**บทที่ 167: ผู้ไร้เทียมทาน** บนสมรภูมิที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นคาวเลือด **จั๋วฟ่าน** เดินก้าวย่างอย่างองอาจดุจเทพเจ้าสงครามที่จุติลงมายังแดนมนุษย์ จิตสังหารในแววตาของเขานั้นคมกริบดุจใบมีดโกนที่สามารถกรีดลึกถึงแก่นวิญญาณ จนทั้งสามผู้ยิ่งใหญ่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าต่างสั่นสะท้านไปถึงกระดูกดำ ในยามนี้ จั๋วฟ่านคือภาพแทนของความไร้เทียมทาน ผู้พร้อมจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่งที่บังอาจขวางทาง แม้แต่ทวยเทพก็ไม่อาจหยุดยั้งเขาได้ ส่วน **หวงผู่ชิงอวิ๋น** นั้น ความคิดที่จะต่อต้านมลายหายไปสิ้น เขายืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้นดุจดั่งไก่ที่รอวันถูกเชือด ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่า ในชีวิตนี้จะต้องมาเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ การที่จอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามต้องตกอยู่ในสภาพสิ้นไร้ไม้ตอกเช่นนี้ ถือเป็นเรื่องน่าขันยิ่งนัก **ราชันโอสถปีศาจ** เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว จ้องมองจั๋วฟ่านด้วยความหวาดกลัวสุดขีด แม้เขาจะรู้จุดอ่อนของอีกฝ่ายดี และรู้ว่าหากยื้อเวลาไปได้เพียงชั่วครู่สถานการณ์อาจพลิกผัน แต่ทว่า... ความรู้สึกไร้หนทางกลับกัดกินลึกเข้าไปในจิตใจ นี่คือ 'พลัง' ที่แท้จริง ต่อให้รู้วิธีรับมือแต่กลับไร้ซึ่งปัญญาจะตอบโต้ ช่องว่างระหว่างพลังนั้นช่างกว้างใหญ่ดุจก้นเหวที่ไร้จุดสิ้นสุด ทันใดนั้น แววตาของราชันโอสถปีศาจก็ฉายแววเด็ดขาด เขาหยิบขวดยาออกมาส่งให้คนทั้งสอง “นายน้อยรอง ท่านห้า กินยานี้เข้าไป!” เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือ หวงผู่ชิงอวิ๋นและผู้อาวุโสลำดับที่ 5 ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง จั๋วฟ่านเองก็ขมวดคิ้วแน่น เขาคุ้นเคยกับมันดี... มันคือ 'โอสถระเบิดพลัง' (Bursting Pill) ชนิดเดียวกับที่เขาเคยใช้! หวงผู่ชิงอวิ๋นจ้องมองราชันโอสถปีศาจด้วยสายตาหนักอึ้ง “ผู้อาวุโสหยาน... นี่คือทางออกเดียวสินะ แม้จะต้องให้ใครสักคนยอมสละชีพเพื่อสังหารมัน!” เขากวาดสายตามองผู้อาวุโสลำดับที่ 5 “ผู้อาวุโสลำดับที่ 5 ข้าฝากภารกิจนี้ไว้กับท่าน ไม่ต้องกังวลไป ข้าจะไปเยือนหุบเขาอเวจีด้วยตนเองเพื่อแสดงความขอบคุณต่อท่านเจ้าหุบเขาสำหรับการเสียสละอันยิ่งใหญ่ของท่าน! นับแต่นี้ สุสานจักรพรรดิและหุบเขาอเวจีจะเป็นพันธมิตรกันตลอดกาล!” *[คิดจะให้ข้าตายแล้วมาหลอกล่อด้วยคำมั่นสัญญาจอมปลอมรึ? สุสานจักรพรรดิก็แค่พวกตลบแตลงไร้สัจจะ ข้าไม่มีวันเชื่อน้ำคำพวกแก! แล้วเกียรติยศที่แกจะมอบให้น่ะ มันกินได้ที่ไหนกัน!]