Chapter 539 - ทุกอย่างเป็นไปตามแผน รถยนต์หยุดลงที่เชิงเขาซวงหยาน ถนนเบื้องหน้าเป็นทางขึ้นเขาที่ขรุขระและรถไม่สามารถสัญจรผ่านไปได้ คนขับแท็กซี่จึงจำต้องจอดลงเพียงแค่นี้ “พวกคุณต้องเดินเท้าขึ้นไปแล้วล่ะ รถขึ้นไปต่อไม่ได้เพราะที่เหลือเป็นบันได!” คนขับแท็กซี่อธิบาย เนื่องจากเขาไม่รู้ว่าพินเหลียงเคยมาที่นี่มาก่อน “ฉันรู้แล้ว!” พินเหลียงจ่ายเงินค่าโดยสารให้คนขับ ซึ่งเขาคงเข้าใจผิดว่าพวกเขากำลังมาเที่ยวพักผ่อนในช่วงสุดสัปดาห์ คุณภาพชีวิตในปัจจุบันดีขึ้นเรื่อยๆ คนขับจึงไม่ได้รู้สึกสงสัยอะไรที่เห็นเด็กมัธยมมาเที่ยวเล่นกันบ้างเป็นครั้งคราว เขาขับรถจากไปทันทีที่ได้รับเงิน “ข้างบนนั้นมีรีสอร์ตด้วยเหรอ?” เมิ่งเหยาไม่เคยมาที่นี่มาก่อน เธอไม่เคยมีเหตุผลที่จะต้องมาที่รีสอร์ตกับแค่ยู่ซู เพราะมันคงน่าเบื่อแย่ “ใช่ เมื่อวานฉันเพิ่งมากับพ่อน่ะ!” พินเหลียงกล่าวอย่างอารมณ์ดี เขามาที่นี่กับพ่อจริงๆ เมื่อวานนี้และได้รับคำเชิญจากฉือหัว นอกจากนี้ยังมีกู๋ปังและชายหนุ่มที่เรียกว่า ‘ท่านปิง’ ติดตามมาด้วย! เรื่องนี้ทำให้พินเหลียงได้รับข้อมูลพิเศษมากมายและทำให้เขากล้าหาญขึ้นเยอะ! จากภูมิหลังเดิม เขาเคยลังเลที่จะลักพาตัวเมิ่งเหยา! แผนการในถ้ำถูกเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว แต่พินเหลียงไม่มีความกล้าพอและหวาดกลัวพ่อของเธอ แต่หลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน พินเหลียงก็ได้รู้จักกับฉือหัวและท่านปิง! ท่านปิงมีภูมิหลังที่ทรงอิทธิพล แม้แต่ฉือหัวยังให้ความเคารพเขามาก ส่วนพ่อของเขาก็กำลังทำงานให้กับฉือหัวและท่านปิง เขาจึงคิดว่าตระกูลจงจะต้องรวยล้นฟ้าอย่างแน่นอน! ดังนั้นพินเหลียงจึงแทบรอไม่ไหวที่จะเริ่มแผนการลักพาตัว เมิ่งเหยาพยักหน้า เธอไม่ได้สนใจตัวรีสอร์ตนัก ในหัวของเธอคิดถึงแต่แม่ตลอดเวลา “ไปกันเถอะพินเหลียง ไปตามหาผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนฉันคนนั้น!” “ฉันรับประกันไม่ได้หรอกนะ!” พินเหลียงกล่าว “เมิ่งเหยา ถ้าเราทำพลาด อย่ามาโทษฉันนะ!” “เลิกพูดมากสักทีได้ไหม? รีบไปเถอะ!” เมิ่งเหยากล่าวอย่างใจร้อน พินเหลียงหัวเราะอยู่ในใจแต่สีหน้ายังคงนิ่งเฉย แม้ท้องฟ้าจะเริ่มมืดลง แต่เชิงเขาก็ยังเต็มไปด้วยผู้คนเนื่องจากเป็นโซนรีสอร์ต มันทำให้เมิ่งเหยาและยู่ซูรู้สึกปลอดภัยขึ้น! แน่นอนว่าการที่มีผู้คนมากมายหมายความว่ามันปลอดภัย! ถ้าเธอมาคนเดียว เธอคงลังเลที่จะติดตามพินเหลียงมา! เส้นทางอาจจะขรุขระแต่ก็ไม่ลื่น และพวกเขายังเด็กจึงไม่ได้ใช้พลังงานไปมากนัก พวกเขาเดินขึ้นมาได้ครึ่งทางของภูเขา ใกล้กับตัวรีสอร์ตแล้ว “เมิ่งเหยา เหนื่อยไหม? เราแวะหาอะไรกินที่รีสอร์ตก่อนดีไหม?” พินเหลียงถาม “ไม่ ฉันไม่หิว! พาฉันไปที่นั่นเถอะ!” เมิ่งเหยาไม่มีความอยากอาหารก่อนที่จะได้พบแม่ของเธอ “โอเค งั้นไปกันต่อ!” พินเหลียงพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจแล้วเดินนำต่อไป หากเป็นช่วงเช้า เส้นทางนี้คงเต็มไปด้วยผู้คน แต่ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ไม่มีใครเดินขึ้นมาแล้ว