บทที่ 185 - คุณสมบัติมากมายก่ายกอง อาคารฝึกซ้อมการต่อสู้จริงในโรงเรียนนายร้อยทหารหวงไห่เพียบพร้อมไปด้วยอุปกรณ์ทุกประเภท ที่นี่มีห้องฝึกซ้อมหลากหลายรูปแบบ ทั้งห้องแรงโน้มถ่วง ห้องต่อสู้ด้วยเครื่องจักร ห้องทดสอบปฏิกิริยาตอบสนอง และอื่นๆ อีกมากมาย เมื่อคุณกลายเป็นนักรบ สิ่งที่คุณต้องเผชิญอยู่ตลอดเวลาก็คืออันตราย เว้นเสียแต่ว่าคุณเลือกที่จะไม่ก้าวเข้าสู่เส้นทางการต่อสู้จริง อันตรายเหล่านั้นไม่เคยมีความปราณี มันอาจมาจากที่ใดก็ได้และปรากฏในรูปแบบใดก็ได้ ดังนั้นเหล่านักรบจึงจำเป็นต้องฝึกฝนในหลายๆ ด้าน ห้องต่างๆ ภายในอาคารฝึกซ้อมการต่อสู้จริงจึงถูกออกแบบมาให้สอดคล้องกับอันตรายเหล่านั้น แน่นอนว่าห้องฝึกซ้อมเหล่านี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อดีคือการฝึกซ้อมซ้ำๆ สามารถเพิ่มความจำของกล้ามเนื้อได้อย่างมาก ทว่าข้อเสียก็ชัดเจนเช่นกัน การฝึกแบบหุ่นยนต์เช่นนี้แข็งทื่อเกินไป มันไม่ได้มีความยืดหยุ่นเหมือนการต่อสู้จริงระหว่างนักรบสองคน ในระหว่างการต่อสู้ อะไรก็เกิดขึ้นได้ นักรบบางคนถึงกับสู้ด้วยชีวิต ในสถานการณ์นั้นมันคือการวัดกันว่าใครจะโหดเหี้ยมกว่ากัน แล้วคุณจะทำอย่างไรล่ะ? การฝึกแบบหุ่นยนต์ไม่สามารถสอนให้คุณรู้จักพลิกแพลงสถานการณ์เฉพาะหน้าได้ นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งส่วนใหญ่ยังเป็นเพียงศิษย์นักรบ ดังนั้นอาคารฝึกซ้อมจึงจัดสรรพื้นที่ฝึกซ้อมสำหรับศิษย์นักรบเอาไว้ที่ชั้นหนึ่ง เมื่อมาถึงที่นั่น หวังเถิงแยกตัวออกมาจากโหวผิงเหลียงและกลุ่มเพื่อน แล้วมุ่งหน้าไปยังชั้นสอง โหวผิงเหลียงและเพื่อนๆ ต่างรู้สึกสะเทือนใจเมื่อเห็นเขาเดินเข้าลิฟต์ไป "เราทุกคนผ่านการศึกษาภาคบังคับมาเก้าปีเหมือนกัน ทำไมเขาถึงได้โดดเด่นขนาดนี้กันนะ?" ซ่งซูหางถอนหายใจ "บางทีการศึกษาภาคบังคับเก้าปีของเราอาจจะเป็นของปลอมก็ได้มั้ง" ลู่ซูพูดขึ้น หวังเถิง: ... บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วนเมื่อเหล่านักศึกษาจ้องหน้ากันโดยไม่รู้จะพูดอะไร "ไปฝึกกันเถอะ..." เมื่อหวังเถิงขึ้นมาถึงชั้นสอง เขาพบว่ามีนักศึกษาอยู่รอบตัวมากมาย ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สอง พวกเขาทั้งหมดขมวดคิ้วทันทีที่เห็นหวังเถิง การต่อสู้ครั้งนั้นส่งผลกระทบต่อเขาอย่างมีนัยสำคัญจริงๆ ในบรรดานักศึกษาชั้นปีที่สอง มีไม่ถึงครึ่ง หรืออาจจะประมาณ 40% ที่ไม่พอใจในตัวเขา พวกเขารู้สึกว่าการท้าทายเหล่านั้นเป็นการดูหมิ่น และเปลี่ยนให้พวกเขากลายเป็นตัวตลกในสายตาของทุกคน เดี๋ยวนี้เมื่อนักศึกษาและผู้ฝึกสอนคนอื่นในโรงเรียนพูดถึงรุ่นของพวกเขา