* ผู้อาวุโสลำดับที่ 5 คิดในใจพลางอยากจะด่ากราดออกมา จั๋วฟ่านเห็นฉากนี้ก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้ ในยามความเป็นความตายใกล้เข้ามา ผู้คนต่างยึดติดกับโอกาสรอดอันริบหรี่ ใครกันจะยอมสละชีพเพื่อคนอื่น? ถึงภายนอกคนพวกนี้จะดูเกรงใจสุสานจักรพรรดิ แต่ไม่มีใครยอมเอาคอไปวางบนเขียงให้หรอก “หึหึหึ ไม่ต้องเกี่ยงกันหรอก อีกเดี๋ยวพวกเจ้าก็ได้ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงพร้อมกันหมดนั่นแหละ” จั๋วฟ่านแสยะยิ้ม หมัดของเขาพวยพุ่งด้วยพลังงานสีดำทมิฬ ราชันโอสถปีศาจรีบตะโกนห้าม “นายน้อยรอง! ผู้อาวุโสลำดับที่ 5! ยานี้ไม่ใช่ยาพิษ แต่มันจะช่วยกระตุ้นพลังให้เพิ่มขึ้นมหาศาลเหมือนที่เจ้าเด็กนั่นเคยใช้!” ทั้งสองหันมามองเขาด้วยความตะลึงงัน ราชันโอสถปีศาจถอนหายใจอย่างผิดหวังในใจ คนพวกนี้แม้จะเป็นใหญ่ในเจ็ดตระกูลใหญ่ แต่ความกล้าหาญกลับเทียบไม่ได้เลยกับเด็กหนุ่มตรงหน้า เขากล่าวด้วยเสียงกร้าว “พวกท่านเป็นผู้ฝึกฝนกายา ขณะที่มันเป็นเพียงตัวประหลาด หากมันสามารถรับได้ถึงห้าเม็ด แล้วทำไมพวกท่านจะรับเพียงเม็ดเดียวไม่ได้? ในเมื่อความตายมาเยือนถึงที่ เช่นนั้นก็สู้ถวายหัวไปเลยดีกว่าตายเยี่ยงสุนัข!” ทั้งสองสั่นสะท้าน ก่อนจะกัดฟันกลืนโอสถลงคอทันที! เพียงชั่วพริบตา พายุพลังก็โหมกระหน่ำ ลมปราณในกายพุ่งพล่านดุจคลื่นยักษ์ กัดกินเส้นเอ็นและเนื้อเยื่อจนเกิดความเจ็บปวดรวดร้าวสุดแสนสาหัส ทั้งสองแผดเสียงคำรามลั่น เสียงนั้นทรงพลังถึงขนาดทำให้ฝูงค้างคาวโลหิตสลายไปในอากาศ ผู้คนที่อยู่รอบข้างต่างต้องเอามือปิดหูด้วยความทุกข์ทรมาน แต่ถึงอย่างนั้น เลือดก็ยังไหลออกจากหูของพวกเขา จั๋วฟ่านจำต้องถอยหลังออกไปสองสามก้าวเผชิญกับคลื่นพลังดิบเถื่อนนี้ ราชันโอสถปีศาจเองก็กระเด็นถอยไปกว่าสิบวา หวงผู่ชิงอวิ๋นและผู้อาวุโสลำดับที่ 5 เดิมเป็นยอดฝีมือขั้นวิญญาณลึกลับ (Profound Heaven) อยู่แล้ว เมื่อพลังเพิ่มขึ้นสิบเท่า ผลลัพธ์จึงน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคนปกติหลายเท่าตัว เมื่อพลังที่พลุ่งพล่านสงบลง ทั้งสองต่างสัมผัสได้ถึงขุมพลังมหาศาลในกาย แววตาของพวกเขาเปลี่ยนไปเป็นความบ้าคลั่ง จ้องมองจั๋วฟ่านด้วยจิตสังหารที่รุนแรงกว่าเดิม “ฮ่าฮ่าฮ่า! ผลลัพธ์ต้องเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว การใช้โอสถระเบิดพลังสำหรับขั้นวิญญาณลึกลับนั้นถือเป็นเรื่องปกติ!” ราชันโอสถปีศาจหัวเราะร่าด้วยความดีใจ กลุ่มของหลงจิ่วที่เฝ้ามองอยู่ต่างกังวลใจยิ่งนัก จั๋วฟ่านเสียเปรียบเข้าให้แล้ว และที่สำคัญที่สุดคือเวลาของเขาเหลือน้อยเต็มที หากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป พลังของจั๋วฟ่านย่อมเหือดแห้ง และความตายก็คือปลายทางเดียว จั๋วฟ่านเองก็ตระหนักดีถึงข้อนี้ เขาตั้งหมัดแน่น ปีกปีศาจสะบัดไหว “ในเมื่อพวกเจ้าอยากสู้ ข้าก็จะปิดฉากทุกอย่างด้วยการโจมตีครั้งเดียว!” “หึ! ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ข้าจะเด็ดหัวเจ้าด้วยมือข้าเอง!” หวงผู่ชิงอวิ๋นปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มีออกมา มังกรทองหกตัวหมุนวนรอบกายผสานเสียงคำรามกึกก้อง ทว่าวินาทีนั้น มังกรตัวที่เจ็ดก็ปรากฏขึ้น! “วิชาลมหวนจักรพรรดิ กายาขั้นที่เจ็ด!” ไม่เพียงราชันโอสถปีศาจที่ต้องอุทาน แม้แต่กลุ่มของหลงจิ่วก็ต้องอ้าปากค้าง จั๋วฟ่านไม่รอช้า พุ่งทะยานเข้าปะทะด้วยท่าร่างที่ดูเหมือนจะด้อยกว่า แต่วินาทีที่หมัดจะปะทะกัน เขากลับแสยะยิ้มออกมา “ไอ้หนู วิชาการต่อสู้ของสุสานจักรพรรดิที่แสนโสโครกของพวกแกน่ะ เทียบกับข้าไม่ได้หรอก!” “วิชาเงาปีศาจ กระบวนท่าที่หนึ่ง... มังกรปีศาจทะยานฟ้า!” เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหวดังลั่นฟ้า จั๋วฟ่านถูกห่อหุ้มด้วยปราณมังกรทมิฬเข้าปะทะกับมังกรทองทั้งเจ็ด แรงปะทะรุนแรงจนเกิดคลื่นกระแทกแผ่ขยายออกไปไกล ผู้ที่อ่อนแอกว่าถึงกับกระอักเลือดและสลบเหมือดในทันที ราชันโอสถปีศาจกระเด็นไปไกลกว่าสามร้อยเมตร เมื่อฝุ่นควันจางหายไป ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้ทุกคนตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก จั๋วฟ่านยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แววตายังคงไร้ซึ่งความเกรงกลัว ทว่าหวงผู่ชิงอวิ๋นกลับยืนตัวซีดเผือด เลือดสีแดงฉานนองเต็มพื้น เมื่อมองลงไป ร่างกายของเขากลับขาดเป็นชิ้นๆ อวัยวะภายในแหลกละเอียดกลายเป็นผุยผง “ท... ทำไมถึง...” ดวงตาของหวงผู่ชิงอวิ๋นถลนออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนที่ร่างของเขาจะล้มลงจมกองเลือด ตายตกไปพร้อมกับความแค้นเคืองที่ไม่อาจแก้ไข ความเงียบเข้าปกคลุมสมรภูมิ ทุกคนจ้องมองจั๋วฟ่านด้วยความหวาดกลัวสุดขีด—ยอดฝีมือขั้นวิญญาณลึกลับที่ได้รับพลังจากโอสถระเบิดพลัง กลับถูกเขาเด็ดหัวในการโจมตีเพียงครั้งเดียว! เซี่ยเทียนหยางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “สงสัยข้าต้องกลับไปฝึกกระบี่กับพี่ใหญ่ให้หนักกว่านี้แล้ว...”