Chapter 453: Gu Santong’s Awesome Power

Published Apr 8, 2026, 01:47 PM

**บทที่ 453: พลังอันน่าสะพรึงของกู่ซานทง** เสียงหัวเราะอย่างอิสระของจั๋วฟานที่ดังขึ้น ทำให้กู่ซานทงหันขวับมาด้วยความโกรธเกรี้ยว เมื่อเห็นสภาพของบิดาที่ปางตาย “ท่านพ่อ! ใครทำท่านถึงขนาดนี้? ท่านบอกว่าจะดักซุ่มโจมตีมันไม่ใช่หรือ? ข้ารอท่านมานานแสนนาน นึกว่าท่านจัดการมันเรียบร้อยแล้วเลยมาหา แต่ดูตอนนี้สิ...” จั๋วฟานถอนหายใจ “ข้าคำนวณพลาดไป แผนเดิมคือการตัดเส้นทางหนีของมัน แต่พลังของมันเหนือความคาดหมายไปมาก ข้าจึงต้องใช้แผนสำรอง... ก็คือให้เจ้าเป็นคนจัดการมัน แต่ระวังให้ดีล่ะ” “วางใจเถอะท่านพ่อ ในเมื่อท่านเอ่ยปากขอให้ช่วย ข้าไม่มีวันทำให้ท่านผิดหวัง!” กู่ซานทงฮึกเหิมขึ้นทันที ใบหน้าไร้เดียงสาพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งยามหันไปจ้องหน้าหวงผู่เทียนหยวน หวงผู่เทียนหยวนถึงกับใบหน้ากระตุกและสั่นสะท้านไปทั้งร่าง กู่ซานทงคือบุรุษอันดับหนึ่งแห่งเทียนอวี่ นามของเขาดังก้องมาตลอดสามร้อยปีที่ผ่านมา ไม่มีใครในยุคนี้เทียบเคียงได้ พลังของเขานั้นเหนือมนุษย์เกินไป แม้แต่ตัวเขาที่ครอบครอง ‘กายาเก้ามังกรพิชิตฟ้า’ ก็ยังไม่มั่นใจว่าจะรับมือเจ้าเด็กนี่ได้ กู่ซานทงและจั๋วฟานคือตัวอันตรายที่ต้องระวัง เขาเคยวางแผนจะกำจัดทีละคน โดยเริ่มจากจั๋วฟานผู้เจ้าเล่ห์ก่อน เพราะถึงกู่ซานทงจะแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ แต่ก็ยังอ่อนต่อโลก ทันทีที่จั๋วฟานตาย เขาก็จะใช้วิธีเดิมจัดการกู่ซานทงด้วยจำนวนคนที่มากกว่า ใครจะไปคิดว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะเด็ดหัวจั๋วฟาน กู่ซานทงจะโผล่หัวออกมา! หากทั้งคู่ร่วมมือกัน เขาคงไม่แคล้วต้องพบกับหายนะ หวงผู่เทียนหยวนตะโกนก้อง “กู่ซานทง! ไม่ใช่ว่าเจ้าได้รับคำสั่งให้กำจัดจั๋วฟานผู้ทรยศหรอกรึ? ข้าก็กำลังจะปิดชีพมันเพื่อช่วยเจ้าอยู่แท้ๆ ทำไมเจ้าถึงช่วยมันไว้?” “ไร้สาระ! เขานี่แหละท่านพ่อของข้า มีลูกที่ไหนจะช่วยคนอื่นฆ่าพ่อตัวเองบ้าง? หึ! เจ้าสัตว์ประหลาดอย่างเจ้าบังอาจทำร้ายท่านพ่อ ข้าจะจัดการเจ้าให้สาสม!” กู่ซานทงเหวี่ยงหมัดเล็กๆ ของเขาไปมา หวงผู่เทียนหยวนสะดุ้งสุดตัว “อะไรนะ? เ-เจ้าหมายความว่า จั๋วฟานคือ... คือพ่อของเจ้า? เป็นไปไม่ได้!” “พ่อทูนหัวก็คือพ่อ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” กู่ซานทงแค่นเสียง ความกระจ่างที่ได้รับทำให้หวงผู่เทียนหยวนรู้สึกหนักอึ้งในใจ เขาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าจั๋วฟานทำอีท่าไหนถึงทำให้ปีศาจน้อยตนนี้กลายเป็นลูกทูนหัวของมันได้ หากสองคนนี้ผนึกกำลังกัน ทั่วทั้งเทียนอวี่คงไม่มีใครต้านทานได้ ที่สำคัญกว่านั้น... จั๋วฟานเก็บงำเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ด้วยนิสัยเจ้าแผนการของมัน ย่อมต้องซ่อนเรื่องนี้ไว้อย่างมิดชิดเพื่อรอจังหวะที่ตนเองเพลี่ยงพล้ำต่อราชวงศ์แล้วให้กู่ซานทงออกโรง