**บทที่ 1718: ตึกก็โดนไฟไหม้ด้วยงั้นเหรอ?** อวี่เสี่ยวเข่อไม่สนข้าวของในห้องของเธออีกต่อไป เธอรีบวิ่งไปปลุกคุณครูใหญ่ทันที “อาจารย์คะ แย่แล้วค่ะ! ไฟไหม้!” คุณครูใหญ่เป็นคนนอนระวังตัวอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงของอวี่เสี่ยวเข่อก็ตื่นขึ้นทันที เมื่อเห็นสถานการณ์ข้างนอกเธอก็ถึงกับตกตะลึง “รีบไปช่วยเด็กๆ เร็ว!” ว่าแล้ว อวี่เสี่ยวเข่อและคุณครูใหญ่ก็รีบพุ่งตัวเข้าไปในหอพักเด็กทันที! โชคดีที่ทั้งคู่เป็นศิษย์ของสำนักเฟยเยี่ยน (Feiyan sect) แม้จะอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิง แต่พวกเธอก็ยังพอหาที่ยันกายพุ่งตัวไปได้ ทั้งสองเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเด็กๆ ในสถานสงเคราะห์ออกมาได้สำเร็จ ในขณะที่เบื้องหลังของพวกเขานั้น สถานสงเคราะห์ได้กลายเป็นทะเลเพลิงไปเสียแล้ว! วันนี้ลมแรงมาก แถมอากาศยังแห้งจัด ทำให้ไฟลุกลามจนเกินจะควบคุมได้ในพริบตา จากตัวสถานสงเคราะห์ มันเริ่มมีวี่แววว่าจะลามไปยังพื้นที่ข้างเคียง... อวี่เสี่ยวเข่อเพิ่งจะได้สติหลังจากพาเด็กๆ ออกมาได้ครบทุกคน “อาจารย์คะ รีบโทรแจ้งดับเพลิงเถอะค่ะ สถานสงเคราะห์จะวอดหมดแล้ว!” ด้วยความรีบร้อน คุณครูใหญ่ไม่ได้หยิบโทรศัพท์ติดตัวมาด้วย สถานสงเคราะห์แห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้กับเขตก่อสร้างที่เคยเป็นย่านสลัมเก่า และอีกด้านหนึ่งก็เป็นเขตธุรกิจ แต่เนื่องจากร้านค้าต่างปิดหมดแล้วในตอนกลางคืน จึงยากที่จะหาใครสักคนมาช่วย! คุณครูใหญ่กวาดสายตามองไปรอบๆ จนในที่สุดก็เจอโทรศัพท์สาธารณะจึงรีบโทรแจ้งเหตุเพลิงไหม้ ทว่าเปลวไฟได้ลุกลามไปยังเขตก่อสร้างที่อยู่ติดกันเรียบร้อยแล้ว... กว่าที่เสียงไซเรนของรถดับเพลิงจะดังขึ้น ไฟก็ลุกลามจนเกินจะควบคุม! แม้ว่าจะมีรถดับเพลิงมาสมทบเพิ่มอีกหลายคัน แต่กว่าไฟจะดับลงได้ก็ปาเข้าไปตอนรุ่งสาง เนื่องจากกระแสลมที่พัดแรงและกองวัสดุไวไฟจำนวนมากในเขตก่อสร้าง เช่น พวกไม้แปรรูปต่างๆ ในขณะเดียวกัน จ้าวฉีปิง, หลี่สือฮวา และผู้อาวุโสจู ต่างก็นอนหลับฝันดีตลอดทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากตื่นนอน ฉีปิงแทบรอไม่ไหวที่จะให้สือฮวาเปิดโทรทัศน์ “เร็วเข้า ดูข่าวเร็ว ผมว่าป่านนี้สถานสงเคราะห์นั่นคงเหลือแต่ซากแล้วล่ะ!” “ฮ่าๆ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอนครับ!” หลี่สือฮวาพยักหน้าพลางเปิดโทรทัศน์ ทั้งสามคนนั่งลงบนโซฟา เตรียมตัวที่จะชื่นชมผลงานซากปรักหักพังของสถานสงเคราะห์ “เมื่อเวลาประมาณตีหนึ่งของวันนี้ เกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ที่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าใกล้กับย่านสลัมเก่า เมื่อเจ้าหน้าที่ดับเพลิงไปถึง เพลิงได้ลุกลามจนเกินควบคุมและเริ่มขยายวงกว้างไปยังเขตก่อสร้างที่อยู่ติดกัน หลังจากเจ้าหน้าที่ทำงานอย่างหนัก ในที่สุดเพลิงก็สงบลงเมื่อเวลาประมาณเจ็ดโมงเช้าของวันนี้ อย่างไรก็ตาม สถานสงเคราะห์และตึกระฟ้าฉีปิงที่เพิ่งสร้างเสร็จกลับถูกไฟไหม้วอดวายกลายเป็นเถ้าถ่าน...” ตามมาด้วยภาพข่าวที่แสดงให้เห็นสภาพของสถานสงเคราะห์และตึกระฟ้าฉีปิงที่ถูกไฟเผาจนพังพินาศ... ...... “อ๊ากกก!” พอจ้าวฉีปิงได้ยินข่าว เขาก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนดัง ‘ผวับ!’ จ้องมองข่าวในโทรทัศน์อย่างไม่เชื่อสายตา “เป็นไปไม่ได้! มันจะเป็นไปได้ยังไง? ตึกของผม!” หลี่สือฮวาและผู้อาวุโสจูก็หน้าเสียไม่แพ้กัน พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าไฟจะลามไปเผาตึกระฟ้าฉีปิงที่อยู่ข้างๆ ตึกนั่นเพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ ยังไม่ทันได้ใช้งานแม้แต่วันเดียวด้วยซ้ำ... “ใครก็ได้บอกทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น!” ฉีปิงโมโหสุดขีดจนเตะโทรทัศน์พังยับเยิน เศษชิ้นส่วนกระจายเกลื่อนพื้นพร้อมเสียงไฟช็อต ‘ชิๆ’ แต่ฉีปิงไม่สนหรอกว่าโทรทัศน์จะราคาเท่าไหร่ สิ่งที่เขาสนคือตึกระฟ้าฉีปิงต่างหาก! ตึกระฟ้าของฉีปิงถูกทำลายมาสองครั้งแล้วตั้งแต่เริ่มก่อสร้าง สองครั้งแรกเป็นฝีมือของหลินอี้ แต่ครั้งที่สามนี้ เขากลับเผามันด้วยน้ำมือของตัวเอง! “นี่... นายน้อยจ้าวครับ พวกเราไม่รู้จริงๆ ว่ามันจะกระทบไปถึงตึกระฟ้าฉีปิงด้วย...” สือฮวากล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ “ผมก็แค่ทำตามคำสั่งของนายน้อยที่ให้เลือกวันที่อากาศเอื้อต่อการลุกไหม้...” “นายน้อยจ้าว ผมก็แค่ทำตามคำสั่งที่ให้ราดน้ำมันลงไปครับ...” ผู้อาวุโสจูกล่าวด้วยใบหน้าขมขื่น เขาและสือฮวาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้และไม่มีประสบการณ์เลย สือฮวาจะไปพยากรณ์ทิศทางไฟได้อย่างไร? ส่วนผู้อาวุโสจูก็มุ่งเน้นแต่การฝึกฝนพลัง เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าไฟมันจะลามไปถึงตึกระฟ้าฉีปิง! “ไม่ใช่ความผิดของพวกแกหรอก...” จ้าวฉีปิงโบกมืออย่างหมดแรงก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนพื้น ถ้าเขารู้ว่าไฟจะก่อปัญหาใหญ่ขนาดนี้ เขาคงยอมจ่ายเงินเพิ่มให้สถานสงเคราะห์หรือสร้างที่ใหม่ให้พวกเขาที่อื่นไปแล้ว! แต่มันสายเกินกว่าจะมานั่งเสียใจ ฉีปิงบรรลุเป้าหมายก็จริง