Chapter 540 - A Huge Discovery

Published Mar 12, 2026, 08:18 PM

Chapter 540 - การค้นพบครั้งใหญ่ เหมิงเหยาเฝ้ารออยู่นอกถ้ำด้วยความกระวนกระวาย ทั้งปินเหลียงและเสี่ยวฝูเข้าไปข้างในได้สักพักใหญ่แล้วแต่กลับเงียบหายไป “ชู ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลย” เหมิงเหยาขมวดคิ้ว เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลแต่ก็บอกไม่ได้แน่ชัดว่าคืออะไร รู้เพียงแค่ว่าท่าทางของปินเหลียงในวันนี้ดูแปลกๆ ไป “ฉันรู้สึกแปลกๆ มาตั้งแต่ต้นแล้วล่ะ เหยาเหยา เธอพาฉันมาที่นี่ทำไมกัน? ไม่สนุกเลยสักนิด!” อวี้ซูเกาหัวแล้วทำหน้ามุ่ย “เธอคงไม่ได้คิดจะมาทำเรื่องอย่างว่ากับปินเหลียงหรอกนะ?” “หุบปากไปเลย! เป็นไปได้ยังไงกัน?” เหมิงเหยาฟาดมือใส่อวี้ซูอย่างแรงโดยไม่ยั้ง “กับหมอนั่น... เรื่องแบบนั้น ฉันยอมตายดีกว่า!” “อ้าว! แล้วเธออยากจะทำกับใครล่ะ?” อวี้ซูถาม “ฉันอยาก... ฉันอยากให้เธอหุบปากไงล่ะ! ฉันไม่ได้อยากทำอะไรทั้งนั้น!” เหมิงเหยาเกือบจะติดกับดักของอวี้ซูอีกครั้ง เธอพูดอย่างโมโห “เธอกำลังคิดอะไรอยู่น่ะชู? เธออยากทำหรือไง?” “ฉันแค่สงสัยน่ะ ฉันไม่ได้อยากทำหรอก!” อวี้ซูถูกจับได้แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอาย ตรงกันข้ามเธอกลับดูอยากรู้อยากเห็นมากกว่าสิ่งใด “งั้นก็รอหลินอี้กลับมาสิ แล้วเธอค่อยไปลองกับเขา!” เหมิงเหยาประชด “แล้วเธอล่ะ?” อวี้ซูถามกลับ “ฉันทำไม?” เหมิงเหยาเริ่มหายใจติดขัด ทำไมเพื่อนสนิทของเธอถึงเอาแต่พูดเรื่องพวกนี้ตลอดเลยนะ! หรือเป็นเพราะฮอร์โมนวัยรุ่นที่มากเกินไปกัน? “เธอจะลองดูไหมล่ะ?” อวี้ซูเมินเฉยต่อความโกรธของเหมิงเหยาแล้วถามต่อ “ฉันจะไปลองกับเธอนั่นแหละ!” เหมิงเหยาเวียนหัวเพราะความโกรธ “โอ้! รู้อยู่แล้วเชียว! เหยาเหยา เธอรักฉันสินะ! ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเวลาฉันพูดถึงพี่โล่ทีไร เธอถึงทำท่าหึงหวงตลอด สรุปว่าเธอเป็นเลสเบี้ยนสินะ?” อวี้ซูพูดราวกับ “เข้าใจ” ทุกอย่างแล้ว เหมิงเหยาเลือกที่จะเงียบ เธอรู้ว่าชูแค่ล้อเล่น และยิ่งอธิบายมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งหงุดหงิดกับการคุยกับอวี้ซูมากขึ้นเท่านั้น การอธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ผ่านไปสักพัก เสี่ยวฝูคิดว่าในถ้ำน่าจะเต็มไปด้วยกลิ่นกำยานมากพอแล้ว เขาพยักหน้าให้ปินเหลียง ปินเหลียงเดินออกมาจากถ้ำแล้วตะโกนว่า “เหมิงเหยา เราค้นพบเรื่องใหญ่เข้าแล้ว เป็นการค้นพบครั้งใหญ่เลยล่ะ!” เหมิงเหยาเงยหน้าขึ้นและสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์โกรธที่อวี้ซูเพิ่งก่อไว้ ก่อนจะถามว่า “ค้นพบอะไรเหรอ?” “เข้ามาดูสิ! มีประตูอยู่ข้างในถ้ำด้วย!” ปินเหลียงตะโกน “แปลกมากเลยใช่ไหมล่ะ!” “อ้อเหรอ?” เหมิงเหยาประหลาดใจ มีประตูอยู่ในถ้ำเนี่ยนะ? เธอจูงมืออวี้ซูแล้วรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังถ้ำ เมื่อมาถึงปากถ้ำ พวกเธอส่องไฟฉายตามทางของจงปินเหลียงและเห็นประตูนิรภัยบานหนึ่ง พวกเธอต่างตกตะลึง “มีประตูจริงๆ ด้วย? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มีคนอาศัยอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?” “ไม่รู้เหมือนกัน ฉันมองดูอยู่สักพักแล้ว แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน!” ปินเหลียงพูดด้วยท่าทีเป็นกังวล “เราหยุดแค่นี้เถอะ ที่นี่ทำให้ฉันรู้สึกขนลุกแปลกๆ!” “ไปเคาะประตูสิ!” เหมิงเหยาไม่ยอมแพ้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่ามีประตูอยู่ นั่นหมายความว่าอาจจะมีใครสักคนอาศัยอยู่ข้างใน เหมิงเหยาคิดไปถึงแม่ของเธอที่อาจจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่! แม้มันจะฟังดูไม่สมเหตุสมผล แต่สัญชาตญาณของเธอก็เอาชนะเหตุผลไปจนหมดสิ้น “ฉัน...” ปินเหลียงพยักหน้า “ในเมื่อเป็นคำขอร้องจากสาวสวย ผมก็จัดให้! เฮ้ย ถ้าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น อย่ามาโทษกันนะ เรามาที่นี่ด้วยกันนะ!” “เลิกพล่ามแล้วรีบไปได้แล้ว!” เหมิงเหยาเริ่มหมดความอดทน เธอหงุดหงิดปินเหลียงมาก แต่เธอก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ปินเหลียงเดินไปเคาะประตูในขณะที่เหมิงเหยาเริ่มหน้ามืด เธอกลั้นแรงไว้ไม่ไหวจนเปลือกตาเริ่มหนักอึ้งและรู้สึกเหมือนกำลังจะหลับไป “ชู ฉันง่วงจัง...” “ฉันก็ด้วย เหยาเหยา ฉันอยากนอนแล้ว...” อวี้ซูพูดจบก็ฟุบลงไปบนหน้าอกของเหมิงเหยา แรงปะทะทำให้อวี้ซูผลักเหมิงเหยาล้มลงไปกองกับพื้น ทั้งคู่หมดสติไป ปินเหลียงฉลองอยู่ในใจ กลิ่นกำยานใช้ได้ผลจริงๆ แต่ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว แล้วถ้าทั้งคู่ดันตื่นขึ้นมาก่อนเวลาที่ควรจะเป็นล่ะ? เขารออยู่ครู่หนึ่งและเห็นว่าทั้งคู่หลับลึกเหมือนคนตาย “พี่เหลียง เราเรียบร้อยแล้วครับ นายจ้างบอกว่ากำยานนี่จะทำให้พวกเธอหลับไปอย่างน้อยสิบชั่วโมง!” เสี่ยวฝูบอก “ดีมาก ยกพวกเธอเข้าไปข้างใน!” ปินเหลียงชี้ไปที่ประตู “ไปเปิดประตูสิ!” “ครับ!” เสี่ยวฝูหยิบกุญแจออกมาไขประตู ทั้งสองรีบยกตัวเหมิงเหยาและอวี้ซูเข้าไปในห้อง ทั้งคู่เคยได้ยินว่ากำยานนี้มีฤทธิ์แรงมาก แต่เพราะไม่มีประสบการณ์ พวกเขาจึงเคลื่อนย้ายพวกเธออย่างช้าๆ และระมัดระวัง เพราะกลัวว่าพวกเธออาจจะตื่นขึ้นมาเพราะแรงขยับ หลังจากพาพวกเธอเข้าไปข้างในแล้ว ปินเหลียงก็ส่ายหัวด้วยความเสียดาย “ถ้าฉันได้แตะตัวเหมิงเหยาสักนิดล่ะก็ คงฟินน่าดู!” แต่เขาก็ไม่กล้าพอ เขาเกรงว่าถ้าทำให้เหมิงเหยาตื่น แผนการทั้งหมดจะพังไม่เป็นท่า “ใช่เลย ปล่อยอวี้ซูไว้ให้ผมนะ ผมชอบเธอ!” เสี่ยวฝูน้ำลายสอ “ถ้าแกอยากตาย ก็ลองแตะตัวเธอตอนนี้เลย!” ปินเหลียงพูดอย่างเย็นชา “ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก ฉันก็ไม่อยากให้ยัยนี่มาเกี่ยวข้องกับเราด้วยเหมือนกัน เราไม่ควรไปยุ่งกับยัยนั่นหรอก!” เสี่ยวฝูตัวสั่นด้วยความกลัว เมื่อนึกถึงวีรกรรมของพี่ชายอวี้ซูที่เคยทำไว้ที่โรงเรียน เขารีบขจัดความต้องการทิ้งทันทีหลังจากที่ปินเหลียงเตือน “แหะๆ ผมก็แค่พูดไปงั้นแหละ!” เสี่ยวฝูหัวเราะแห้งๆ เขารู้ดีว่าเขาไม่มีปัญญาไปแตะต้องพวกเธอหรอก ทั้งสองคนนั่นแหละ เขาอยากได้สาวสวยประจำโรงเรียนมาเป็นแฟน แต่ดูเหมือนเขาจะแตะต้องใครไม่ได้เลยสักคน! ถังหยินก็เป็นสาวสวยประจำโรงเรียน แต่ก็มีปรมาจารย์หลินอี้ขวางทางอยู่ ใครจะกล้าแตะต้องเธอ? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักเรียนแลกเปลี่ยนคนใหม่ เสี่ยวเสี่ยว เขาก็แตะต้องไม่ได้เช่นกัน เสี่ยวฝูรู้สึกหดหู่ ดูเหมือนชาตินี้เขาคงไม่มีวาสนาได้มีความสัมพันธ์กับสาวสวยประจำโรงเรียนแน่ๆ “เอาโทรศัพท์พวกเธอมา!” ปินเหลียงส่งโทรศัพท์ของพวกเธอให้เสี่ยวฝู “เอ่อ พี่เหลียง พี่เก็บไว้เองดีกว่าครับ ผมไม่อยากยุ่ง!” เสี่ยวฝูระแวดระวังตัวมากหลังจากโดนดุ เขาไม่อยากถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้ “ไอ้ขี้ขลาด!” ปินเหลียงแค่นเสียงหึ เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ!” “ครับ!” เสี่ยวฝูเองก็ไม่อยากอยู่ที่นี่นานนัก เขาจึงรีบเดินตามปินเหลียงออกจากถ้ำไป “ฟู่...” ปินเหลียงก้าวออกมาจากถ้ำ ล็อกประตูนิรภัย และถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เขาเป็นนักเลง เป็นขาใหญ่ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาทำอาชญากรรมอย่างการลักพาตัว และเป้าหมายก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นฉู่เหมิงเหยา เด็กสาวที่มีเบื้องหลังสุดแสนจะทรงอิทธิพล!

React

Discussion