Chapter 1720: ลำบากคุณแล้ว “เรื่องโชคร้ายของเขาน่ะเป็นเรื่องรอง สิ่งสำคัญคือเด็กๆ ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าตอนนี้ไม่มีที่อยู่อาศัย พวกเขากำลังเช่าห้องใต้หลังคาขนาดสามร้อยกว่าตารางเมตรอยู่ มันแออัดมาก และจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้!” “ค่าใช้จ่ายในการสร้างสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าใหม่ต้องใช้เท่าไหร่?” หลินอี้ถาม “ซูเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ แต่ถ้าเรามีที่ดินเป็นของตัวเอง เราก็คงเสียแค่ค่าก่อสร้างเท่านั้น พี่โล่คะ พี่ลองถามไอ้อ้วนไหลดูสิ เขาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านการก่อสร้างหรอกเหรอ?” เฉินอวี่ซูเตือน “อืม เดี๋ยวฉันจะลองถามเขาดู” หลินอี้พูดพลางกดโทรหาไอ้อ้วนไหล “ลูกพี่? กลับมาแล้วเหรอครับ?” ไอ้อ้วนไหลเป็นหนึ่งในคนที่ได้รับข้อมูลข่าวสารดีมาก เขาจึงทราบเรื่องการล่มสลายของตระกูลอวี่มาแล้ว และเขายังดีใจที่รู้ว่าคำร้องขอของตระกูลคังในการเป็นตระกูลชนชั้นสูงนั้นล้มเหลว ด้วยเหตุนี้ ตระกูลคังจึงไม่มีคู่แข่งอีกต่อไป ตระกูลไหลก็จะยกระดับสถานะขึ้นด้วยเช่นกัน และชื่อเสียงของเขาก็จะเป็นที่รู้จักมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้ติดตามของหลินอี้ ไหลชางอี้รอคอยวันนี้มาโดยตลอด! ในตอนนี้เขามีความได้เปรียบเหนือตระกูลชนชั้นสูงอื่นๆ เพราะเขาเป็นหนึ่งในผู้ติดตามกลุ่มแรกๆ ของหลินอี้! “ยังหรอก ฉันกำลังเดินทางไป มีเรื่องหนึ่งที่อยากจะถามนายหน่อย” หลินอี้พูด “ฉันอยากสร้างสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ถ้ามีที่ดินอยู่แล้ว ค่าใช้จ่ายจะอยู่ที่ประมาณเท่าไหร่?” “เอ๊ะ?” ไอ้อ้วนไหลกะพริบตา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหลินอี้ถึงถามแบบนี้ แต่เขาก็ตอบตามความจริง “การสร้างสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าขึ้นอยู่กับว่าต้องการแบบไหนครับ ถ้าสร้างให้ใหญ่หน่อย ก็จะคล้ายกับโรงเรียน ตัวอย่างเช่นสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าในเมืองใหญ่จะมีหอพัก ห้องกิจกรรม ห้องสมุด และอื่นๆ บางแห่งมีแม้กระทั่งโรงเรียนอนุบาล ประถม และมัธยมในตัว ถ้าสร้างทั้งหมดนี้รวมกัน ค่าใช้จ่ายจะอยู่ที่อย่างน้อยหนึ่งร้อยล้าน แน่นอนว่าถ้าซื้ออุปกรณ์ทุกอย่างครบถ้วน มันจะสูงถึงสองร้อยล้านขึ้นไปเลยครับ!” “เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?” หลินอี้ถามด้วยความประหลาดใจ “แน่นอนครับ แต่ถ้าแค่สร้างสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าธรรมดาๆ เพื่อให้เด็กกำพร้าได้อยู่ได้กิน ก็ใช้เงินแค่ไม่กี่ล้านหยวนเท่านั้นแหละครับ” ไอ้อ้วนไหลกล่าว “ปัญหาอยู่ที่ว่า ลูกพี่ต้องการสร้างแบบไหน...” “ถ้าจะสร้างทั้งที เราก็ต้องทำให้มันจบในขั้นตอนเดียวและสร้างให้ดีที่สุดไปเลย!” หลินอี้ได้ยินราคาที่ไอ้อ้วนไหลเสนอแล้วรู้สึกปวดหัว สองร้อยล้าน? จะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน? แต่เมื่อคิดดูแล้ว หากสิ่งที่ไอ้อ้วนไหลพูดเป็นจริงและสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกครบทุกอย่าง สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ก็จะไม่ต่างอะไรกับมหาวิทยาลัยขนาดย่อม ซึ่งต้องใช้เงินมหาศาลจริงๆ! ทว่าเขาไม่อยากจะสร้างแค่แบบเดิมๆ อีกต่อไป “จริงๆ แล้ว เราไม่จำเป็นต้องใช้เงินเยอะขนาดนั้นก็ได้ครับ เราสามารถทำไปทีละขั้น ค่อยๆ สร้างไป ส่วนสิ่งที่ยังไม่จำเป็นในตอนนี้ เช่น ศูนย์คอมพิวเตอร์ ห้องสมุด สนามกีฬา และสิ่งอำนวยความสะดวกราคาแพงอื่นๆ เราก็ยังไม่ต้องลงทุนตอนนี้ก็ได้ ถ้าแค่สร้างหอพักกับโรงอาหาร แค่ไม่กี่ล้านก็น่าจะพอครับ หากเรามีที่ดินของตัวเอง เราแทบไม่ต้องใช้เงินส่วนนี้เลยด้วยซ้ำ!” ไอ้อ้วนไหลกล่าว “แต่พวกเตียง โต๊ะ และอุปกรณ์อื่นๆ อย่างน้อยก็ต้องใช้งบห้าล้านครับ” “นายยังมีเงินเหลืออยู่บ้างไหม?” หลินอี้ถาม “ผมพอจะเจียดออกมาได้สักสองสามล้านครับ ถ้ามากกว่านั้นอาจจะกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัท” ไอ้อ้วนไหลกล่าว …… “ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันคิดหาวิธีเอง!” หลินอี้เพิ่งใช้เงินไปหนึ่งร้อยล้านกับบททดสอบของวังน้ำแข็ง ทางด้านไอ้อ้วนไหลก็เริ่มติดขัดเรื่องเงินทุน อีกทั้งบริษัทยาที่เขากำลังพัฒนาอย่างรวดเร็วก็ขาดเงินไม่ได้ “ลูกพี่... เรื่องนี้... ผมรู้สึกละอายใจจริงๆ ที่ต้องให้ลูกพี่จัดการเอง...” ไอ้อ้วนไหลรู้สึกเกรงใจ “ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจความลำบากของนาย” หลินอี้ครุ่นคิดว่าจะไปหาเงินสองร้อยล้านมาจากไหน แม้ว่าเขาจะสามารถขอยืมจากพวกตระกูลชนชั้นสูงได้ และตระกูลไหนก็คงยอมให้เขายืม แต่การทำแบบนั้นจะทำให้ผู้คนคิดว่าหลินอี้กำลังขู่กรรโชกพวกเขาทั้งหมด หลินอี้นึกถึงตาแก่ขึ้นมาได้ เมื่อหลายปีก่อนเขาหาเงินจากการทำภารกิจได้ไม่น้อยเลยไม่ใช่หรือไง? อย่างน้อยก็น่าจะหลายร้อยล้าน หลินอี้รู้สึกว่าเขาควรจะขอส่วนแบ่งจากตาแก่บ้าง เขากดโทรศัพท์หาตาแก่ เสียงเนือยๆ ของตาหลินดังมาจากอีกฝั่ง “อี้ มีอะไรหรือเปล่า? จัดการทุกอย่างทางนั้นเรียบร้อยแล้วเหรอ?” “เรียบร้อยแล้วครับ ผมโทรมาขอยืมเงินคุณหน่อย” หลินอี้กล่าว “ยืมเงิน? ไม่มีหรอก” ตาหลินตอบอย่างตรงไปตรงมา “ไม่มี? แล้วเงินที่ผมหาได้จากการทำภารกิจช่วงหลายปีที่ผ่านมามันไปไหนหมด? อย่าบอกนะว่าภารกิจหนึ่งครั้งได้แค่ไม่กี่สิบหยวน!” หลินอี้รู้สึกว่าคำพูดของตาหลินทั้งน่าขำและน่าหงุดหงิด “ปกติผมไม่อยากเถียงกับคุณหรอกนะ แต่ครั้งนี้ผมมีธุระจริงๆ...” “รอก่อนนะ ฉันมีบางอย่างจะส่งให้” ตาหลินไม่ได้ตอบคำถามของหลินอี้ “หืม?” หลินอี้กำลังจะถามต่อ แต่ตาหลินก็ชิงวางสายไปก่อน ไม่นานนัก หลินอี้ก็ได้รับข้อความเข้าทางโทรศัพท์ เมื่อเปิดดูเขาก็เห็นรูปถ่ายใบเสร็จและรายการโอนเงินจำนวนมาก... หลินอี้เงียบไปเมื่อได้เห็นสิ่งเหล่านั้น! ดูเหมือนว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ตาหลินได้บริจาคเงินทั้งหมดของเขาให้กับการกุศล เมื่อนึกถึงความขี้เหนียวของตาหลินที่บ้าน หลินอี้ก็รู้สึกปวดใจ เขาเคยเข้าใจตาแก่ผิดไปก่อนหน้านี้ คิดว่าตาแก่ขี้เหนียวจนตัวตาย ไม่ยอมใช้เงินแต่กลับเคี่ยวเข็ญให้เขาหาเงินด้วยการสานรองเท้าฟาง! แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าตาหลินเองแทบไม่ได้ใช้เงินปรนเปรอความสุขของตัวเองเลยแม้แต่น้อย! เงินที่ใช้เลี้ยงดูหลินอี้มาคงได้มาจากการรักษาคนในหมู่บ้าน ซึ่งส่วนใหญ่ก็รักษาให้ฟรี จะได้เงินก็แค่ตอนซื้อยาเท่านั้น การเลี้ยงหลินอี้ด้วยรายได้แค่นี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย! หลินอี้ถอนหายใจและกดโทรกลับไปเงียบๆ “ได้รับแล้วใช่ไหม?” ตาหลินถามทันที “ครับ... ลำบากคุณมาตลอดหลายปีเลยนะ” หลินอี้กล่าว “ฮ่าๆ เรื่องแค่นี้เอง” ตาหลินหัวเราะ “แล้วจะเอาเงินไปทำอะไร?” “คล้ายกับสิ่งที่คุณทำนั่นแหละครับ สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าของผมที่หนึ่งเกิดไฟไหม้ ผมอยากสร้างใหม่และทำให้มันเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าชั้นหนึ่งเลย ผมเลยต้องการเงินก้อนหนึ่ง” หลินอี้บอก “อย่างนี้นี่เอง” ตาหลินพูด “ยังอยากจะทำภารกิจอยู่ไหมล่ะ? มันเป็นวิธีหาเงินที่เร็วที่สุด ถ้าแกต้องการ ฉันช่วยหาให้!” “ตกลงครับ!” หลินอี้กัดฟันตอบตกลง “ฝากคุณช่วยดูให้หน่อยนะครับ ถ้ามีภารกิจเข้ามาช่วยแนะนำผมที แต่ถ้าเป็นไปได้อย่าเอาแบบที่ต้องไปไกลๆ นะครับ” “เดี๋ยวฉันจะดูให้ อาจจะไม่มีตอนนี้ ถ้ามีเดี๋ยวติดต่อกลับไป” ตาหลินกล่าว หลินอี้วางสายและส่ายหัว เขาคิดว่าเขาได้ก้าวออกจากโลกแห่งวิทยายุทธไปแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าจะต้องกลับมารับภารกิจอีกครั้ง