บทที่ 543 - ความเป็นไปได้สองประการ “เธ... เธออยู่ที่บ้านผมไง! ผมบอกอาแล้วไงว่าผมกับเหยาเหยาเราคบกันอยู่” จงพินเหลียงกัดฟันตอบด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขาข่มความกลัวเอาไว้เพราะรู้ดีว่าถ้าเผลอก้มหน้ายอมรับตอนนี้ ทุกอย่างที่วางแผนมาจะจบเหยบทันที “คบกัน? คบกันแบบไหน?” ฉู่เผิงจ้านถามเสียงเรียบ “ก็แฟนกันไงครับ!” พินเหลียงพยายามทำตัวตามสบาย “อาคิดว่าความสัมพันธ์ชายหญิงเขาคบกันแบบไหนได้ล่ะ?” “แล้วทำไมลูกสาวฉันถึงไปอยู่ที่บ้านเธอ? ทำไมไม่มาด้วยกัน?” เผิงจ้านยังคงไม่ปักใจเชื่อลูกไม้นี้ “เธอ... เธอเหนื่อยก็เลยหลับไปน่ะครับ! คุณอาก็รู้ ผู้หญิงน่ะหลังจากผ่าน 'ครั้งแรก' ไปแล้วมักจะขยับตัวไม่ค่อยไหวนี่นา!” พินเหลียงแสร้งทำเป็นเขินอาย “อย่างแรกเลยคือเธออายครับ ส่วนอย่างที่สองคือผมกลัวว่าเธอจะเดินไม่ไหว ก็เลยให้เธอนอนพักที่บ้านผมก่อน” “อ้อ งั้นเหรอ?” คิ้วของเผิงจ้านขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม เขาไม่เชื่อหรอกว่าลูกสาวตัวเองจะยอมไปนอนกับผู้ชายส่งเดชแบบนั้น! ถึงเธอจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เธอก็ไม่ใช่คนใจง่าย ขนาดถ้าเป็นหลินอี้ เขายังต้องสงสัยเลย แต่นี่เป็นจงพินเหลียง! นอกเสียจากว่าลูกสาวของเขาจะถูกวางยา... เดี๋ยวก่อนนะ วางยาเหรอ? หรือว่าเจ้าเด็กนี่จะใช้วิธีสกปรก? เผิงจ้านเริ่มโกรธจัดและสบถในใจว่าถ้าเจ้าเด็กนี่ทำแบบนั้นจริงๆ เขาจะทุ่มทรัพย์สินทั้งหมดที่มีเพื่อบดขยี้มันให้จมดิน! พินเหลียงเริ่มใจเสียเมื่อเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวของเผิงจ้าน เขาจึงรีบพูดเสริม “คุณอาฉู่ ไม่ต้องห่วงนะครับ เธอไม่เป็นไร แค่เพลียหน่อยๆ เลยหลับไป...” “งั้นบอกมาซิว่าพวกเธอไปคบกันตอนไหน? แล้วลูกสาวฉันยอมตกลงได้ยังไง?” เผิงจ้านรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไร้สาระสิ้นดี! ในฐานะนักธุรกิจรุ่นเก๋า เขาเชี่ยวชาญการอ่านสีหน้าคนยิ่งกว่าใคร ขนาดสู้รบตบมือกับพวกจิ้งจอกเฒ่าในวงการ เขายังมองออก แล้วนับประสาอะไรกับจงพินเหลียงที่เป็นแค่ไอ้เด็กมัธยมปลายไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เขาดูออกตั้งแต่วินาทีแรกแล้วว่าหมอนี่กำลังโกหก! แน่นอนว่าคำโกหกนี้มีความเป็นไปได้สองทาง และเผิงจ้านเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันคือทางไหน! ทางแรกที่ดีหน่อยคือลูกสาวของเขาปลอดภัยดีและพินเหลียงแค่พล่ามไปเรื่อย