Chapter 386 - 178: กวาดล้างพื้นที่ใต้น้ำ_3 ย้อนกลับไปตอนที่เธอยังติดอยู่ในบ้านที่อาคาร 76 เธอต้องได้ยินเสียงคนพยายามพังประตูเข้ามาทุกวัน หากไม่ได้ ‘งูเหลือมทอง’ คอยขู่ให้คนเหล่านั้นกลัวไปหลายครั้ง เธอไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าตัวเองจะต้องเผชิญกับโชคชะตาที่เลวร้ายขนาดไหน จนกระทั่งคุณเหลียงจัดการสังหาร หลิวเอ้อหลง และ หวังเจ๋อ พวกตัวร้ายเหล่านั้น และเข้าควบคุมอาคาร 76 นั่นแหละ เธอถึงได้เข้าใจความสำคัญของความสงบสุขและระเบียบวินัยอย่างแท้จริง เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็มองไปรอบๆ และเห็นเหลียงหยวนที่เพิ่งกลับมาพอดี ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ที่จริงแล้ว คนที่คุณควรขอบคุณคือเขาต่างหาก” หญิงวัยกลางคนและพนักงานเสิร์ฟสาวมองตามสายตาของเธอไปโดยสัญชาตญาณ “เขาคือใครคะ?” “คุณเหลียง คุณเหลียงหยวนค่ะ” หวงฮั่นตอบ ในแววตาของเธอมีความชื่นชมและเคารพปรากฏอยู่ “ถ้าไม่มีเขา ฉันและพวกเราทุกคนคงจะมีชีวิตที่แย่ยิ่งกว่าคุณ” “คุณยังมีเสบียงมากมายให้กินที่อาคารเหิงหลง แต่ในตอนนั้น อาหารของเราหมดเกลี้ยงและเสี่ยงจะถูกพวกคนเลวรังแกจนตาย” “เป็นคุณเหลียงที่ช่วยพวกเราออกมาจากสถานการณ์เลวร้ายนั้น” “ฉันจะไม่มีวันลืมวันที่เขาเคาะประตูบ้านฉัน เห็นหน้าฉันครั้งแรก แล้วสังเกตเห็นความหวาดกลัวของฉัน มันไม่ใช่การคุกคาม แต่มันคือความห่วงใย” หวงฮั่นยิ้มขณะรำลึกถึงอดีต รู้สึกราวกับว่าเวลามันผ่านไปนานเหลือเกิน ข้างๆ เธอ อู๋อิง หวังอัน และคนอื่นๆ ก็แสดงสีหน้าหวนนึกถึงอดีตเช่นกัน การได้สะท้อนภาพตัวเองในอดีตเปรียบเทียบกับชีวิตในปัจจุบัน มันช่างเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่จริงๆ เหตุการณ์คล้ายๆ กันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหมู่ผู้รอดชีวิตจากสวนเหมยตู้และอาคารเหิงหลง ท่ามกลางบรรยากาศเหล่านั้น ภาพลักษณ์ของเหลียงหยวนได้ถูกตอกย้ำให้มั่นคงในใจของผู้รอดชีวิตทุกคนที่อาคารเหิงหลง บารมีของเขายิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางคำสรรเสริญเยินยอจากเหล่าผู้อยู่อาศัยในสวนเหมยตู้ เหลียงหยวนไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องพวกนี้เท่าไรนัก เขาเดินเลี่ยงฝูงชนและรีบกลับไปยังร้านที่หยางเหมยและคนอื่นๆ อยู่ ร่างกายของหยางเหมยฟื้นตัวจนหายเป็นปกติแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว เธอได้ปลุกพลังกลายพันธุ์ของตัวเองขึ้นมา