Chapter 403 - 184: ลู่ต้าโหย่วและป่าหินปริศนา_3 เขารีบหันกลับมาแล้วโขกศีรษะให้ลู่ต้าโหย่วทั้งน้ำตา “ลุงลู่ครับ โปรดเชื่อผมเถอะ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ มันเป็นแค่สัญชาตญาณครับ” “ผมขอร้องล่ะ ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้ว ผมควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ ในตอนนั้น” “ผมมันไอ้เลว เป็นสัตว์เดรัจฉาน ผมมันไม่ใช่คน โปรดใจกว้างและยกโทษให้ผมสักครั้งเถอะนะครับ” เขาตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่หลายครั้ง เขาดูเสียใจอย่างสุดซึ้งจริงๆ เหลียงหยวนขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มคนนี้กำลังแสร้งทำหรือสำนึกผิดจากใจจริง หยางเสิ่นหมินเอ่ยขึ้นมาว่า “คุณเหลียงครับ เรื่องนี้เป็นเรื่องของสัญชาตญาณมนุษย์จริงๆ” “มันก็เหมือนคนจมน้ำ พอตกลงไปในน้ำ คนที่กำลังจะจมย่อมตะเกียกตะกายคว้าทุกอย่างที่พอจะช่วยชีวิตตัวเองได้” เมื่อได้ยินดังนั้น เหลียงหยวนจึงหันไปมองชายหนุ่ม ชายหนุ่มพยักหน้าไม่หยุด “ใช่ครับ ใช่แล้ว สัญชาตญาณ มันเป็นสัญชาตญาณจริงๆ มันเป็นการกระทำที่ทำไปโดยไม่รู้ตัวครับ” จู่ๆ หยางเสิ่นหมินก็พูดขึ้นอีกว่า “แต่นี่ไม่ใช่น้ำ แต่มันคือบึง” “น้ำจะฉุดรั้งคุณลงไปอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้คุณคิดทบทวน แต่ในบึงตราบเท่าที่คุณไม่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง คุณก็ยังมีเวลาคิด ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะไม่ตั้งสติได้หลังจากติดอยู่ในนั้นมานานขนาดนั้น” คำพูดของหยางเสิ่นหมินทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มซีดเผือด เขารีบแก้ตัวว่า “ผมไม่ได้คิดอะไรจริงๆ ครับ ดร.หยาง เชื่อผมเถอะ” เหลียงหยวนกล่าวเสียงเย็น “เอาเถอะ ไม่ว่าคุณจะคิดอะไรอยู่ แต่ลุงลู่ช่วยคุณไว้ในครั้งนี้ ผลไม้กลายพันธุ์นั่นย่อมเป็นของเขา คุณมีข้อโต้แย้งอะไรไหม?” “เอ๋? แต่ว่า... ผลไม้นั่นไม่ได้อยู่กับผมครับ” ชายหนุ่มพูดด้วยความประหลาดใจ เหลียงหยวนกล่าวว่า “ฉันรู้ ถ้าเราเจอผลไม้กลายพันธุ์ลูกอื่นในภายหลัง คุณต้องยกให้ลุงลู่หนึ่งลูก” “นี่...” ชายหนุ่มลังเล แต่เมื่อเห็นเหลียงหยวนและคนอื่นๆ จ้องมองมาทางเขา เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากพยักหน้าตกลง เหลียงหยวนตบไหล่ลู่ต้าโหย่ว “ลุงลู่ เกาะนี้ไม่ปลอดภัย มีสัตว์กลายพันธุ์อยู่เยอะ ผมแนะนำให้ลุงกลับไปเถอะ” ลู่ต้าโหย่วถอนหายใจและส่ายหน้า “คุณเหลียง ผมกลับไม่ได้หรอก ถ้าผมยังไม่เห็นผลไม้กลายพันธุ์ ผมอาจจะคล้อยตามคุณไปแล้ว” “แต่ผมเพิ่งได้เห็นผลไม้กลายพันธุ์นั่นมา และผมก็อยู่ใกล้กับมันมากจริงๆ ผมทำใจให้กลับไปไม่ได้หรอก” “คุณก็รู้สถานการณ์ของผม เหยียนหรันพูดไม่ได้และไม่ได้ยินอะไรเลย ถ้าไม่มีผม เธอคงมีชีวิตรอดได้ยาก” “ในโลกหลังวันสิ้นโลกนี้ ผมก็รับประกันไม่ได้เหมือนกันว่าตัวเองจะตายเมื่อไหร่” “ก่อนที่ผมจะตาย ผมอยากให้เธอมีหนทางปกป้องตัวเอง” “ผมละทิ้งผลไม้กลายพันธุ์ตอนนี้ไม่ได้จริงๆ” สีหน้าของเขามุ่งมั่น แววตาของเขาเปิดเผยทุกอย่างออกมา เหลียงหยวนถอนหายใจและตบไหล่เขา “เอาเถอะ ในเมื่อลุงตัดสินใจแล้ว ผมก็จะไม่ห้ามอีก” “ระวังตัวด้วยล่ะ” ลู่ต้าโหย่วหัวเราะ “ไม่ต้องห่วง ชีวิตผมมันราคาถูก ผมไม่ตายง่ายๆ หรอก” เหลียงหยวนไม่สามารถหัวเราะออก จึงถามต่อว่า “คนที่เอาผลไม้กลายพันธุ์ไปเป็นใคร? พวกเขาหน้าตาเป็นอย่างไร?” เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ ลู่ต้าโหย่วก็ดูโกรธจัด “ชายหนุ่มคนหนึ่งกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบ น่าจะเป็นคนจากตึกเหิงหลง” เหลียงหยวนรู้ทันทีว่าพวกเขาคือใคร ติงเยี่ยนพูดแทรกขึ้นมาทันที “พวกเขาขึ้นมาบนนี้แล้ว” หยางเสิ่นหมินดูเป็นกังวลและรีบถามลู่ต้าโหย่ว “พี่ลู่ครับ พี่เคยเห็นเด็กสาวอายุยี่สิบต้นๆ ที่ชื่อถังอิงไหม? สูงประมาณนี้” เขาทำท่าประกอบ และลู่ต้าโหย่วก็นึกออกทันที “คุณกำลังถามถึงเด็กสาวคนที่อยู่กับคุณซ่งเหวินที่ช่วยคนบนแพเมื่อกี้ใช่ไหม?” “เธอไปกับไช่จื้อ ตาแก่หม่า และคนอื่นๆ แล้ว” หยางเสิ่นหมินรีบถาม “ไปทางไหน?” ลู่ต้าโหย่วชี้ไปทางใจกลางเกาะ “ทางนั้นครับ” ซ่งเหวินพูดขึ้นทันที “นั่นมันบริเวณที่พวกเขากำลังขุดหินกันอยู่” ติงเยี่ยนเสนอ “ไปดูด้วยกันเถอะ ผู้ใช้พลังมิติคนนั้นต้องมุ่งหน้าไปทางนั้นแน่ๆ” เหลียงหยวนพยักหน้า “ไปกันเถอะ ลุงลู่ ลุงจะไปกับเราด้วยไหม?” ลู่ต้าโหย่วลังเลแล้วส่ายหน้า “ไม่ล่ะ ผมไม่ไปดีกว่า ตรงนั้นคนเยอะ ต่อให้มีผลไม้กลายพันธุ์ ก็คงไม่ถึงคิวผม ผมจะลองไปทางอื่นดู” แม้จะซื่อตรงแต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ ในเมื่อมีทั้งตาแก่หม่า ไช่จื้อ และถังอิงอยู่ที่นั่น เหลียงหยวนและคนอื่นๆ จะต้องให้ความสำคัญกับพวกเขาเป็นอันดับแรก ดังนั้นเขาไปลองเสี่ยงโชคที่อื่นยังจะดีกว่า