พวกเขาก็มักจะส่ายหัวอย่างห้ามไม่ได้ บางครั้งเมื่อคุณอยู่ในรุ่นเดียวกัน คุณย่อมต้องได้รับทั้งเกียรติยศและความอัปยศร่วมกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นหลักการที่สำคัญ แน่นอนว่าย่อมมีบางคนที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังร่วมกัน อย่างไรก็ตาม นักศึกษาชั้นปีที่สองหลายคนไม่ได้สนใจเรื่องนี้ อันที่จริงพวกเขาดูถูกการกระทำของจั๋วไท่ด้วยซ้ำ หากเขาไม่ถูกความโลภบังตา เหตุการณ์ชุดนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น คุณจะโทษหวังเถิงเพียงฝ่ายเดียวสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ ในเมื่อพวกเขามาเคาะประตูบ้านเขาเอง ทำไมเขาจะโต้กลับไม่ได้? นี่มันไม่ใช่การสองมาตรฐานหรอกหรือ? บางคนจดจ่ออยู่กับการทำภารกิจ แทนที่จะมีส่วนร่วมในเหตุการณ์ที่ดูไม่จืดเหล่านี้นั้น สู้ไปทำภารกิจเพื่อเก็บหน่วยกิตของโรงเรียนให้ได้มากขึ้นไม่ดีกว่าหรือ? หน่วยกิตโรงเรียนสามารถนำไปใช้เลเวลอัพความสามารถของพวกเขาได้ นั่นต่างหากคือทางที่ถูกต้อง ปกติแล้วพวกเขาจะไม่มีการทะเลาะกันเอง เต็มที่ก็แค่การท้าประลองทั่วไปเพื่อแลกเปลี่ยนฝีมือกันเท่านั้นเอง โรงเรียนไม่ได้ห้ามการต่อสู้ถึงตาย เพราะโลกของนักรบไม่ได้สงบสุขเหมือนสภาพแวดล้อมในโรงเรียน โลกภายนอก คู่ต่อสู้หรือศัตรูของคุณไม่สนใจหรอกว่าคุณเป็นนักศึกษาหรือไม่ พวกเขาจะต่อสู้ด้วยสุดกำลัง และยากที่จะยั้งมือ การถูกซ้อมจนตายในระหว่างการต่อสู้ถือเป็นเรื่องปกติ ในการต่อสู้ถึงตายภายในโรงเรียน แม้จะมีผู้บาดเจ็บล้มตาย แต่ก็คงไม่ถึงกับมีคนตายมากมาย อย่างไรก็ตาม หากโรงเรียนส่งนักศึกษาออกไปข้างนอกพร้อมกันหมด นั่นก็เท่ากับเป็นการส่งพวกเขาไปตาย การต่อสู้ถึงตายในโรงเรียนมีไว้เพื่อให้เหล่านักศึกษาเข้าใจถึงความน่ากลัวของความตาย โรงเรียนหวังว่าพวกเขาจะสามารถปรับทัศนคติให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อที่ว่าเมื่อออกไปเผชิญโลกกว้าง พวกเขาจะได้ระมัดระวังตัวมากขึ้นโดยธรรมชาติ ... หวังเถิงไม่ได้สนใจสายตาของนักศึกษาชั้นปีที่สอง เขาเดินตรงไปยังห้องฝึกซ้อมห้องแรกที่อยู่หน้าโถงทางเดิน ห้องแรงโน้มถ่วง! เมื่อหวังเถิงต้องการจะเข้าไปในห้อง ระบบก็แจ้งเตือนด้วยเสียงกลไกว่า "กรุณาสแกนบัตรนักศึกษา 2 หน่วยกิตต่อชั่วโมง!" หวังเถิง: ... เขาตระหนักได้ว่าตัวเองไร้เดียงสาเกินไป การจะไม่เสียหน่วยกิตเลยนั้นเป็นไปไม่ได้ ห้องพลังงานคือห้องฝึกซ้อมที่ปิดมิดชิด ทั้งห้องเป็นพื้นที่สนามแรงโน้มถ่วง หากต้องการเข้าไปข้างในต้องสแกนบัตรนักศึกษาก่อน โชคดีที่หวังเถิงรับคำท้ามากว่าสิบครั้งก่อนหน้านี้ ดังนั้นตอนนี้เขามีหน่วยกิตเหลือเฟือ เขามีหน่วยกิตโรงเรียนมากกว่าหนึ่งพันหน่วย นี่ไม่เรียกได้ว่าเป็นเศรษฐีในหมู่นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งหรอกหรือ? โหวผิงเหลียงและเพื่อนๆ คอยจ้องมองบัตรนักศึกษาของเขาอยู่ตลอด พวกเขาอยากให้เขาเลี้ยงอาหารที่โรงอาหารชั้นสองอีก ฝันไปเถอะ! แค่ครั้งเดียวก็น่าปวดใจพอแล้ว พวกเขาคิดหรือว่าเขาจะเลี้ยงครั้งที่สอง? ...หึ! อย่างไรก็ตาม เขาจำเป็นต้องเข้าไปในห้องแรงโน้มถ่วง เอาเถอะ ในเมื่อมันแค่สองหน่วยกิต เขาก็แค่กล้ำกลืนความเจ็บปวดแล้วจ่ายไปสองหน่วยกิตนั่นแหละ ไม่มีการได้มาโดยปราศจากการสูญเสีย หวังเถิงหยิบบัตรนักศึกษาออกมาแล้วสแกนเข้ากับระบบ "ติ๊ด บัตรนักศึกษา!" ประตูปลดล็อก หวังเถิงตั้งท่าจะผลักประตูเข้าไป แต่เขากลับขมวดคิ้วกะทันหัน "หือ?" ประตูบานนี้ผลักยากจริง! ตอนแรกเขาใช้แรงปกติ แต่กลับไม่สามารถขยับประตูได้เลย เขาต้องเพิ่มแรงมากขึ้น ตอนนี้หวังเถิงเป็นนักรบระดับทหาร 3 ดาว ร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงไปหลังจากได้รับการชำระล้างด้วยพลังปราณ ทำให้ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด นอกจากนี้ ในระหว่างการฝึกทหาร ก็มีการฝึกความแข็งแกร่งเช่นกัน เหล่านักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งทำฟองสบู่คุณสมบัติความแข็งแกร่งตกไว้มากมาย หวังเถิงมักจะเก็บพวกมันทุกครั้งที่มีเวลาว่าง จำนวนที่ได้นั้นไม่น้อยเลยทีเดียว ตอนนี้ความแข็งแกร่งของเขาได้เปลี่ยนเป็นพลังต่อสู้ไปหมดแล้ว ดังนั้นหวังเถิงจึงไม่รู้แน่ชัดว่าคุณสมบัติความแข็งแกร่งของเขาสูงเท่าไหร่ เขาค่อยๆ เพิ่มแรงกดลงไป เขารู้สึกว่าต้องใช้แรงมากกว่าหนึ่งพันกิโลกรัมจึงจะสามารถผลักประตูห้องแรงโน้มถ่วงให้เปิดออกได้ น่าสนใจไม่เบา! ต้องใช้แรงมากกว่าหนึ่งพันกิโลกรัมถึงจะผลักประตูเปิด แล้วแรงโน้มถ่วงในห้องนี้จะหนักแค่ไหนกันนะ? เมื่อหวังเถิงก้าวเข้าไปข้างใน เขารู้สึกได้ทันทีถึงแรงกดมหาศาลที่กดลงบนไหล่และศีรษะ นี่คือห้องแรงโน้มถ่วงมาตรฐาน นักศึกษาส่วนใหญ่ฝึกซ้อมกันที่นี่ อย่างไรก็ตามยังมีห้องแรงโน้มถ่วงส่วนตัวด้วย คุณสามารถปรับแรงโน้มถ่วงได้ตามความต้องการตราบเท่าที่คุณรับมือกับมันไหว แน่นอนว่าห้องเหล่านั้นต้องใช้หน่วยกิตมากขึ้น เอาล่ะ แรงโน้มถ่วงแค่นี้ไม่มีปัญหาสำหรับฉันเลย หวังเถิงรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดทับลงมาและใช้เวลาปรับตัวอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็สามารถเดินไปรอบๆ ได้อย่างสบายใจ มีนักศึกษามากมายกำลังฝึกซ้อมอย่างหนักในห้องแรงโน้มถ่วง ทุกคนมีรัศมีของพลังปราณห่อหุ้มร่างกาย พวกเขาใช้ฝ่ามือ กำปั้น ดาบ หรือกระบี่เพื่อฝึกฝนทักษะการต่อสู้ ในทันใดนั้น หวังเถิงก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศของคณะวิชาศิลปะการต่อสู้โดยตรง นี่แหละคือสิ่งที่นักรบควรทำ แน่นอนว่าสายตาของเขาถูกดึงดูดโดยแถวของฟองสบู่คุณสมบัติที่ลอยอยู่เหนือพื้นในเวลาต่อมา พลังธาตุไม้*3 พลังธาตุไฟ*5 พลังธาตุดิน*3 ... โลหะ ไม้ น้ำ ไฟ ดิน มันคือพลังปราณของทั้งห้าธาตุ น่าเสียดายที่ไม่มีพลังปราณกลายพันธุ์ แต่เขาต้องรู้จักพอใจในสิ่งที่ได้รับ ฟองสบู่คุณสมบัติเยอะจริงๆ... เขาเก็บมันต่อไปเรื่อยๆ พลังธาตุน้ำ*2 พลังธาตุโลหะ*1 ... หวังเถิงค่อยๆ ตระหนักถึงปัญหาอย่างหนึ่ง เวรเอ๊ย พวกเขาทุกคนกำลังฝึกทักษะการต่อสู้ด้วยพลังปราณ แต่ไม่มีใครทำฟองสบู่ทักษะการต่อสู้ตกไว้เลย ทำไมกัน? ทำไมกันล่ะ? หวังเถิงรู้สึกหดหู่ ตอนแรกเมื่อเห็นผู้คนมากมายฝึกทักษะการต่อสู้ด้วยพลังปราณ เขาคิดว่าจะได้เก็บคุณสมบัติสักสองสามอย่าง สรุปแล้ว? ไม่มีอะไรเลย! มันเป็นแค่ความคิดที่เพ้อฝันของเขาเอง! เห็นได้ชัดว่าคุณสมบัติทักษะการต่อสู้ด้วยพลังปราณจะไม่ตกง่ายๆ ระบบกำลังเพิ่มความยากขึ้น ไอ้บ้าเอ๊ย หวังเถิงอยู่ในห้องแรงโน้มถ่วงตลอดทั้งเช้า จำนวนฟองสบู่คุณสมบัติที่แต่ละคนทำตกนั้นมีจำกัด พวกเขาจะทำตกเวลาฝึกซ้อม แต่มันก็ไม่ได้ไหลออกมาไม่มีสิ้นสุด หวังเถิงไม่ได้เสียเวลาเปล่า เขาฝึกทักษะการต่อสู้ของตนเองในขณะที่ใช้พลังจิตดึงดูดฟองสบู่คุณสมบัติเข้ามาและเก็บพวกมัน ในช่วงบ่าย เขาไปพบโหวผิงเหลียงและเพื่อนๆ เพื่อไปทานอาหารกลางวัน จากนั้นหวังเถิงก็มุ่งหน้าไปยังห้องฝึกซ้อมอีกห้อง ห้องต่อสู้ด้วยเครื่องจักร เมื่อหวังเถิงเดินเข้ามาในห้องต่อสู้ด้วยเครื่องจักร ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ตอนแรกเขาคิดว่าห้องต่อสู้ด้วยเครื่องจักรเป็นสถานที่ที่เขาสามารถต่อสู้กับหุ่นยนต์ได้ เขาไม่คิดว่าเครื่องจักรที่อยู่ข้างในจะเป็นตุ๊กตารูนที่ดูเหมือนมนุษย์จริงๆ หวังเถิงนึกถึงตุ๊กตาเหล็กที่เขาเห็นในทวีปซิงอู่ขึ้นมาได้ทันที นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นวิชารูนที่สืบทอดมาจากทวีปซิงอู่ การนำมาใช้ฝึกซ้อมให้กับนักศึกษานับว่าเป็นความคิดที่ดี ตุ๊กตารูนทำจากเหล็กทั้งตัว ท่าทางของพวกมันไม่ได้คล่องแคล่วเหมือนมนุษย์ แต่พวกมันทนทานต่อการโจมตีอย่างยิ่ง นอกจากนี้พลังทำลายล้างของพวกมันยังรุนแรง พวกมันยังสามารถโจมตีด้วยพลังปราณได้อีกด้วย การต่อสู้กับตุ๊กตารูนเหล่านี้ช่วยเพิ่มประสบการณ์ได้อย่างดี หวังเถิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง พลังธาตุไฟ*2 พลังธาตุไม้*3 พลังธาตุโลหะ*1 ... หวังเถิงเก็บฟองสบู่คุณสมบัติอย่างมีความสุข ทันใดนั้นเขาก็เห็นนักศึกษาคนหนึ่งกระเด็นออกมาหลังจากถูกตุ๊กตารูนชกเข้าให้ ฟองสบู่คุณสมบัติสองฟองตกจากตัวนักศึกษาคนนั้น พลังธาตุดิน*5 ทักษะวัวคลั่ง*1 หวังเถิง: ... เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดีใจจนเนื้อเต้น ตำราทักษะพลังธาตุดิน! เชี่ย ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ? ปฏิบัติการนี้เหนือความคาดหมายจริงๆ! หวังเถิงรีบเก็บฟองสบู่นั้น ร่างสีเหลืองเล็กๆ ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา ร่างนั้นพุ่งชนโขดหินขนาดใหญ่ด้วยร่างกายของตน เพื่อให้ร่างกายได้รับการกระแทก ในขณะเดียวกันเส้นทางไหลเวียนของพลังปราณก็ปรากฏขึ้นในร่างกายของเขา... นี่คือตำราฝึกร่างกาย! แถมยังเป็นตำราระดับต่ำขั้นสูงอีกด้วย! หวังเถิงมองดูชายหนุ่มร่างกำยำที่ปีนขึ้นมาจากพื้นและเข้าโจมตีตุ๊กตารูนที่อยู่ตรงหน้าต่อ ตุ๊กตารูนไม่แม้แต่จะกะพริบตา ดวงตาของมันส่องประกายสว่างไสว ตุ๊กตารูนมีข้อดีอย่างหนึ่ง พวกมันจะตอบโต้ก็ต่อเมื่อมีคนโจมตีพวกมันเท่านั้น เมื่ออีกฝ่ายหยุดสู้ มันก็จะยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ตอนนี้เมื่อชายหนุ่มร่างกำยำเริ่มโจมตี ตุ๊กตารูนก็เริ่มเคลื่อนไหวเช่นกัน ชายหนุ่มร่างกำยำพุ่งเข้าปะทะกับตุ๊กตารูนครั้งแล้วครั้งเล่า เขาใช้ร่างกายของตัวเองโจมตีตุ๊กตาและปล่อยให้ตุ๊กตารูนชกเข้าที่ตัวโดยตรง การต่อสู้ของพวกเขาทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แค่ฟังเสียงก็ทำให้คนอื่นรู้สึกเจ็บแทนแล้ว อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มกัดฟันแน่นและไม่ส่งเสียงร้องใดๆ ออกมาเลย เขาทนรับแรงชกจากตุ๊กตาอย่างหนักหน่วง หวังเถิงอดไม่ได้ที่จะอุทานว่า 'สหายเอ๊ย' อยู่ในใจ จากนั้นเขาก็เก็บฟองสบู่คุณสมบัติที่ตกอยู่บนพื้น พลังธาตุดิน*3 ทักษะวัวคลั่ง*3 เมื่อโชคมา มันก็มากันเป็นขบวน หวังเถิงยืนดูอยู่ด้านข้างเป็นเวลานาน เขาดูจนกระทั่งชายหนุ่มทนไม่ไหวและหยุดลงโดยสมัครใจ "เจ้าหนู ไม่รู้หรือไงว่าห้ามแอบดูคนอื่นฝึกซ้อม?" ชายหนุ่มร่างกำยำหันกลับมามองหวังเถิง เขาพูดกับเขาด้วยรอยยิ้ม "โอ้ ผมไม่รู้จริงๆ ครับ" หวังเถิงตอบกลับอย่างเป็นธรรมชาติ เฉิงอูไม่ได้ถือสาอะไร อันที่จริงไม่มีใครสามารถมองเห็นอะไรได้จากการฝึกแบบนี้หรอก ถ้าเขามีอะไรต้องปิดบัง เขาคงไม่เลือกมาฝึกในห้องฝึกซ้อมสาธารณะแบบนี้ เขาหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "ดี สหาย นายกล้าหาญจริงๆ ถึงขนาดกล้าต่อปากต่อคำกับรุ่นพี่" ชายหนุ่มร่างกำยำคนนี้คือเฉิงอูจากชมรมศิลปะการต่อสู้ "คุณคือ?" หวังเถิงรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเขามาก เขาจึงถามอย่างสับสน "ฉันชอบนิสัยนาย เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ ฉันเฉิงอูจากชมรมศิลปะการต่อสู้ ฉันอยู่ปีสาม และเป็นนักรบระดับทหาร 3 ดาว" เฉิงอูยิ้มและกล่าว เฉิงอู! หวังเถิงทวนชื่อในใจ เขายิ้มและเตรียมจะแนะนำตัว "ผมหวังเถิง..." ทว่าเฉิงอูขัดจังหวะเขาทันที "ฉันรู้ นายคือราชาของเหล่านักศึกษาปีหนึ่ง ไม่ต้องแนะนำตัวหรอก ตอนนี้นายดังมาก ฉันคิดว่าทุกคนในโรงเรียนคงรู้จักนายกันหมดแล้ว" "ผมคิดว่าผมคงฉาวมากกว่านะ" หวังเถิงยิ้มตอบ "ฮ่าๆ นายก็น่าสนใจดีนี่" เฉิงอูหัวเราะและชกไปที่หวังเถิง แต่หวังเถิงไม่ได้หลบ ทำให้ดวงตาของเฉิงอูเป็นประกาย เขาพูดตรงๆ ว่า "นายไม่ได้ฉาวหรอก แต่คนเก่งมักจะได้รับความเคารพและความเกรงขามจากผู้อื่น นายเป็นคนที่เก่งที่สุดในบรรดาพวกอ่อนแอเหล่านั้น ดังนั้นจึงมีคนที่อิจฉานาย เส้นทางของการเป็นผู้แข็งแกร่งก็เป็นแบบนี้แหละ ดูฉันสิ หลายคนเกลียดฉัน แต่น่าเสียดายที่พวกเขาทำอะไรฉันไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้ว ความสามารถของตัวเองคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ไม่ว่าคนอื่นจะด่าหรือเกลียดนายแค่ไหนก็ไม่สำคัญหรอก" "เอาล่ะ ฉันไปก่อนนะ ใบสมัครเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้ของนายควรจะได้รับการอนุมัติแล้ว เมื่อนายเข้าชมรมแล้ว นายก็จะไม่ใช่คนนอกอีกต่อไป ฉันจะรอนายให้เก่งขึ้นกว่านี้ ถึงตอนนั้นเรามาประลองกันสักตั้ง" หลังจากพูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่ลังเล จากวิธีการปฏิบัติตนและน้ำเสียงของเขา ก็ไม่ยากที่จะเดานิสัยใจคอของเขา เฉิงอูคนนี้ดูเป็นชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ดูมีความสุขและไม่คิดอะไรมาก แต่จริงๆ แล้วเขากลับเป็นคนใจกว้างและเปิดเผย เขาเก่งกว่าพวกจั๋วไท่เยอะเลย แต่ถ้าเขารู้ว่าฉันแอบเรียนทักษะวัวคลั่งของเขาไป เขาจะโกรธฉันไหมนะ? หวังเถิงสงสัยด้วยสีหน้าที่แปลกประหลาด เขาเดินไปรอบๆ ห้องฝึกซ้อมต่อ แต่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถเก็บทักษะการต่อสู้หรือตำราอื่นเพิ่มได้เลย เขาเก็บได้เพียงคุณสมบัติพลังปราณเท่านั้น สองชั่วโมงต่อมา หวังเถิงก็ไปที่ห้องทดสอบปฏิกิริยาตอบสนอง "ติ๊ด บัตรนักศึกษา!" เขาเข้าไปข้างในหลังจากสแกนบัตร รูปลักษณ์ของห้องทดสอบปฏิกิริยาตอบสนองทำให้หวังเถิงเปิดโลกทัศน์อีกครั้ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าที่นี่คือสถานที่สำหรับฝึกความเร็ว ฝีเท้า และความเร็วในการตอบสนอง ในพื้นที่นี้มีหลายโซน