หวงผู่เทียนหยวนรู้สึกเย็นวาบไปทั่วสันหลัง หากเขารู้จักจั๋วฟานแม้เพียงนิด เขาก็แน่ใจได้เลยว่าเจ้านั่นจะต้องเก็บไพ่ตายไว้ในยามที่จำเป็นที่สุด ในขณะที่ทุกคนกำลังแย่งชิงอำนาจจนหัวหมุน และคิดว่าตัวเองครองโลกได้แล้ว จั๋วฟานกลับถอยไปสร้างกองกำลังเงียบๆ การเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ทำให้ศัตรูประมาทและตกหลุมพรางของมัน จั๋วฟานก้าวข้ามหน้าทุกคนไปหนึ่งขั้นด้วยการซ่อนกู่ซานทงไว้ หวงผู่เทียนหยวนหอบหายใจด้วยความตระหนักรู้ โชคยังดีที่เขารู้ตัวทันก่อนจะกลายเป็นเหยื่อของกลยุทธ์อันชั่วร้ายนี้ เขายังมีโอกาสพลิกสถานการณ์ หวงผู่เทียนหยวนสงบสติอารมณ์ จิตสังหารพลุ่งพล่าน ในเมื่อจั๋วฟานบาดเจ็บจนลุกไม่ขึ้น สิ่งที่เหลืออยู่ก็แค่กู่ซานทง แค่จัดการกู่ซานทงได้ เขาก็จะเด็ดหนามยอกอกได้ถึงสองต้นในคราวเดียว! ความตึงเครียดของหวงผู่เทียนหยวนมลายหายไป เขารู้สึกปิติยินดีขึ้นมา อนาคตของการกำจัดยอดฝีมือทั้งสอง รวมถึงทำลายตระกูลลั่วและราชวงศ์ในคราวเดียวดูสดใสขึ้นถนัดตา “ฮ่าฮ่าฮ่า กู่ซานทง! ข้าได้ยินกิตติศัพท์พลังอันไร้เทียมทานของเจ้ามานาน วันนี้ข้าขอประมือด้วยตนเอง ในเมื่อตอนนี้เกิดโชจลาจลทั่วทุกทิศ ขอข้ากระชากฉายาไร้เทียมทานนั่นลงจากหัวเจ้าเดี๋ยวนี้!” หวงผู่เทียนหยวนหัวเราะลั่น กู่ซานทงเย้ยหยัน “หึ! กล้าดีนี่ ในรอบสามร้อยปีมานี้ ไม่มีใครปากดีเท่าเจ้ามาก่อน เจ้าแมลงสาบชั้นต่ำ รอให้ข้าหักคอเจ้าเถอะ!” “เสี่ยวซานจื่อ กายาเก้ามังกรพิชิตฟ้าของมันแข็งแกร่งมาก จงระวัง...” จั๋วฟานเอ่ยเตือน แต่กู่ซานทงพุ่งออกไปแล้ว โดยหาได้สนคู่ต่อสู้ไม่ หวงผู่เทียนหยวนแค่นหัวเราะ ตูม! กรงเล็บและหมัดปะทะกันสนั่นหวั่นไหว พื้นดินรอบข้างสั่นสะเทือน แรงปะทะแผ่กระจายออกไปราบเป็นหน้ากลองในรัศมีหนึ่งไมล์ หวงผู่เทียนหยวนเซถอยหลังไปสิบก้าว ส่วนกู่ซานทงถอยไปห้าก้าวด้วยความตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกผลักให้ถอยหลังจากการแลกหมัด! หวงผู่เทียนหยวนสั่นสะท้านอยู่ในใจ ความรู้ใหม่เกี่ยวกับพลังของเจ้าเด็กปีศาจทำเอาเขาเหงื่อตก ด้วยพลังจากกายาเก้ามังกรพิชิตฟ้า เขากลับทำให้กู่ซานทงถอยไปได้แค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้น หากเป็นจั๋วฟาน ป่านนี้คงร่างแหลกเป็นผุยผงไปแล้ว... เขาต้องรีบหาวิธีรับมือ กู่ซานทงยอมรับไม่ได้ เขาเพิ่งใช้พลังไปถึง 80% แต่กลับถูกผลักให้ถอย ต่างจากตอนที่เล่นหยอกล้อกับจั๋วฟานโดยสิ้นเชิง กู่ซานทงเชิดใบหน้าน่ารักขึ้นแล้วตะโกน “เอาใหม่!” ทั้งสองเข้าปะทะกันอีกครั้ง แต่คราวนี้หวงผู่เทียนหยวนไม่ปะทะหมัดตรงๆ เขาใช้กรงเล็บเป็นเพียงเหยื่อล่อแล้วอาศัยจังหวะกระโดดหลบ ก่อนจะใช้หางฟาดเข้าที่แผ่นหลังของกู่ซานทงอย่างจัง กู่ซานทงขมวดคิ้ว ร่างของเขากระเด็นอัดเข้าไปในเนินเขาจนภูมิทัศน์พังพินาศ “ฮ่าฮ่าฮ่า! โดนหางข้าเข้าไป ต่อให้เป็นเจ้าเด็กปีศาจไร้เทียมทาน