ส่วนทางที่แย่ที่สุดคือพินเหลียงพูดความจริงแค่ครึ่งเดียว คือเขาได้ตัวเหยาเหยาไปจริงๆ แต่ด้วยวิธีที่ชั่วช้าสารเลว “คุณอาครับ อาก็รู้ว่าผมตามจีบเหยาเหยามาตั้งนานแล้ว! และพวกเราก็ใกล้จะเรียนจบกันแล้วด้วย ผมเลยคิดว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะสารภาพรักก่อนมันจะสายเกินไป!” พินเหลียงเตรียมคำตอบไว้แล้วเพราะเดาว่าเผิงจ้านต้องถามแบบนี้ “เมื่อไม่กี่วันก่อน ในวันปลูกต้นไม้ ผมจัดเทศกาลตอนกลางคืนเพื่อสารภาพรักกับเธอ! ผมใช้พลุจุดเป็นคำว่า ‘เหยาเหยา ผมรักคุณ’ ทุกคนที่อยู่ที่นั่นในคืนนั้นเป็นพยานให้ผมได้หมด! เหยาเหยาตื้นตันใจมาก เธอยอมรับรักผมและตกลงเป็นแฟนกับผมตั้งแต่วันนั้นครับ!” “งั้นรึ?” เมื่อเห็นพินเหลียงอธิบายเป็นฉากๆ เผิงจ้านก็เริ่มลังเลและเชื่อขึ้นมานิดหน่อย เขาเชื่อว่าพินเหลียงคงไปสารภาพรักจริงๆ นั่นแหละ แต่เขามั่นใจว่าลูกสาวเขาไม่มีทางตอบตกลงแน่นอน “แน่นอนครับ เหยาเหยาร้องไห้สะอึกสะอื้นตอนที่ยอมรับรักผมเลยนะ!” พินเหลียงพูดอย่างลำพอง “ก็นะ ผมตามจีบเธอมาตั้งสามปีแล้วนี่นา ผู้หญิงคนไหนเจอการสารภาพรักแบบนั้นเข้าไปก็ต้องยอมสยบให้ผมทั้งนั้นแหละ!” “อ้อ แล้ววันนี้พวกเธอก็เลยไปเปิดโรงแรมกันงั้นเหรอ?” เผิงจ้านพยักหน้าพลางถามต่อ “แหะๆ... ไม่ใช่โรงแรมครับ แต่เป็นที่บ้านผมเอง” พินเหลียงพยักหน้าอย่างเขินอาย “คุณอาฉู่ ผมเชื่อว่าอาเองก็คงเคยผ่านช่วงวัยรุ่นแบบผมมาเหมือนกันใช่ไหมครับ? ในเมื่อผมกับเหยาเหยาเป็นแฟนกันอย่างเป็นทางการแล้ว ก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามน้ำเถอะครับ ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะไม่หนีไปไหนและจะรับผิดชอบเรื่องนี้เอง!” “อืม” ฉู่เผิงจ้านพยักหน้ารับทราบ ในขณะที่พินเหลียงกำลังย่ามใจว่าเผิงจ้านเชื่อเขาสนิทใจแล้ว เผิงจ้านก็ถามขึ้นมานิ่มๆ ว่า “ที่ว่าเธอกับเหยาเหยาไป 'ทำเรื่องอย่างว่า' กันน่ะ แล้วเสี่ยวซูก็ไปด้วยงั้นเหรอ?” “เอ๊ะ? อะ... เสี่ยวซู...” เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นบนหน้าผากพินเหลียงทันที! ถ้าเขากับเมิ่งเหยาไปพลอดรักกัน แล้วเสี่ยวซูจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ? เผิงจ้านเริ่มลากอวี่ซูเข้ามาในคำถามด้วยแล้ว พินเหลียงลืมคำนวณเรื่องอวี่ซูไปเสียสนิท! แผนเดิมของเขาคือแค่จะหลอกเมิ่งเหยาเข้าไปในถ้ำแล้วขังเธอไว้! แต่ใครจะไปนึกว่าเมิ่งเหยาจะไม่ขอความเป็นส่วนตัว แต่กลับปล่อยให้อวี่ซูที่แสนจะขี้สงสัยตามเข้าไปด้วย พินเหลียงไม่มีทางเลือกเลยต้องขังยัยนั่นไว้ด้วยกัน! ถ้าเขาไม่ขังอวี่ซูไว้ ป่านนี้ยัยนั่นคงไปรายงานเผิงจ้านเรียบร้อยแล้ว ตอนแรกพินเหลียงคิดว่าการขังอวี่ซูไว้ด้วยไม่ใช่เรื่องใหญ่และไม่กระทบกับแผนการของเขา แต่ตอนนี้พอเผิงจ้านถามขึ้นมา เขาก็รู้ซึ้งทันทีว่าเขาคิดผิด! มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น! ทันทีที่เมิ่งเหยาหายไป เผิงจ้านย่อมต้องตามหาอวี่ซูเป็นคนแรกอยู่แล้ว! ในเมื่อตอนนี้อวี่ซูก็หายตัวไปด้วย คำโกหกของเขาก็เริ่มพังทลาย เขาคงไม่หนีบอวี่ซูไปดูเขาเล่นจ้ำจี้กับเมิ่งเหยาหรอกมั้ง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะพาบุคคลที่สามไปด้วยในเวลาแบบนั้น! หรือว่าจะเป็น 3P? (Threesome) แต่พอลองคิดดูอีกที เขาก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ อีกอย่าง เขาไม่ได้พิศวาสอวี่ซูเลยสักนิด จะไปทำเรื่องแบบนั้นกับเธอได้ยังไง นี่เขากำลังขุดหลุมฝังศพตัวเองอยู่ชัดๆ! “เป็นอะไรไปล่ะ? พูดไม่ออกเหรอ? วางแผนมาไม่ดีพอล่ะสิ? ตอนนี้ไม่มีอะไรจะแถแล้วใช่ไหม?” เผิงจ้านแค่นเสียงหึ แกคิดจะเอาเรื่องเด็กเล่นแบบนี้มาหลอกฉันงั้นเหรอ? อ่อนหัดเกินไปแล้ว! “โอเค ในเมื่ออาดูออกแล้วก็ดี ผมจะได้ไม่ต้องลำบากโกหกอีก!” พินเหลียงเผยธาตุแท้โดยไม่สนสี่สนแปดอีกต่อไป ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงกัน “ใช่ ผมลักพาตัวทั้งคู่ไปเองแหละ! แต่อาวางใจได้ ผมไม่ทำร้ายเสี่ยวซูหรอก ส่วนเมิ่งเหยา... ผมน่ะรักเธอจะตาย” “แกทำอะไรเมิ่งเหยา?!” เผิงจ้านลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ เขาไม่คิดว่าพินเหลียงจะใจกล้าบ้าบิ่นถึงขั้นลักพาตัวลูกสาวเขาไปทั้งสองคนแบบนี้ และเขาไม่แน่ใจเลยว่าพินเหลียงได้ลงมือทำอะไรชั่วๆ กับลูกสาวของเขาไปแล้วหรือยัง “อะไรล่ะ? อาคิดว่าผมจะทำอะไรได้?” พินเหลียงพูดอย่างโอหังในเมื่อเผยไต๋ออกมาหมดแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องทำเป็นคนดีอีกต่อไป “เวลาผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสอง อาคิดว่าเขาทำอะไรกันล่ะครับ คุณอาฉู่?” ใบหน้าของเผิงจ้านมืดครึ้มลงทันที เขาไม่คิดเลยว่าพินเหลียงจะกล้าทำถึงขนาดนี้ เขาตะโกนลั่น “แกกล้าดียังไง!”