แต่ราคาที่ต้องจ่ายมันสูงเกินไป! สือฮวาเคยหวังว่าจะทำเงินจากโปรเจกต์นี้เพื่อไปใช้หนี้ แต่ดูเหมือนความหวังจะพังทลายลง เขาได้แต่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดไปตลอดทั้งวัน อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับหลี่สือฮวาและจ้าวฉีปิงแล้ว ทางฝั่งสถานสงเคราะห์นั้นตกอยู่ในที่นั่งลำบากกว่ามาก เมื่อไม่มีสถานสงเคราะห์ คุณครูใหญ่จึงทำได้เพียงพาเด็กๆ ไปเช่าห้องแถวราคาถูกอยู่ชั่วคราว เด็กกว่าร้อยชีวิตต้องเบียดเสียดกันอยู่ในพื้นที่เพียงสามร้อยตารางเมตร มันแออัดจนแทบจะไม่มีที่หายใจ! แม้ว่าอวี่เสี่ยวเข่อจะหาเงินก้อนใหญ่มาให้สถานสงเคราะห์ได้ แต่มันก็ยังไม่พอที่จะสร้างที่นี่ขึ้นมาใหม่ เพราะพวกเขาคงไม่สร้างแค่บ้านไม้เก่าๆ แบบเดิมใช่ไหม? พวกเขาต้องสร้างให้มันดีกว่าเดิม และเงินที่ได้มาก็ต้องสำรองไว้เป็นค่าใช้จ่ายรายวันของเด็กๆ หากถอนเงินออกมาใช้สร้างตึกจนหมด แล้วหลังจากนั้นจะเอาอะไรกิน? สมบัติที่อวี่เสี่ยวเข่อหามาได้มีมูลค่ารวมกันประมาณห้าล้านหยวน! เงินห้าล้านน่ะ ถ้าแค่สร้างตึกธรรมดาก็พอไหวอยู่หรอก แต่ถ้าต้องรวมค่าอุปกรณ์อำนวยความสะดวกและระบบซัพพอร์ตต่างๆ เงินแค่นี้คงซื้อเครื่องไม้เครื่องมือยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ! “ไฟไหม้ครั้งนี้ต้องเป็นฝีมือของบริษัทจ้าวฉีปิงแน่ๆ พวกมันคงวางเพลิงไม่ดูตาม้าตาเรือจนเผาตึกบริษัทตัวเองที่อยู่ข้างๆ ไปด้วย!” เสี่ยวเข่อพูดอย่างเดือดดาล “สมน้ำหน้าแล้ว พวกนั้นน่ะหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ!” “พวกหลี่สือฮวาคงจะมาคุยเรื่องที่ดินกับเราอีกครั้งแน่ และครั้งนี้ไม่ว่ายังไงเราก็คงต้องยอมย้ายแล้วล่ะ!” คุณครูใหญ่ถอนหายใจและพูดอย่างจนใจ “พวกเราขัดใจตระกูลจ้าวที่หลบซ่อน (Hidden House Zhao) ไม่ได้จริงๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนล่ะก็... เฮ้อ...” สิ่งที่คุณครูใหญ่ต้องการจะสื่อก็คือ หากเป็นในอดีต ตระกูลจ้าวที่หลบซ่อนเล็กๆ แบบนี้จะอยู่ในสายตาเธอได้อย่างไร? แต่ในตอนนี้ สำหรับเธอแล้ว ตระกูลจ้าวคืออำนาจที่ยิ่งใหญ่เกินจะต่อกร! อย่างไรก็ตาม อวี่เสี่ยวเข่อไม่ค่อยรู้เรื่องราวในอดีตมากนัก และคุณครูใหญ่ก็ไม่อยากจะรื้อฟื้น เพราะกลัวว่าศัตรูเก่าจะตามมาทำลายชีวิตที่สงบสุขของเธอ “หรือว่า... ฉันควรจะไปรับ ‘งานใหญ่’ อีกสักงานดีนะ?” อวี่เสี่ยวเข่อนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะกัดฟันตัดสินใจ นี่เป็นวิธีเดียวที่เธอคิดออก เธอต้องกลับเข้าวงการอีกครั้ง มิฉะนั้นจะเอาเงินที่ไหนมาสร้างสถานสงเคราะห์ใหม่กันล่ะ?