ก็ต้องบาดเจ็บจนได้!” หวงผู่เทียนหยวนหัวเราะเยาะไปยังกองซากปรักหักพัง จั๋วฟานถึงกับขมวดคิ้วและส่ายหัว การจะทำร้ายเสี่ยวซานจื่อนั้นไม่ง่าย เพราะเขามีร่างเป็นถึงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ แต่ด้วยนิสัยซื่อตรงและวิธีโจมตีที่เรียบง่าย จึงเป็นเรื่องง่ายเช่นกันที่จะถูกเล่ห์เหลี่ยมเข้าจู่โจม กู่ซานทงกระโดดออกมาจากซากหิน พลางลูบหลังตัวเอง “โอ๊ย~ เจ็บเป็นบ้า! บัดซบ! มันทำได้ยังไง แล้วทำไมมันถึงแข็งอย่างนี้?” เขาเลิกเสื้อขึ้นดูด้านหลัง กู่ซานทงไม่เห็นแม้แต่รอยแผล ทำได้เพียงคลำหา “อย่างน้อยก็ไม่มีแผลเปิด...” ในสิ่งที่เขาไม่เห็น หวงผู่เทียนหยวนกลับเห็นเต็มสองตา เขาจ้องมองแผ่นหลังของกู่ซานทงด้วยใบหน้ามืดมน ดวงตาเบิกโพลง การโจมตีเมื่อครู่เขาใส่พลังไปเต็มที่จนเกือบจะผ่าจั๋วฟานออกเป็นสองซีกได้แล้ว แต่ผิวหนังของกู่ซานทงกลับไม่มีแม้แต่รอยถลอก มีเพียงรอยแดงจางๆ เท่านั้น [เด็กนี่มันตัวประหลาดอะไรกัน?] ความมั่นใจของหวงผู่เทียนหยวนดิ่งลงเหว ก่อนจะเอาชนะใครได้ อย่างน้อยก็ต้องทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บก่อน แต่นี่เขาทำไม่ได้แม้แต่นิดเดียว! หวงผู่เทียนหยวนรู้สึกเหมือนเด็กสามขวบที่ยืนอยู่หน้ายักษ์กล้ามโต หมัดเล็กๆ ของเขาทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย จั๋วฟานหัวเราะเยาะอยู่ในใจ พลังของกู่ซานทงเป็นพลังติดตัวมาแต่กำเนิดและมักจะใช้แค่กำปั้นแก้ปัญหาทุกอย่าง หวงผู่เทียนหยวนไม่มีทางเอาชนะได้ แต่กู่ซานทงก็ฉลาดไม่พอที่จะรั้งตัวมันไว้ เขาจึงเอ่ยกระตุ้น “เสี่ยวซานจื่อ เจ้าหมอนี่เพิ่งด่าเจ้าว่าไอ้โง่ที่หลงกลท่าแส้ของมันเหมือนเด็กๆ มันดูถูกว่าเจ้าไม่รู้จักคำว่ากลัว!” “เหลวไหล! ข้าไปพูดตอนไหน!” หวงผู่เทียนหยวนถลึงตาใส่ เขารู้ดีว่าจั๋วฟานกำลังเล่นสกปรกเพื่อกระตุ้นให้เกิดความขัดแย้งที่รุนแรงขึ้น และในฐานะพ่อทูนหัวของเสี่ยวซานจื่อ แน่นอนว่าเด็กน้อยย่อมเชื่อคำพูดของพ่อมากกว่าคนอื่น ใบหน้าของกู่ซานทงแข็งกร้าวพลางแค่นเสียง “ข้า... เป็นไอ้โง่เรอะ?” หวงผู่เทียนหยวนลอบกลืนน้ำลาย สมองหมุนจี๋หาทางรอด เมื่อเห็นกรงเล็บและหางใช้ไม่ได้ผล เขาก็ตัดสินใจใช้เคล็ดวิชาลับ [เจ้าตัวประหลาดนี่ไม่มีจุดอ่อนเลยหรือไง!] ในขณะที่กู่ซานทงกำลังเดือดดาล หวงผู่เทียนหยวนก็แผดเสียง “คลื่นมังกรปฐพี!” โฮก! แสงสีเหลืองเจิดจ้าพุ่งเข้าใส่กู่ซานทง แต่เจ้าหนูน้อยกลับยืนนิ่ง ร่างกายอาบไปด้วยแสงสีแดงฉาน ตูม! คลื่นมังกรปะทะเข้าเต็มแรง แต่ภาพที่ปรากฏทำเอาหวงผู่เทียนหยวนตาค้าง กู่ซานทงรับการโจมตีโดยไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว ซ้ำยังเดินหน้าเข้าหาหวงผู่เทียนหยวนท่ามกลางพลังอันเกรียงไกรของวิญญาณมังกรทั้งแปด เขาผลักดันทุกอย่างออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หวงผู่เทียนหยวนอึ้งกิมกี่ “นี่มันบ้าชัดๆ... เจ้าเด็กนี่มันสัตว์ประหลาดของจริง...”

React

Discussion