บทที่ 498 - เราก็มีรุ่นพิเศษเหมือนกัน "เอ๊ะ?" เสี่ยวเสี่ยวเบิกตากว้างจ้องมองพ่อของเธออย่างไม่เชื่อหู "เมื่อกี้... พ่อว่าอะไรนะ?" "ที่พ่อจะบอกคือ เสี่ยวเสี่ยว ลูกไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ ไม่คิดจะหาแฟนสักคนหน่อยเหรอ?" เทียนหลงกระแอมเบาๆ เขารู้สึกว่าหัวข้อนี้มันไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกแล้วใช่ไหมล่ะ? สุขภาพของเสี่ยวเสี่ยวไม่ดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เทียนหลงจึงอดไม่ได้ที่จะคิดแบบนี้! ปกติพ่อแม่คนอื่นคงหวังไม่ให้ลูกริรักในวัยเรียน หรือหนักกว่านั้นคือกลัวจะท้องก่อนแต่ง แต่สำหรับเทียนหลงมันต่างออกไป เขาอยากให้ลูกสาวรีบมีเบบี๋ใจจะขาด! ในความเป็นจริง เทียนหลงรู้ดีว่าอาการของลูกสาวนั้นเกินจะเยียวยา เขาพยายามวิ่งรนหาทางช่วยไปทั่วทั้งที่รู้ว่าความหวังช่างริบหรี่! การได้พบหมอเทวดาก็ทำได้แค่ยื้อความตายออกไป ไม่ได้ทำให้หายขาด การจะหวังให้หายดีเป็นปลิดทิ้งนั้นคือความฝันที่ไกลเกินเอื้อมซึ่งเขาไม่เคยกล้าคิดเลยแม้แต่นิดเดียว นี่คือเหตุผลเดียวที่เทียนหลงเร่งเร้าให้ลูกสาวรีบมีความรักให้เร็วที่สุด เขาไม่สนเรื่องอื่นเลย เขาแค่อยากเห็นลูกสาวมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างในขณะที่เริ่มปรึกษาเรื่องนี้กับเธอ "มัน... ไม่จำเป็นมั้งคะ?" เสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงระเรื่อ "ทำไม... หนูต้องมีแฟนด้วยล่ะ?" "เอ้อ พ่อจะปล่อยให้ลูกตัดสินใจเองแล้วกัน ขอแค่ลูกลองพยายามดูหน่อย!" เทียนหลงยิ้มแล้วขับรถออกไป เสี่ยวเสี่ยวถูกทิ้งไว้ที่หน้าโรงแรมหลังจากที่เทียนหลงกล่าวลาและขับรถจากไป ยังมีคนรอเขาอยู่ เขาจึงต้องรีบไปทำธุระต่อ เสี่ยวเสี่ยวยืนนิ่งอยู่หน้าโรงแรมพลางนึกถึงสิ่งที่พ่อพูดกับเธอ พ่อหมายความว่ายังไงนะ? สนับสนุนให้ฉันมีแฟนเหรอ? เสี่ยวเสี่ยวรู้สึกแปลกๆ เธอไม่ได้อยู่ในวัยที่จะไปเป็นเมียใครสักหน่อยไม่ใช่หรือไง? เสี่ยวเสี่ยวสะดุ้งเมื่อนึกถึงสุขภาพของตัวเอง แม่ของเธอก็ให้กำเนิดเธอตอนที่อายุเท่าเธอนี่แหละ มันช่างลึกลับจริงๆ ทำไมโรคทางพันธุกรรมนี้ถึงถ่ายทอดแค่ในหมู่ผู้หญิงรุ่นต่อรุ่นนะ 'ถ้าฉันเกิดเป็นผู้ชาย ฉันคงจะปกติดีไปแล้ว' เสี่ยวเสี่ยวคิดในใจ ตอนนั้นเป็นคุณปู่ของเธอที่คลุมถุงชนให้พ่อกับแม่มาเจอกัน ทั้งคู่ยังไม่ได้แต่งงานกันด้วยซ้ำ แต่แม่ก็มีเธออยู่ในท้องเสียก่อนแล้ว พ่อของเธอเป็นผู้ชายที่ซื่อสัตย์ เขาหลงรักภรรยาของตัวเองอย่างหัวปักหัวปำ แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีเขาก็ยังครองตัวเป็นโสด 'ความคิดของพ่อตอนนี้คงไม่เหมือนกับคุณปู่ตอนนั้นหรอกมั้ง?' เสี่ยวเสี่ยวส่ายหัว ยุคสมัยนั้นมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้เธอเป็นนักเรียนชั้น ม.6 นะ มันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอถ้าเธอจะหาแฟนแล้วเริ่มปั๊มลูกเลยน่ะ? เสี่ยวเสี่ยวไม่อยากมีความสัมพันธ์กับใครทั้งนั้น เธอไม่ต้องการความสงสาร และแน่นอนว่าไม่ต้องการความโศกเศร้าในยามที่ความตายพรากพวกเขาจากกัน! ในช่วงสิบแปดปีที่ผ่านมา เธอไม่มีเพื่อนสนิทเลยสักคน มีก็แค่พวกสมุนที่คอยเดินตามต้อยๆ! เธอไม่เคยตกหลุมรักผู้ชายคนไหน เพราะเธอไม่อยากรู้สึกถึงความทรมานที่อธิบายไม่ได้ยามที่ต้องจากลา คำพูดของเทียนหลงกระตุ้นให้เสี่ยวเสี่ยวจมดิ่งลงในความคิด 'หาแฟนเหรอ? ฉันทำได้เหรอ? คนอย่างฉันเนี่ยนะจะรักใครสักคนได้?' เสี่ยวเสี่ยวสงสัย 'แล้วใครจะมาหลักรักฉันล่ะ?' เสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขื่น การหาแฟนตอนที่ตัวเองกำลังจะตายนี่มันเหมือนกวักมือเรียกโชคร้ายให้ฝ่ายชายไปซักแปดปีเต็มๆ เลยนะนั่น จู่ๆ เสี่ยวเสี่ยวก็คิดถึงหลินอี้ขึ้นมา มันคงจะเป็นความคิดที่ดีไม่น้อยถ้าทำให้หลินอี้มารักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้น แม้เธออาจจะสลัดเขาไม่หลุด แต่เขาก็ต้องเจ็บปวดเจียนตายแน่ๆ เสี่ยวเสี่ยวตัดสินใจอย่างแน่วแน่ลึกๆ ในใจ *** "อาครับ ไหลฉางอี้กับพวกนั้นไปกันแล้ว" ชายหนุ่มที่ประมูลสู้กับเจ้าอ้วนไหลเพื่อชิงแผ่นหนังแพะขาดๆ พูดเบาๆ ใส่หูฟังที่เขาสวมอยู่ "คุน ตามพวก