บทที่ 1951: 400: กรรมตามสนอง! สวมหมวกเขียว (2 ทุ่ม)1 สวี่เหยาช่างเอาใจใส่เหลือเกิน “ถ้าเป็นคนอื่น คงไม่ใส่ใจเท่าสวี่เหยา” “เพราะอย่างไรเสีย สวี่เหยาก็เพิ่งได้รับบาดเจ็บ” ผู้หญิงที่บาดเจ็บต้องการการปลอบโยนมากที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากแฟนหนุ่มของเธอ ยิ่งสวี่เหยาเอาใจใส่มากเท่าไหร่ เหอจื่อเถิงก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นเท่านั้น เขาไม่ใช่แฟนที่ดี แฟนที่ดีจะไม่มีวันปล่อยให้แฟนสาวของตัวเองต้องทนทุกข์กับความไม่ยุติธรรมเช่นนี้ “เหยาเหยา ผมขอโทษ” สวี่เหยายิ้มแล้วพูดว่า “จื่อเถิง คุณพูดอะไรน่ะ! อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้โทษใครเรื่องนี้! เอาล่ะ รีบไปทำงานเถอะ! อย่าไปสายนะ!” สวี่เหยายื่นกระเป๋าเอกสารใส่มือของเหอจื่อเถิงอย่างเอาใจใส่ เหอจื่อเถิงรับกระเป๋าเอกสารและจูบหน้าผากของสวี่เหยา “ถ้างั้นผมไปก่อนนะ” “ค่ะ” สวี่เหยาพยักหน้า “ขับรถดีๆ นะคะ ฉันจะรอคุณอยู่ที่บ้าน” “ครับ” หลังจากมองเหอจื่อเถิงขึ้นรถไปแล้ว สวี่เหยาก็กลับเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น สวี่เหยามองข้อความแล้วหรี่ตาลง [ เหยาเหยา ผมรู้ว่าตอนนั้นคุณไม่มีทางเลือก ในเมื่อพระเจ้าต้องการให้เรากลับมาพบกันอีกครั้ง นั่นหมายความว่าพระองค์ต้องการให้โอกาสเรา โอกาสที่จะได้กลับมารักกันอีกครั้ง ] หลังจากผ่านไปหลายปี สวี่เหยาก็ได้ยินเสียงหัวใจที่ตื่นเต้นของตัวเองอีกครั้ง เขายังคงรักเธอ หลังจากผ่านไปหลายปี เขาก็ยังจำเธอได้ สวี่เหยาบอกไม่ถูกว่าในใจของเธอรู้สึกอย่างไร เธอตื่นเต้นมาก และก็มีความสุขมากเช่นกัน ความรู้สึกที่ถูกจดจำมาจนถึงตอนนี้มันช่างเปี่ยมสุขจริงๆ คนที่ส่งข้อความมาไม่ใช่ใครอื่น เขาคือรักแรกของสวี่เหยา หนุ่มหล่อคนดังสมัยมัธยมปลาย เมื่อพวกเขากลับมาพบกันอีกครั้ง ทั้งสองคนต่างทำตัวสงบนิ่ง ราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เธอไม่คิดว่าเขายังคงรักเธออยู่ สิ่งที่สวี่เหยาคาดไม่ถึงยิ่งกว่าคือเขาจะเป็นฝ่ายส่งข้อความหาเธอก่อน ขณะที่สวี่เหยากำลังเหม่อลอย ข้อความอีกฉบับก็เข้ามา [ เหยาเหยา ผมรักคุณจริงๆ ออกมาพบผมนะ คุณยังจำอ้อมกอดที่เราสัญญากันไว้ได้ไหม? ] เด็กๆ สมัยมัธยมปลายล้วนค่อนข้างทำอะไรเป็นเด็กๆ ย้อนกลับไปตอนที่สวี่เหยาเลิกกับเขา พวกเขาสัญญาว่าหากได้กลับมาพบกันอีกครั้งในชีวิตนี้ จะมอบกอดให้แก่กัน ถ้าเขาไม่เป็นฝ่ายพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเอง สวี่เหยาก็คงลืมไปนานแล้ว เธอไม่คิดว่าหลังจากผ่านไปหลายปี เขายังคงจำมันได้ เมื่อนึกถึงสัญญานั้นอีกครั้ง ใบหน้าของสวี่เหยาก็แดงก่ำ เธอตั้งตารอที่จะได้พบเขาในครั้งนี้ ครู่ใหญ่ต่อมา เธอตอบกลับไปว่า ‘ตกลง’ ตอนบ่ายสามโมง สวี่เหยามาถึงคาเฟ่ริมถนนตรงเวลา เมื่อเธอมาถึง พนักงานก็รีบออกมาต้อนรับพร้อมรอยยิ้ม “คุณสวี่ใช่ไหมครับ? คุณหมี่รออยู่ข้างในแล้วครับ” สวี่เหยาพยักหน้าและเดินตามพนักงานเข้าไป หมี่เฉินกำลังนั่งอยู่ในห้องวีไอพี เมื่อเห็นสวี่เหยา เขาก็รีบลุกขึ้นยืนทันที “เหยาเหยา” “หมี่เฉิน” สวี่เหยาเอ่ยชื่อเขา หมี่เฉินสวมแว่นตากรอบทอง ดูอ่อนโยนและสง่างาม อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงหนุ่มหล่อคนดังของโรงเรียน หน้าตาคงไม่แย่นัก ไม่เช่นนั้นสวี่เหยาคงไม่จดจำเขามาจนถึงทุกวันนี้ ถ้าเหอจื่อเถิงอยู่ที่นี่ เขาจะต้องจำได้อย่างแน่นอนว่าหมี่เฉินคนนี้คือแพทย์ประจำตระกูลเหอ คนที่ช่วยทำแผลให้สวี่เหยาเมื่อวานนี้ก็คือหมี่เฉิน หมี่เฉินมองสวี่เหยาด้วยสายตาเปี่ยมรัก เขาเลื่อนเก้าอี้ให้สวี่เหยาแล้วพูดช้าๆ ว่า “เหยาเหยา ผมนึกว่าคุณจะไม่มาพบผมซะอีก” “ในเมื่อฉันสัญญากับคุณแล้ว ฉันก็จะไม่ผิดคำพูด” สวี่เหยาพูด หมี่เฉินพูดต่อ “ผมเอาชานมที่คุณชอบที่สุดสมัยมัธยมปลายมาให้ด้วย” “ขอบคุณ” สวี่เหยายื่นมือไปรับ มันแตกต่างจากตอนอยู่ต่อหน้าเหอจื่อเถิง เมื่ออยู่ต่อหน้าหมี่เฉิน สวี่เหยาไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง เพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็เคยเป็นคนรักกัน หมี่เฉินยิ้มแล้วพูดว่า “เหยาเหยา คุณเหินห่างกับผมขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” สวี่เหยาเจาะหลอดแล้วดูดชานมหนึ่งอึก จากนั้นก็พูดว่า “หมี่เฉิน ฉันคิดว่าเมื่อวานคุณก็เห็นแล้ว ตอนนี้ฉันมีแฟนแล้ว” พวกเขาไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนในอดีตได้อีกแล้ว “แล้วไงล่ะ?” หมี่เฉินมองสวี่เหยาด้วยรอยยิ้มจางๆ “ผมรู้ว่าคุณไม่ได้รักเหอจื่อเถิงจริงๆ” เขาไม่เห็นความรักใดๆ ในสายตาที่สวี่เหยามีต่อเหอจื่อเถิง มีเพียงเจ้าหมูโง่เหอจื่อเถิงเท่านั้นที่จะถูกหลอก สวี่เหยายิ้ม “ฉันจะแต่งงานกับเหอจื่อเถิงและกลายเป็นคุณนายเหอ” “ผมไม่ถือ” หมี่เฉินประสานมือเข้าด้วยกัน “เหยาเหยา คุณน่าจะรู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน ผมไม่สนว่าคุณจะแต่งงานกับใคร ผมแค่อยากให้คุณแบ่งความรักของคุณมาให้ผมบ้าง แค่นิดหน่อยก็ยังดี” สวี่เหยาตกตะลึง หัวใจของเธอเต้นรัว หมี่เฉินบอกว่าเขาไม่ถือ เขาหมายความว่าเขายินดีที่จะมีเธอร่วมกับเหอจื่อเถิงอย่างนั้นหรือ? ตึก