เหลียงหยวนไม่ได้ทัดทาน ทั้งสองฝ่ายจึงแยกทางกัน กลุ่มของเหลียงหยวนทั้งสี่คนเร่งความเร็วขึ้น เกาะนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก พวกเขาจึงมาถึงบริเวณที่เต็มไปด้วยโขดหินโผล่พ้นดินในเวลาไม่นาน หินทั้งหมดที่นี่เกาะกลุ่มกันเป็นรูปทรงกรวย พวกมันดูเหมือนกลุ่มก้อนคริสตัลสีดำ หรือดูเหมือนต้นสนสีดำเล็กๆ ที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่บนพื้น มีหญ้ารกๆ ขึ้นอยู่ตามพื้นดิน แต่เห็นได้ชัดว่าหญ้าเหล่านั้นไม่ได้อุดมสมบูรณ์เหมือนกับที่อยู่ในพื้นที่บึงเมื่อสักครู่ มีคนนับสิบกำลังขุดและค้นหาอยู่ท่ามกลางโขดหิน ในบรรดาคนเหล่านั้นมีไช่จื้อ ตาแก่หม่า ถังอิง และคนอื่นๆ อยู่ด้วย เหลียงหยวนกวาดสายตามองไปทั่วพื้นที่และพูดกับติงเยี่ยนและคนอื่นๆ “พวกคุณเห็นผู้ใช้พลังมิติไหม?” “ไม่เลย ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่อยู่ที่นี่” ติงเยี่ยนส่ายหน้า หยางเสิ่นหมินกล่าวว่า “ระวังตัวด้วย พวกเขาอาจจะกำลังซ่อนตัวอยู่” “ฉันจะไปถามว่าทุกคนกำลังขุดอะไรกัน” ซ่งเหวินกระซิบ “ไปด้วยกันเถอะ” พวกเขาเดินเข้าไปหาพร้อมกัน “ตาแก่หม่า!” เหลียงหยวนตบไหล่หม่ากั๋วไช่แล้วกระซิบเรียก หม่ากั๋วไช่เงยหน้ามองเหลียงหยวนด้วยความประหลาดใจ การมองเพียงครั้งเดียวทำให้เหลียงหยวนตกใจ ตาแก่หม่าดูตื่นเต้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ “เสี่ยวเหลียง? ทำไม... ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่? มาขุดหาผลไม้กลายพันธุ์ด้วยเหรอ?” เหลียงหยวนรู้สึกไม่สบายใจ “ผลไม้กลายพันธุ์อะไร? ที่ไหน?” ตาแก่หม่าชี้ไปที่กองหินสีดำ “ไม่เห็นเหรอว่าพวกนี้คือผลไม้กลายพันธุ์ลูกใหญ่?” “เร็วเข้า อย่ามัวยืนเซ่ออยู่เลย มาขุดเร็ว! ถ้าเราขุดพวกมันออกมาได้ ทุกคนก็จะได้กิน และเราทุกคนก็จะตื่นขึ้น!” ตาแก่หม่าดึงตัวเหลียงหยวนอย่างกระตือรือร้น อยากให้เขาช่วยขุดด้วย สีหน้าของเหลียงหยวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองไปที่ซ่งเหวิน ติงเยี่ยน หยางเสิ่นหมิน และสือไห่จู้ สือไห่จู้ทนไม่ไหวจึงกล่าวว่า “พวกเขาทุกคนดูเหมือนกำลังขุดกองหินพวกนี้จริงๆ” “คุณเหลียงครับ มีบางอย่างผิดปกติ สภาวะจิตใจของพวกเขาดูไม่ปกติเลย” ซ่งเหวินกระซิบ ติงเยี่ยนมองด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอดไม่ได้ที่จะคว้าแขนตาแก่หม่าไว้ “ตาแก่หม่า คุณเป็นอะไรไป? พวกนี้มันก็แค่หินนะ”