ทำให้ร่างกายมีสมรรถภาพเหนือกว่าคนทั่วไปและสามารถกำจัดสารพิษได้รวดเร็วกว่า “น้องชาย กลับมาแล้วเหรอ! หิวไหม? ฉันทำอาหารไว้ให้แล้วนะ” เธอพูดพลางดึงเหลียงหยวนเข้าไปในร้าน บนโต๊ะมีอาหารวางอยู่หลายจาน ทั้งปลาต้มผักกาดดอง, ไข่เจียวแฮม, ถั่วลิสงผัด และยำเห็ดหูหนู ข้าวสวยที่เพิ่งหุงใหม่ๆ ยังคงมีควันฉุย เหลียงหยวนแปลกใจและสังเกตเห็นตงเจี๋ยกำลังวางมือบนหม้อหุงข้าวเพื่อปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าไป ข้างๆ กันนั้น เตาแม่เหล็กไฟฟ้าเพิ่งจะหยุดทำงานและยังมีควันลอยอยู่ เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวเล็กถูกใช้เป็นแหล่งพลังงานนั่นเอง “เสี่ยวเจี๋ย มากินข้าวเถอะ นายเหนื่อยมามากแล้ว ว่าแต่ ทำไมถึงมีปลาต้มผักกาดดองล่ะ?” เหลียงหยวนถามด้วยรอยยิ้ม หยางเหมยหัวเราะพลางตอบว่า “พวกเราเจอพริกที่ชั้น 24 เมื่อกี้ ปกติเรากินปลาเผากับปลาต้มซีอิ๊วบ่อยแล้ว ฉันคิดว่านายคงเบื่อ เลยทำปลาต้มผักกาดดองมาเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ลองชิมดูสิ” เหลียงหยวนยิ้มและกล่าวว่า “แค่เห็นเธอเป็นคนทำ ผมก็รู้แล้วว่ามันต้องอร่อยโดยไม่ต้องชิมเลย” ดวงตาของหยางเหมยกลายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวทันทีที่เธอได้ยินแล้วยิ้มออกมา เธอเรียกตงเยี่ยน, ตงเจี๋ย, ติงเยี่ยน, จ้าวไค และหลิวเฟยเฟยให้มาทานอาหารร่วมกัน จ้าวไคยังเกรงใจอยู่บ้าง แต่เหลียงหยวนสั่งตรงๆ ว่า “ไปตามหมอหยาง, ฉือไห่จู และกู่เฟิงมาด้วยสิ” จ้าวไคจึงเลิกเกรงใจและรีบไปตามพวกเขามา ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้เรียกเหล่าหม่า, ไช่จื้อ และคนอื่นๆ มา ประการแรกเพราะร่างกายของพวกเขาอ่อนแอและยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ จึงกินได้แค่อาหารอ่อนๆ เท่านั้น ประการที่สอง คนที่มารวมตัวกันที่นี่คือผู้ที่มีส่วนร่วมในครั้งนี้ มื้ออาหารนี้จึงถือเป็นการให้รางวัลแก่ทุกคนด้วย “คุณเหลียง ผมได้ยินจากจ้าวไคว่าแพยังอยู่ใช่ไหมครับ?” บนโต๊ะอาหาร หยางเสิ่นหมินตักข้าวกินหนึ่งคำแล้วรีบถามคำถามที่สำคัญที่สุดทันที เหลียงหยวนพยักหน้าและยิ้ม “ใช่ครับ มันยังอยู่ ตอนที่ผมกลับมา ผมเห็นว่าแพไม่ได้รับความเสียหาย เลยซ่อนมันเอาไว้” หยางเสิ่นหมินถอนหายใจด้วยความโล่งอกและยิ้มกว้าง “ตราบใดที่มันยังอยู่ก็ดีแล้ว ไม่อย่างนั้นเราคงต้องเสียแรงเปล่าไปทำใหม่อีก” “ทำใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกครับ” ฉือไห่จูอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น