และผู้คนกำลังฝึกซ้อมกันอยู่ มีเสาไม้มากมายถูกติดตั้งอยู่ในแต่ละโซน โดยจัดเรียงในรูปแบบต่างๆ ทั้งเสาไม้ห้าทิศ เสาไม้แปดทิศ เสาไม้เก้าช่อง และอื่นๆ อีกมากมาย มีความยากให้เลือกครบทุกระดับ เสาไม้เหล่านี้คือมรดกที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ หลังจากก้าวเข้าสู่ยุคศิลปะการต่อสู้ มรดกนี้ก็ถูกนำมาใช้ประโยชน์ได้อย่างมหาศาล หวังเถิงสังเกตเสาไม้เหล่านั้น เขาพบว่าเสาไม้พวกนี้ไม่ได้ยึดติดอยู่กับที่ น่าจะมีกลไกบางอย่างอยู่ใต้ดินที่ทำให้เสาไม้เปลี่ยนตำแหน่งได้ตลอดเวลา ซึ่งเพิ่มความยากขึ้นไปอีกระดับ แถมยังมีกระสุนพลาสติกยิงออกมาจากด้านหน้าอีกด้วย เมื่อนักศึกษาถูกยิง อุปกรณ์จะบันทึกผลและใช้จำนวนกระสุนที่โดนเพื่อประเมินระดับการตอบสนองของนักศึกษาคนนั้น ความเร็ว*5 ความเร็ว*3 ... คุณสมบัติความเร็วจำนวนมหาศาลตกอยู่บนพื้น หวังเถิงใช้พลังจิตรวมพวกมันทั้งหมดและเก็บมันเข้าตัว ในทันใดนั้นเขารู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาเบาหวิวขึ้น ลองเล่นดูสักรอบดีกว่า หวังเถิงนัยน์ตาเป็นประกาย เขาเดินไปยังโซนเสาไม้ที่ว่างอยู่ "เสาไม้เก้าช่อง! เลเวลความยาก?" ความยากถูกแบ่งออกเป็นระดับเริ่มต้น ระดับกลาง ระดับสูง และระดับฝันร้าย หวังเถิงเลือกระดับสูง เสาไม้เริ่มหมุนทันที เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวเข้าไปในพื้นที่นั้น "ฟึ่บ!" เขาไม่ได้ใช้ทักษะก้าวล่องลม แต่กลับใช้ฝีเท้าพื้นฐานแทน ร่างกายของเขาทั้งร่างเริ่มเคลื่อนที่ราวกับบินได้ เขาวิ่งวนไปมาระหว่างเสาไม้ ทิ้งไว้เพียงเงาร่างที่เลือนลาง กระสุนพลาสติกนัดหนึ่งยิงออกมาจากกำแพงข้างหน้าอย่างกะทันหัน หวังเถิงต้องคอยระวังการเปลี่ยนแปลงของเสาไม้ในขณะที่ต้องหลบกระสุนความเร็วสูงไปพร้อมๆ กัน สิบนาทีกว่าต่อมา หวังเถิงก็เดินออกมาจากโซนเสาไม้เก้าช่อง ระดับสูงก็ยังไหวอยู่! เขาผ่านระดับนั้นได้อย่างสำเร็จ ในขณะที่ผ่านด่าน เขาไม่ได้สัมผัสโดนเสาไม้เลยแม้แต่นิดเดียว แต่เขาก็ยังถูกกระสุนยิงโดนไปสามนัด ความสามารถในการตอบสนองของเขาถูกประเมินไว้ที่ 94 คะแนน หวังเถิงไม่ได้ใช้ความสามารถที่แท้จริง เขาจึงรู้สึกว่าผลลัพธ์นี้ก็เป็นไปตามคาด แต่เหล่านักศึกษาที่เดินผ่านมากลับต้องอึ้งไปตามๆ กัน "นี่มัน... หวังเถิงนี่!" "ไอ้หมอนี่ทำคะแนนเสาไม้เก้าช่องระดับสูงได้ 94 คะแนน โอ้วพระเจ้า!" "เชี่ย นี่เขายังเป็นคนอยู่หรือเปล่านี่..." คุณโทษพวกเขาไม่ได้หรอกที่โวยวายขนาดนี้ เพราะแค่ระดับสูงก็ยากตั้งแต่เริ่มแล้ว สถิติสูงสุดที่ทำได้โดยนักรบ 2 ดาวในโรงเรียนคือ 91 คะแนน หวังเถิงทำลายสถิติไปแบบชิลล์ๆ เสียอย่างนั้น