Chapter 381 - 177 Military News สายลมพายุโหมกระหน่ำ พัดพาเอาสายฝนหนักหน่วงจนส่งเสียงหวีดหวิวและเต้นระบำไปมาระหว่างผืนฟ้าและผืนดิน เหลียงหยวนจ้องมองจุดสีดำที่กำลังเลือนหายไปในม่านฝนด้วยแววตาจริงจัง เขาไม่ได้บุ่มบ่ามรีบไล่ตามอีกฝ่ายไป ด้วยพลังพิเศษ [วิวัฒนาการ] ของเขา เขาสามารถวิวัฒนาการปีกค้างคาวแล้วบินไล่ตามไปได้ในทันที แต่ในตอนนี้ ที่อาคารเหิงหลงยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ต้องจัดการ อีกอย่าง ระยะห่างหลายร้อยเมตรนั้น ใครจะไปรู้ว่าใต้ผืนน้ำจะมีสัตว์ประหลาดอย่างเจ้าออคโทปัสหลบซ่อนอยู่หรือไม่ การฝืนบินข้ามไปย่อมมีความเสี่ยง นอกจากนี้ เขาก็ไม่รู้ว่าในอาคารฝั่งตรงข้ามมีอะไรอยู่บ้าง หากที่นั่นมีสัตว์ประหลาดภูเขาเนื้ออาศัยอยู่ การบินเข้าไปโดยไม่เตรียมตัวให้พร้อมย่อมนำไปสู่หายนะอย่างแน่นอน เหตุผลที่โจวเย่เลือกที่จะร่อนข้ามไปไม่ใช่เพราะเขาใจกล้า แต่เพราะเขาถูกต้อนจนมุมต่างหาก "จากความสูงระดับนี้ การร่อนอาจไปไม่ถึงระยะทางหลายร้อยเมตรนั่นด้วยซ้ำ โจวเย่น่าจะตกลงไปในน้ำมากกว่า" "ไม่รีบหรอก ยังมีผู้รอดชีวิตอีกหลายคนในอาคารเหิงหลงที่รู้เรื่องข่าวทางวิทยุ โจวเย่คงไม่ใช่คนเดียวที่รู้เรื่องนี้ บางทีเราอาจจะหาข้อมูลจากคนอื่นได้" เมื่อคิดได้ดังนั้น เหลียงหยวนจึงดับความคิดที่จะไล่ตามแล้วหันหลังเดินออกจากดาดฟ้า ก่อนจะจากไป เขาเก็บราวตากผ้า เครื่องทำน้ำอุ่น และข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดบนดาดฟ้าไปด้วย ในเมื่อพื้นที่ในช่องเก็บของยังมีเหลือเฟือ เขาก็หยิบฉวยทุกอย่างที่หยิบได้ติดมือไปหมด เขากลับลงมาที่ชั้น 26 ของอาคารเพื่อสมทบกับคนอื่นๆ "พี่เหลียง พวกเราจะจัดการคนพวกนี้ยังไงดีครับ?" จ้าวไคที่อาการดีขึ้นมากภายใต้การรักษาของซ่งเหวินเอ่ยถามขณะที่มีหลิวเฟยเฟยช่วยพยุงอยู่ เหลียงหยวนกล่าวว่า "กระจายพวกเขาไปอยู่ตามทีมลาดตระเวน นายคุมพวกเขาไปก่อน แล้วก็ไปตามหาผู้หญิงทุกคนที่ถูกหวังเหว่ยตงกักขังเอาไว้ ฉันมีเรื่องจะถามพวกเธอ" "ได้ครับ อ้อ จริงสิพี่เหลียง พี่ไช่กับตาแก่หม่าไปตามหาแพ แต่ดูเหมือนแพจะหายไปครับ" จ้าวไคมีสีหน้าลำบากใจขณะพูดถึงเรื่องนี้ แพลำนั้นกว่าจะได้มามันยากเย็นแสนเข็ญและเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการเดินทางไปหยางซานของพวกเขา ในเมื่อแพหายไปแล้ว พวกเขาจะติดแหง็กอยู่ที่สถานที่สุดห่วยนี่หรือเปล่า? เหลียงหยวนหัวเราะเบาๆ "แพอยู่กับฉัน ไม่ต้องห่วงหรอก ให้ทุกคนพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายไปก่อน พอสารพิษถูกขับออกจนเกือบหมด เราก็จะออกเดินทาง ช่วงนี้ก็พักผ่อนกันไป พี่เหมยจะเป็นคนจัดการเรื่องการแจกจ่ายอาหารและน้ำ" ใบหน้าของจ้าวไคสว่างไสวขึ้นด้วยความประหลาดใจ "ไม่ได้หายไปเหรอครับ? เยี่ยมเลย! ผมจะไปบอกพี่ไช่กับตาแก่หม่าเดี๋ยวนี้แหละ" เหลียงหยวนเตือนเขาทิ้งท้าย "อย่าลืมไปตามหาคนที่ฉันต้องการคุยด้วยล่ะ มันสำคัญนะ" "เข้าใจแล้วครับ" จ้าวไครีบจากไป ส่วนเหลียงหยวนก็มองหาซ่งเหวิน ซ่งเหวินที่ฟื้นตัวแล้วกำลังยุ่งอยู่กับการรักษาคนอื่นๆ เมื่อเห็นเหลียงหยวน เธอเช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้วพูดว่า "พี่เหลียง กลับมาแล้วเหรอคะ?" เหลียงหยวนพยักหน้าพลางยื่นผ้าขนหนูให้เธอ "ทำไมไม่พักอีกหน่อยล่ะ? สุขภาพเป็นยังไงบ้าง?" ซ่งเหวินรู้สึกอบอุ่นใจกับความห่วงใยนั้น เธอส่งยิ้มงดงามออกมา "หนูสบายดีค่ะ พลังพิเศษของหนูไม่เพียงแต่ควบคุมพืชได้เท่านั้น แต่ยังมีพลังในการรักษาอีกด้วย แม้ว่าการรักษาคนอื่นจะเป็นเพียงระดับอ่อนๆ แต่พอมารักษากับตัวเองแล้วกลับได้ผลดีเยี่ยมเลยค่ะ" เหลียงหยวนยิ้มกว้าง "ถึงอย่างนั้นก็อย่าหักโหมนักเลย สารพิษพวกนี้ไม่ได้ถึงตายหรอก ถ้าปล่อยไว้สักพัก ร่างกายก็จะขับมันออกมาเองตามธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเองขนาดนั้น" ซ่งเหวินพยักหน้า "หนูทราบค่ะ หนูแค่ช่วยทำโน่นทำนี่เวลาที่ไม่มีอะไรทำ หนูพบว่าการใช้พลังบ่อยๆ ทำให้พลังมันเติบโตขึ้นจริงๆ ค่ะ" "หลังจบศึกครั้งนี้ หนูรู้สึกว่าพลังพิเศษของหนูเพิ่มขึ้นเยอะเลย ควบคุมได้ง่ายกว่าเดิมมาก" เหลียงหยวนหัวเราะ "ก็เหมือนกับการวิ่งนั่นแหละ ตอนแรกอาจจะหอบ แต่พอฝึกฝนไปเรื่อยๆ เธอก็จะแข็งแกร่งขึ้นเอง" ซ่งเหวินพยักหน้าอย่างมีความสุข "เป็นครั้งแรกเลยค่ะที่หนูรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งจริงๆ ไม่ใช่แค่ใช้หน้าตาคอยเอาใจผู้คนไปวันๆ" เธอเคยเป็นสตรีมเมอร์สาวสวยในโลกออนไลน์ที่คอยขายหน้าตาเพื่อแลกกับเงินสนับสนุน แต่ตอนนี้ เธอพึ่งพาความแข็งแกร่งของตัวเอง เธอชอบตัวเองในเวอร์ชันนี้ที่สุด ทั้งพึ่งพาตัวเองได้และมีความอดทน อย่างที่เหลียงหยวนเคยสอนเธอไว้ เธอปรับตัวเข้ากับโลกที่ล่มสลายนี้ได้แล้ว กลายเป็นคนที่พึ่งพาตนเองได้ สามารถต่อสู้และนำทีมรับมือกับศัตรูที่น่าเกรงขามได้ เหลียงหยวนยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม เขาเฝ้ามองเธอเปลี่ยนผ่านจากสตรีมเมอร์บอบบางที่ต้องคอยขออาหารกิน มาสู่ตัวเธอในปัจจุบันที่แข็งแกร่งและเป็นตัวของตัวเอง "แต่ฉันกลับรู้สึกว่าความสวยของเธอตอนนี้... ดูมีเสน่ห์กว่าเดิมอีกนะ?" ซ่งเหวินอึ้งไป เธอจ้องมองเขาด้วยความตกใจ "หืม?" ครู่ต่อมา เธอก็เข้าใจว่าเหลียงหยวนกำลังชมเธอ ใบหน้าขาวผ่องเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ "ไม่จริงน่า ถ้าหนูสวยขนาดนั้น ทำไมตอนนั้นพี่ไม่ยอมแบ่งอาหารให้หนูล่ะคะ?" เหลียงหยวนยิ้ม "ก็ตอนนี้เธอสวยกว่าเมื่อก่อนไม่ใช่เหรอ?" ซ่งเหวินครุ่นคิดถึงความหมายแฝงที่ลึกซึ้ง พลางพยักหน้าช้าๆ "ค่ะ หนูว่าหนูในตอนนี้ดีกว่าที่เคยเป็นมากเลย" เหลียงหยวนหัวเราะเบาๆ "เธอจะมีแต่ดีขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคตแหละ" "หนูแค่หวังว่าจะได้อยู่กับพี่... และทุกคนตลอดไป" ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เธอหยุดชะงักอย่างเห็นได้ชัดตรงคำว่า "กับพี่" นี่อาจเป็นการสารภาพความในใจที่ตรงไปตรงมาที่สุดของเธอแล้ว เหลียงหยวนที่เข้าใจความหมายของเธอจึงกวาดสายตามองรอบๆ เมื่อไม่เห็นใคร เขาจึงก้าวเข้าไปใกล้แล้วกระซิบที่ข้างหูเธอว่า "เมื่อเราไปถึงหยางซาน เราจะมีบ้านหลังใหม่กัน"