บทที่ 1524: 321: ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา พ่อเคยกลัวใครที่ไหน? 5 เซินเส้าชิงไม่พูดอะไรสักคำ เขาเพียงแต่หมุนลูกประคำในมือไปมา หวังเจิ้นจงเดินไปข้างหน้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า “อย่างน้อยที่สุด ต่อให้คุณหนูเย่จะสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินขึ้นมาได้จริงๆ แล้วยังไงล่ะ? ในข้อตกลงเดิมพันระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ความเร็วในการบินของเรือบรรทุกเครื่องบินจะต้องเหนือกว่าความเร็วแสง! ท่านคิดว่าคุณหนูเย่จะสามารถก้าวข้ามความเร็วแสงไปได้จริงๆ หรือ?” ในปัจจุบัน ความเร็วที่เร็วที่สุดก็คือความเร็วแสง การจะก้าวข้ามความเร็วแสงเพื่อไปลงจอดบนดาวเคราะห์ทั้งแปดดวงนั้น แทบจะเป็นเพียงความฝันที่เลื่อนลอย แม้แต่ในฝัน เรื่องดีๆ แบบนี้ก็อาจจะไม่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ! เหนือกว่าความเร็วแสงงั้นหรือ? ใครจะกล้าคิดเรื่องแบบนี้กัน? ทว่า ไม่เพียงแต่เย่จั๋วจะกล้าคิด แต่เธอยังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงถึงขนาดต้องการทำข้อตกลงเดิมพันนี้ขึ้นมาด้วย เมื่อผู้อาวุโสไม่กี่คนได้เห็นข่าวบนอินเทอร์เน็ตระหว่างประเทศ พวกเขาถึงกับคิดว่าตัวเองตาฝาดไป จะมีใครโง่พอที่จะลงนามในสัญญาเดิมพันแบบนี้ได้อย่างไร? นั่นไม่ใช่การกระโดดลงไปในกองไฟด้วยตัวเองหรอกหรือ? หากเย่จั๋วจะกระโดดลงไปคนเดียวก็เรื่องหนึ่ง แต่นี่เธอยังลากเอาฐานทัพตระกูลเซินเข้าไปพัวพันด้วย คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้อาวุโสของฐานทัพ จุดประสงค์ของพวกเขาคือทำเพื่อประโยชน์ของฐานทัพ เซินเส้าชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและวางคัมภีร์พุทธไว้บนโต๊ะ “ผู้อาวุโสหวัง อย่าว่าแต่การก้าวข้ามความเร็วแสงเลย ต่อให้เย่จั๋วบอกว่าเธอสามารถเดินทางข้ามมิติกาลเวลาและสร้างกระสวยอวกาศย้อนเวลาได้ ผมก็ยังเชื่อ” หัวใจของหวังเจิ้นจงเย็นเฉียบจนเลือดในกายแทบแข็งตัว บ้าไปแล้ว! บ้าไปแล้วจริงๆ! เซินเส้าชิงบ้าไปแล้วแน่นอน กระสวยอวกาศข้ามกาลเวลางั้นหรือ? เขารู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรออกมา? ซุนฉีอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “นายน้อยห้า ท่านไม่คิดว่าสิ่งที่ท่านพูดมันไร้สาระเกินไปหน่อยหรือ?” กระสวยอวกาศข้ามกาลเวลา? ช่างโชคดีเหลือเกินที่เซินเส้าชิงกล้าพูดมันออกมา! “มันไร้สาระอย่างถึงที่สุดเลยครับ” ฉู่เจียงเทาที่ยืนเงียบอยู่ข้างซุนฉีเอ่ยขึ้น “นายน้อยห้า! ท่านไม่รับผิดชอบต่อฐานทัพตระกูลเซิน และยิ่งไม่รับผิดชอบต่อพวกเราด้วย! ท่านเคยคิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาหลังจากลงนามในข้อตกลงเดิมพันนั่นไหม? ใครจะเป็นคนรับผิดชอบผลที่ตามมา!” “คนของผม ผมย่อมเป็นคนรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง!” น้ำเสียงของเซินเส้าชิงไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่มันกลับทำให้ผู้อาวุโสทั้งสามถึงกับสั่นสะท้าน “เอาละ พวกท่านออกไปได้แล้ว” เซินเส้าชิงยกมือขึ้นเล็กน้อย ผู้อาวุโสทั้งสามยังไม่ขยับตัว ครู่ต่อมาหวังเจิ้นจงก็ก้าวออกมาและพูดว่า “นายน้อยห้า พวกเราไม่เห็นด้วย!” เมื่อได้ยินดังนั้น อีกสองคนก็รีบพูดทันทีว่า “ใช่ครับ พวกเราไม่เห็นด้วย!” “ไม่เห็นด้วยกับอะไร?” เซินเส้าชิงเลิกคิ้วหงส์ของเขาขึ้น ดวงตาที่ลุ่มลึกคู่นั้นมืดมิดเสียจนแทบจะมองไม่เห็นก้นบึ้ง หวังเจิ้นจงลอบกลืนน้ำลาย “พวกเราไม่เห็นด้วยที่จะใช้ฐานทัพของคุณหนูเย่เป็นเบี้ยต่อรองในการลงนามข้อตกลงเดิมพันครับ!” “ผู้อาวุโสทั้งสามลืมไปแล้วหรือว่าฐานทัพแห่งนี้แซ่อะไร?” เซินเส้าชิงย้อนถาม ฐานทัพนี้แซ่อะไรน่ะหรือ? ฐานทัพตระกูลเซิน แน่นอนว่าต้องแซ่เซิน เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทั้งสามคนก็หุบปากฉับทันที ความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเซินเส้าชิงก็คือ ทั้งสามคนไม่มีสิทธิ์ที่จะไม่เห็นด้วย! ทั้งสามคนติดตามเซินเส้าชิงมาตั้งแต่เขายังเป็นวัยรุ่น แน่นอนว่าพวกเขาย่อมรู้ซึ้งถึงนิสัยของเซินเส้าชิงดี หลังจากมองหน้ากัน พวกเขาก็ตัดสินใจที่จะไม่พูดอะไรอีก “นายน้อยห้า พวกเราขอตัวลาก่อนครับ!” หลังจากพูดจบ ทั้งสามคนก็เดินออกจากห้องทำงานไป ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องทำงาน ทั้งสามคนก็ทอดถอนใจออกมาอย่างโล่งอก เซินเส้าชิงให้ความรู้สึกกดดันที่รุนแรงมากจริงๆ! มันคงจะดีไม่น้อยหากเซินเส้าชิงปฏิบัติกับพวกเขาเหมือนกับที่เขาปฏิบัติกับเย่จั๋ว! “พี่ซุน ท่านคิดว่าพวกเราควรทำอย่างไรดี?” หวังเจิ้นจงมองไปที่ซุนฉีพร้อมกับขมวดคิ้ว ซุนฉีขมวดคิ้วและถอนหายใจ “ข้าเห็นแล้วว่าครั้งนี้นายน้อยห้าตกหลุมพรางเข้าจริงๆ! พวกเราอย่าพยายามเกลี้ยกล่อมเขาอีกเลย ไม่ว่าเราจะเกลี้ยกล่อมแค่ไหนมันก็ไร้ประโยชน์!” วันนี้เซินเส้าชิงพูดออกมาถึงขนาดนี้แล้ว หากพวกเขายังดึงดันจะเกลี้ยกล่อมต่อไป ก็มีแต่จะหาเรื่องใส่ตัวเท่านั้น ฉู่เจียงเทาพูดต่อว่า “พวกเราต้องทนดูฐานทัพตระกูลเซินถูกทำลายด้วยน้ำมือของเย่จั๋วจริงๆ หรือ?” เขาเฝ้ามองฐานทัพตระกูลเซินเติบโตมาจนถึงทุกวันนี้ เขาไม่เต็มใจจริงๆ ที่จะปล่อยให้ฐานทัพต้องสูญเสียไปแบบนี้ “แล้วจะให้ทำยังไงได้ถ้าไม่ทำแบบนี้?” ซุนฉีพูดอย่างจนใจ “เอาแบบนี้ก็แล้วกัน! อย่างไรเสียพวกเราก็แก่แล้ว บางเรื่องปล่อยวางได้ก็ควรปล่อยวาง! อีกอย่างพวกเราก็ได้พูดในสิ่งที่ควรพูดไปหมดแล้ว เป็นนายน้อยห้าเองที่ไม่ฟังพวกเรา ในอนาคตเขาจะมาโทษพวกเราไม่ได้!” หวังเจิ้นจงพยักหน้า “พี่ซุนพูดถูกแล้ว” ฐานทัพตระกูลเซินเป็นของเซินเส้าชิงมาแต่ไหนแต่ไร อำนาจการจัดการที่แท้จริงอยู่ในมือของเซินเส้าชิง พวกเขาทำได้เพียงแค่ให้คำแนะนำเท่านั้น ในเมื่อเซินเส้าชิงไม่ฟัง พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้อีก ทั้งสามคนพูดคุยกันไปตลอดทางที่เดิน เมื่อถังเสวี่ยเห็นดังนั้น เธอจึงเดินเข้ามาและเอ่ยว่า “คุณลุงซุน คุณลุงหวัง คุณลุงฉู่! พวกคุณลุงเพิ่งออกมาจากห้องทำงานของนายน้อยห้าหรือคะ?” “หนูถัง!” ซุนฉีพยักหน้า ถังเสวี่ยพูดต่อว่า “คุณลุงคะ พวกคุณลุงไปหานายน้อยห้าเพราะเรื่องข้อตกลงเดิมพันใช่ไหมคะ? ตอนนี้ทุกคนในฐานทัพต่างก็รู้สึกไม่มั่นคงกันไปหมด พวกเขาต่างกังวลว่าคุณหนูเย่จะทำฐานทัพหลุดมือไป ไม่มีใครอยากทำงานภายใต้เงื้อมมือของพวกต่างชาติหรอกค่ะ นายน้อยห้าว่ายังไงบ้างคะ?”