ตึก ตึก — หัวใจของสวี่เหยาเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ หมี่เฉินพูดต่อ “เหยาเหยา ตระกูลเหอซับซ้อนมาก มันไม่ง่ายเลยที่คุณจะแต่งเข้าไป แต่ตราบใดที่คุณต้องการ ผมจะช่วยคุณ!” “จริงเหรอ?” สวี่เหยาถาม “ครับ” หมี่เฉินพยักหน้า “เหยาเหยา คุณอยากตั้งท้องลูกของเหอจื่อเถิงไหม?” สวี่เหยาตกตะลึง เธอเพียงแค่มองหมี่เฉินและไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลานาน หมี่เฉินหยิบขวดยาออกมา “กินซะ หลังจากกินแล้ว คุณจะสามารถตั้งท้องลูกของเหอจื่อเถิงได้สำเร็จ” “ทำไมฉันต้องเชื่อคุณ?” สวี่เหยาถาม “เพราะผมรักคุณ เพราะผมทำเพื่อคุณได้ทุกอย่าง” หมี่เฉินมองสวี่เหยา “เหยาเหยา ในโลกนี้ไม่มีใครรักคุณมากไปกว่าผมอีกแล้ว!” สวี่เหยาไม่ได้รับยาจากหมี่เฉิน ถ้ามันเป็นยาพิษล่ะ? บางคนก็พร้อมที่จะทำลายสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ครอบครอง ถ้าหมี่เฉินต้องการทำลายเธอล่ะ? เธอไม่สามารถเสี่ยงเช่นนั้นได้ หมี่เฉินดูเหมือนจะอ่านใจของสวี่เหยาออก เขาเทยาออกจากขวดสองเม็ดแล้วกลืนลงไป “เหยาเหยา ตอนนี้คุณเชื่อใจผมได้หรือยัง?” สวี่เหยารับขวดยาจากหมี่เฉิน “ยานี่ช่วยให้ฉันท้องได้จริงๆ เหรอ” หมี่เฉินพยักหน้า “เหยาเหยา ผมไม่โกหกใครหรอก ไม่ว่าจะเรื่องอะไร คุณสามารถเชื่อใจผมได้อย่างไม่มีเงื่อนไข” สวี่เหยาเหลือบมองหมี่เฉิน เธอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยและรู้สึกเหนือกว่า ความรู้สึกที่ถูกคนอื่นชอบและจดจำได้นั้นค่อนข้างดี มันหมายความว่าเธอมีบุคลิกและเสน่ห์เป็นของตัวเอง ถ้าเป็นคนอื่น หมี่เฉินคงไม่ทุ่มเทให้เธอทุกอย่างขนาดนี้! เขายินดีแม้กระทั่งที่จะมีเธอร่วมกับเหอจื่อเถิง หมี่เฉินมองสวี่เหยา “เหยาเหยา งั้นตอนนี้คุณก็เต็มใจที่จะเชื่อใจผมแล้วใช่ไหม?” สวี่เหยาพยักหน้าและพูดต่อ “หลังจากจบมัธยมปลายแล้วคุณไปไหนมา?” “ผมไปเรียนแพทย์” หมี่เฉินตอบ หลังจากแยกจากกันไปหลายปี ก็เป็นเรื่องเลี่ยงไม่ได้ที่เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้งจะเกิดประกายไฟขึ้น ในไม่ช้า ทั้งสองก็นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยกัน หมี่เฉินโอบสวี่เหยาไว้ในอ้อมแขนและสูดดมกลิ่นกายของเธออย่างตะกละตะกลาม “เหยาเหยา ตลอดหลายปีที่ผ่านมาผมคิดถึงคุณบ้างไหม?” สวี่เหยาพิงอกของเขา “คุณไม่มีแฟนคนอื่นเลยเหรอ?” “ไม่เลย” หมี่เฉินส่ายหน้า “ผมรอคุณมาตลอด” สวี่เหยายิ้ม “ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณโกหกฉันรึเปล่า?” “เหยาเหยา