ส่งผลให้เส้นทางนี้เงียบเหงาและมีเพียงแค่พวกเขาสี่คนที่กำลังเดินอยู่ “ผู้หญิงคนนั้นมาที่นี่เหรอ?” เมิ่งเหยาเริ่มสงสัย ต่อให้พินเหลียงเจอแม่ของเธอจริงๆ แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่กันแน่? “ใช่ ฉันตามเธอมาจากรีสอร์ต ฉันนึกว่าเป็นเธอซะอีก!” พินเหลียงพยักหน้า “เธอหมายถึงสงสัยว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ดึกดื่นแบบนี้ใช่ไหมล่ะ?” คำถามของพินเหลียงช่วยขจัดข้อสงสัยของเมิ่งเหยา ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพินเหลียงไม่ได้โง่ขนาดนั้น แผนการนี้ถูกวางไว้อย่างละเอียดรอบคอบจริงๆ เมิ่งเหยาไม่ได้พูดอะไรและเดินตามพินเหลียงไป หลังจากผ่านไปไม่กี่ร้อยเมตร พินเหลียงก็เลี้ยวออกจากถนนสายหลัก! บนทางแยกนี้ไม่มีพื้นปูนหรือบันได มีเพียงแค่ทางดิน เมิ่งเหยาอดไม่ได้ที่จะถาม “เรามาทางนี้ทำไม?” “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? ถ้าไม่ใช่เพราะคำขอของเธอ ฉันก็ไม่อยากจะสนใจหรอก!” พินเหลียงพูด “เธอก็มาทางนี้เมื่อวาน!” “อ้อ งั้นไปกันเถอะ” เมิ่งเหยาเชื่อใจเขา เพราะตลอดสามปีที่ผ่านมา พินเหลียงไม่เคยทำอะไรเกินเลยและคอยฟังคำสั่งเธอมาโดยตลอด ไม่นานนัก พินเหลียงก็ชี้ไปที่ถ้ำใกล้ๆ แล้วกล่าวว่า “ฉันตามเธอมาถึงตรงนี้ หลังจากนั้นเธอก็หายตัวไปในพริบตา ถ้าฉันใจไม่ถึงจริง คงนึกว่าเป็นผีหลอกไปแล้ว!” เมิ่งเหยาถลึงตาใส่เขาพลางคิดในใจว่า ‘แม่แกสิที่เป็นผี!’ แต่เธอยังไม่อยากมีเรื่องกับพินเหลียงในตอนนี้ จึงข่มอารมณ์ไว้แล้วถามว่า “ที่นี่เหรอ? ในถ้ำเนี่ยนะ?” “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เราจะรออยู่แถวนี้สักพักดีไหม?” พินเหลียงไม่อยากจะขยับตัวแม้แต่นิ้วเดียว “นี่ ทำไมแกไม่เข้าไปดูในถ้ำล่ะ?” เมิ่งเหยาสั่งพลางชี้ไปที่ถ้ำ “ฉัน…” พินเหลียงลังเล “ข้างในนั้นอาจจะมีหมาป่าหรือเปล่า?” “นี่มันแหล่งท่องเที่ยว จะเป็นไปได้ยังไงที่มีหมาป่า? ถ้ามี นักท่องเที่ยวก็คงหนีหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?” เมิ่งเหยาคิดว่าพินเหลียงแค่กลัว แต่การเข้าไปในถ้ำเวลานี้ก็น่าขนลุกจริงๆ “โอเค!” พินเหลียงพยักหน้า “เสี่ยวฝู มากับฉัน!” “หือ? ฉันเหรอ…” เมื่อถูกเรียก เสี่ยวฝูจึงจำต้องเดินตามพินเหลียงไปอย่างไม่เต็มใจ แต่หลังจากที่พวกเขาเดินออกมาลับตาคน เสี่ยวฝูก็แสยะยิ้ม “พี่เหลียง ทุกอย่างเป็นไปตามแผน!” “ใช่! ยังไงพวกเธอก็เป็นแค่ผู้หญิง ถึงยู่ซูจะกล้าหาญกว่านิดหน่อย แต่พอไฟดับลง เธอคงไม่กล้าเข้ามาใกล้หรอก!” พินเหลียงพยักหน้า “ยานั่นพร้อมหรือยัง?” “พร้อมตั้งนานแล้ว แถมยังมีรีโมทควบคุมด้วย แต่ในเมื่อพวกเธอสองคนไม่ได้เดินตามมา ก็เลยยังไม่ต้องใช้” เสี่ยวฝูกล่าว เขาหยิบหมากฝรั่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้พินเหลียง “พี่เหลียง เคี้ยวอันนี้ซะ มันจะช่วยกันไม่ให้ได้รับผลกระทบจากควัน!” พินเหลียงพยักหน้าแล้วเริ่มเคี้ยวหมากฝรั่ง หลังจากทั้งคู่เข้าไปในถ้ำ เสี่ยวฝูก็เปิดใช้งานอุปกรณ์ปล่อยควัน มันใช้พลังงานจากแบตเตอรี่จึงไม่ต้องพึ่งพาไฟฟ้าใดๆ