี “ชิงชิง พักอยู่ที่นี่ให้สบายใจนะ ถ้าต้องการอะไรก็อย่าลืมโทรหาฉันล่ะ!” “ตกลงค่ะ” จางชิงชิงพยักหน้า หลังจากกลับมา อันลี่จือนัดหลินเจ๋อผ่านทางวีแชท เธอบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย และขอให้เขามารอเธอที่ตู้ถิงคาเฟ่ในวันพรุ่งนี้ หลินเจ๋อเป็นคนที่รักษาคำพูด เขาควรจะมาถึงตอนเที่ยงคืนยี่สิบห้านาที แต่เขากลับมาถึงก่อนเวลาห้านาที คือตอนเที่ยงคืนยี่สิบห้านาที สิ่งที่หลินเจ๋อไม่ได้คาดคิดก็คือ คนที่นัดเขาออกมาคืออันลี่จือ แต่คนที่เป็นฝ่ายมาตามนัดกลับกลายเป็นจางชิงชิง เมื่อเขาเห็นจางชิงชิง หลินเจ๋อก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กับจางชิงชิงเลยแม้แต่น้อย จางชิงชิงนั่งลงตรงข้ามหลินเจ๋อ “หลินเจ๋อ” “ที่ตรงนี้มีคนนั่งแล้ว” หลินเจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย จางชิงชิงพูดต่อ “ฉันขอให้ลี่จือช่วยนัดคุณออกมาน่ะ” หลินเจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกขึ้นยืนและหันหลังเตรียมจะเดินจากไป เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของหลินเจ๋อ จางชิงชิงก็พูดขึ้นมาว่า “หลินเจ๋อ ฉันท้องแล้วนะ” ฝีเท้าของหลินเจ๋อไม่ได้หยุดลง “เด็กในท้องเป็นลูกของคุณ” หลินเจ๋อชะงักฝีเท้าทันที เขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเลย ตอนที่เขาเข้าไปในห้องเขาก็อยู่คนเดียว แล้วทำไมจางชิงชิงถึงมาปรากฏตัวในห้องของเขาได้ล่ะ? แล้วยังมีรอยเลือดบนเตียงนั่นอีก ถึงแม้หลินเจ๋อจะไม่เคยมีแฟนมาก่อน แต่เขาก็รู้ดีว่ารอยเลือดบนผ้าปูเตียงนั้นหมายถึงอะไร และตอนนี้ จางชิงชิงกลับบอกว่าเธอท้อง! หรือว่าพวกเขามีอะไรกันจริงๆ... จางชิงชิงรีบเดินตามหลินเจ๋อไป “หลินเจ๋อ ฉันท้องได้หนึ่งเดือนแล้ว นี่คือใบผลตรวจ ลองดูสิ” พูดจบจางชิงชิงก็ยัดใบรายงานผลการตรวจใส่มือหลินเจ๋อ หลินเจ๋อมองใบรายงานผลในมือโดยไม่พูดอะไร จางชิงชิงพูดต่อ “หมอบอกว่าร่างกายของฉันพิเศษมาก ถ้าฉันฝืนทำแท้ง มีโอกาสสูงมากที่ฉันจะเป็นหมันไปตลอดชีวิต! ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ชอบฉัน และไม่ยินดีกับการมาของเด็กคนนี้ แต่ยังไงคุณก็เป็นพ่อของเด็กคนนี้ ฉันแค่อยากถามคุณตอนนี้ว่า คุณจะยอมรับเด็กคนนี้ไหม?! คุณมีสิทธิ์ที่จะรู้ถึงการมีตัวตนของเขา ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ใช่พวกประเภทที่จะตามตื๊อไม่เลิก ถ้าคุณไม่ยอมรับเขา ฉันจะไปจากปักกิ่งทันที ไปหาที่ที่ไม่มีใครรู้จักฉัน แล้วแอบคลอดเขาออกมาเงียบๆ จากนี้ไปเด็กคนนี้จะมีแค่แม่ ไม่มีพ่อ! และพวกเราจะไม่มาปรากฏตัวต่อหน้าคุณอีกเลยในอนาคต!” คนอื่นอาจจะใช้ช่วงเวลาในวัยเด็กเพื่อเยียวยาชีวิตทั้งชีวิต แต่สำหรับหลินเจ๋อ เขาต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเยียวยาบาดแผลในวัยเด็กของเขา ตอนที่เขายังเด็ก หลินจินเฉิงต้องนอนอยู่บนเตียงคนไข้ เขาจึงถูกเลี้ยงดูมาโดยคุณนายผู้เฒ่าหลิน ในตอนนั้น คุณนายผู้เฒ่าหลินรักและเอ็นดูเฝิงเชี่ยนหัวเหมือนลูกสาวแท้ๆ ถึงขนาดบังคับให้หลินเจ๋อเรียกเฝิงเชี่ยนหัวว่าแม่ ถ้าหลินเจ๋อไม่เรียกแม่ คุณนายผู้เฒ่าหลินก็จะหาเรื่องทำให้เขาต้องลำบาก ช่วงเวลานั้นคือช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของหลินเจ๋อ ทุกครั้งที่เขานึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวัยเด็ก หลินเจ๋อก็จะนอนไม่หลับ จนกระทั่งต่อมาเมื่อหลินจินเฉิงตามหาเย่ซูและเย่จ่าวจนพบ ชีวิตของเขาถึงได้กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ตอนนี้ คำพูดของจางชิงชิงที่ว่า ‘มีแค่แม่ ไม่มีพ่อ’ ได้สะกิดใจของหลินเจ๋ออย่างรุนแรง ราวกับมีคนมาบีบหัวใจของเขาไว้แน่น ความเจ็บปวดนั้นเสียดแทงจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก ถ้าเด็กในท้องของจางชิงชิงเป็นลูกของเขาจริงๆ เขาคงไม่สามารถทำเป็นมองไม่เห็นได้ เขาไม่ต้องการให้ลูกของเขาต้องมาเจอกับช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดเหมือนที่เขาเคยเจอมา ไม่ว่าจางชิงชิงจะเป็นคนประเภทไหน เขาก็ไม่สามารถเพิกเฉยหรือไร้ความรับผิดชอบต่อลูกของเขาได้