หยางเสิ่นหมินพูดไม่ออกแล้วกล่าวว่า “คุณคิดว่าการทำแพมันง่ายเหรอ? อีกอย่าง คุณรู้ไหมว่าเราจะเสียเวลาไปเท่าไหร่ในระหว่างนั้น?” “ตอนนี้ระดับน้ำขึ้นสูงแบบนี้ มีพวกสัตว์ประหลาดหมึกยักษ์โผล่มาตัวยาวหลายเมตร แล้วพอระดับน้ำสูงขึ้นไปอีก ใครจะรู้ว่าจะมีสัตว์ประหลาดตัวอะไรโผล่มาอีก? เราจะรับมือกันยังไง?” หยางเสิ่นหมินมองการณ์ไกลกว่า เขาตระหนักดีว่าสัตว์กลายพันธุ์ในน้ำจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ตามกาลเวลา การติดอยู่ในอาคารต้องนำไปสู่ความตายอย่างแน่นอน ทางเลือกเดียวคือการอพยพไปยังภูเขาที่สูงกว่า ฉือไห่จูยังไม่ได้คิดถึงจุดนั้นจึงหลุดปากพูดออกมาว่า “ถ้ามีคุณเหลียงอยู่ ต่อให้มีสัตว์ประหลาดหมึกยักษ์แล้วจะเป็นไรไป จริงไหมครับคุณเหลียง?” เหลียงหยวนอดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วกล่าวว่า “หมอหยางพูดถูกครับ เราควรไปถึงหยางซานให้เร็วที่สุด” “ประการแรก สัตว์กลายพันธุ์ในน้ำท่วมจะแข็งแกร่งขึ้น และประการที่สอง ผมกังวลว่าพื้นที่ว่างบนหยางซานคงเหลือไม่มากแล้ว” “ถ้าเราไปถึงเร็ว พื้นที่อาจจะยังว่างอยู่ และการแย่งชิงก็จะไม่ดุเดือดนัก” หยางเสิ่นหมินพยักหน้าเห็นด้วย “คุณเหลียงพูดถูกครับ เรื่องนี้สำคัญมาก หยางซานไม่ใช่ภูเขาที่สูงอะไรมากมาย พูดตามตรง มันนับว่าเป็นแค่เนินเขาที่มีพื้นที่อยู่อาศัยจำกัด” “ผมเคยไปหยางซานมาก่อน แถวนั้นมีเขตวิลล่าและย่านที่อยู่อาศัยอื่นๆ แม้ความหนาแน่นของประชากรจะไม่สูง แต่ก็มีคนอยู่เยอะแน่นอน ไหนจะพวกชาวบ้านในท้องถิ่นที่เชิงเขาอีก” “คนเหล่านี้จะต้องรีบย้ายขึ้นเขาไปจองพื้นที่ทำเลทองกันก่อนแน่ๆ” “เราไปถึงที่นั่นให้เร็วที่สุดย่อมดีกว่า” ติงเยี่ยนและคนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดนี้ เหลียงหยวนยิ้มแล้วกล่าวว่า “พรุ่งนี้เรามาดูกันว่าทุกคนฟื้นตัวเป็นยังไงบ้าง ผมจะให้เหล่าหม่ากับไช่จื้อไปตรวจเช็คแพ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เราจะออกเดินทางทันที” “เยี่ยมไปเลย งั้นเพื่อขอให้การเดินทางของเราราบรื่น ผมขอเสนอชนแก้ว!” จ้าวไคหยิบเบียร์ออกมาสองสามขวดจากด้านหลังแล้วหัวเราะร่า ติงเยี่ยนอุทานด้วยความดีใจ “เบียร์มาจากไหนน่ะ?” จ้าวไคหัวเราะ “หาเจอจากร้านอาหารชั้นล่างน่ะ ผมแช่เย็นไว้หน่อย ลองชิมดูสิ” ฉือไห่จูตื่นเต้นมาก “ไม่นึกเลยว่าจะได้ดื่มเบียร์ในช่วงเวลานี้ จ้าวไค พลังน้ำแข็งของคุณมีประโยชน์จริงๆ ดื่มแล้วสดชื่นสุดๆ” ทุกคนหัวเราะร่าด้วยความสุขและเพลิดเพลินกับมื้ออาหารอย่างเต็มที่