คุณคิดว่าผมจะโกหกคุณเหรอ?” วินาทีต่อมา หมี่เฉินก็จูบสวี่เหยา สวี่เหยาเคลิบเคลิ้มไปกับจูบนั้น ทั้งสองนัวเนียกันอย่างแยกไม่ออก ทันทีที่หมี่เฉินกำลังจะเคลื่อนไหวในขั้นต่อไป สวี่เหยาก็หยุดเขาอย่างมีสติ “ยังก่อน” แม้ว่าเธอจะต้องการมันมากก็ตาม เธอยังไม่ได้ตั้งท้องลูกของเหอจื่อเถิง ตามนิสัยของพ่อแม่ตระกูลเหอ พวกเขาจะต้องตรวจดีเอ็นเอหลังจากเด็กเกิดมาอย่างแน่นอน หากพวกเขาพบว่าเด็กไม่ใช่ลูกของเหอจื่อเถิง ความพยายามทั้งหมดของเธอก็จะสูญเปล่า สวี่เหยาไม่ได้สังเกตเห็นว่าเมื่อเธอพูดเช่นนี้ แววตาของหมี่เฉินก็ฉายแววมืดมนออกมาวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ครับ” เป็นเวลาสองชั่วโมงแล้วที่พวกเขาออกจากร้านกาแฟ สวี่เหยากลับมาที่อพาร์ตเมนต์ของเหอจื่อเถิง แม้ว่าเธอจะกลับมาแล้ว แต่หัวใจของเธอก็ยังไม่สงบลงเป็นเวลานาน เธอกับหมี่เฉินเป็นรักแรกของกันและกัน และพวกเขาก็รักกันอย่างแท้จริง ดังนั้นเธอจึงชอบความรู้สึกที่ได้อยู่ด้วยกันมาก คงจะดีถ้าเธอกับหมี่เฉินสามารถพบกันได้อย่างเปิดเผย น่าเสียดาย เธอไม่สามารถมีทั้งสองอย่างได้ เธอกับหมี่เฉินถูกกำหนดให้ต้องอยู่ในความมืด สวี่เหยาตบหน้าตัวเองเพื่อหยุดไม่ให้คิดมากและปล่อยให้คนอื่นเห็นพิรุธ สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้คือการเอาใจเหอจื่อเถิง ในเมื่อเหอจื่อเถิงทำอาหารเช้าให้เธอ เธอก็จะทำอาหารเย็นให้เขา เหอจื่อเถิงคงจะซาบซึ้งใจมากที่เธอยังคงทำอาหารให้เขาได้แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บ ตอนสามทุ่ม เหอจื่อเถิงกลับมาตรงเวลา เมื่อเขาเห็นอาหารเต็มโต๊ะ เขาก็ถามด้วยความประหลาดใจ “เหยาเหยา ทั้งหมดนี่คุณทำเองเหรอ?” สวี่เหยาพยักหน้า “นั่งลงกินสิ! เดี๋ยวจะเย็นหมดแล้ว!” เหอจื่อเถิงพูดต่อ “ต่อไปเรื่องพวกนี้ให้คนรับใช้ทำเถอะ คุณไม่ต้องทำเองหรอก คุณยังเจ็บอยู่เลยนะ!” สวี่เหยายิ้มแล้วพูดว่า “แผลแค่นี้เองจะเป็นอะไรไป ถ้าคนอื่นรู้เข้าคงได้หัวเราะเยาะ!” เหอจื่อเถิงเดินเข้าไปกอดสวี่เหยา ในมุมที่เหอจื่อเถิงมองไม่เห็น สวี่เหยาแอบยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย คืนนั้น สวี่เหยากินยาที่หมี่เฉินให้มาหนึ่งเม็ด มันเป็นยาเม็ดธรรมดาๆ ไม่ได้มีรสชาติอะไรเป็นพิเศษ และเธอก็ไม่รู้ว่ามันจะมหัศจรรย์ขนาดนั้นจริงหรือไม่ ในช่วงบ่าย เหอจื่อเถิงก็พาใครบางคนกลับมา เมื่อเห็นว่าเป็นใคร สวี่เหยาก็ตกใจ เหอจื่อเถิงแนะนำว่า “เหยาเหยา คุณน่าจะยังจำเขาได้ใช่ไหม? เขาคือแพทย์ประจำตระกูลของเรา หมอหมี่เฉิน ผมจะให้เขาตรวจแผลให้คุณ”