บทที่ 171 - ใครที่เล่นตุกติกย่อมมีจิตใจสกปรก วันถัดมา ณ สนามกีฬากว้างใหญ่ของสถาบันการทหารหวงไห่ เหล่าเฟรชชี่กลับมารวมตัวกันที่นี่อีกครั้ง บางคนดูอิดโรยเล็กน้อย พวกเขาคือกลุ่มนักศึกษาที่ถูกลงโทษเมื่อวานนี้ หลังจากได้รับบทเรียนจากเมื่อวาน วันนี้ไม่มีใครกล้ามาสาย และไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง ทุกคนต่างเข้าแถวในสนามอย่างเป็นระเบียบด้วยความสมัครใจ เบื้องหน้าของแถว ใต้แท่นปราศรัย พื้นที่ถูกแบ่งออกเป็นห้าส่วนขนาดใหญ่ มีเคาน์เตอร์ตั้งอยู่ในแต่ละส่วน ด้านหลังเคาน์เตอร์มีเจ้าหน้าที่จากสำนักงานบริหารงานวิชาการกว่าสิบคนยืนประจำการเพื่อรอให้นักศึกษาใหม่ลงทะเบียน ในเวลานี้ หัวหน้าคณะทั้งห้าคนกำลังยืนอยู่บนแท่นปราศรัย ส่วนด้านล่างนั้น อาจารย์จากคณะต่างๆ ยืนประจำอยู่หลังพื้นที่ของตนและมองดูนักศึกษาใหม่ที่อยู่เบื้องหน้า “การลงทะเบียนเข้าคณะจะส่งผลต่อเส้นทางที่คุณจะเลือกเดินในอนาคต และในขณะเดียวกัน มันจะมีผลอย่างมากต่อความสำเร็จในภายภาคหน้าของพวกคุณ พวกคุณควรจะรู้ว่าคณะไหนเหมาะสมกับพรสวรรค์ของตัวเองที่สุด ผมคงไม่จำเป็นต้องบอกพวกคุณหรอกนะว่าต้องเลือกคณะอย่างไร” “พวกคุณควรจะสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับหัวหน้าคณะและอาจารย์ของแต่ละสาขามาบ้างแล้ว พวกเขามีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางแตกต่างกันไป พวกคุณก็แค่ต้องพิจารณาให้ถี่ถ้วน” “อีกอย่าง หัวหน้าคณะและอาจารย์สามารถให้คำแนะนำหรือเชิญชวนนักศึกษาได้ แต่ไม่สามารถบังคับใครได้ การลงทะเบียนจะขึ้นอยู่กับความต้องการของนักศึกษาเอง นี่คือทั้งหมดที่ผมจะพูด เชิญเริ่มลงทะเบียนได้” ประธานเผิงหยวนซานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย จากนั้นเขาก็นั่งลงบนเก้าอี้ตรงกลางและหลับตาเพื่อพักผ่อน หัวหน้าคณะทั้งห้าบนแท่นแลกเปลี่ยนสายตากัน จากนั้นชายร่างกำยำที่นั่งทางขวามือของเผิงหยวนซานก็ลุกขึ้นยืน เขาดูอายุราว 30 ปี แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์แล้ว เราไม่สามารถคาดเดาอายุจริงจากรูปลักษณ์ภายนอกได้ กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาพองโต และศีรษะที่ล้านเลี่ยนนั้นเปล่งประกายล้อกับแสงแดดอย่างชัดเจน มันดูสะดุดตาเป็นที่สุด “ผมคือหัวหน้าคณะต่อสู้—ถงหู่!” เสียงของเขาแหบห้าวและทรงพลัง มันดังก้องไปทั่วทั้งสนาม “ผมจะไม่เสียเวลาของพวกคุณ ผมแค่อยากพูดประโยคเดียวว่า คนที่เข้าคณะต่อสู้คือผู้ฝึกยุทธ์ที่ทรงพลังที่สุด!” จากนั้นเขาก็แผ่รังสีของ ‘ความน่าเกรงขาม’ ออกมา ทำเอาเหล่าเฟรชชี่เบื้องล่างต่างตกตะลึงกับออร่าของเขา “ถงหู่ สิ่งที่คุณพูดน่ะมันไม่ถูก คณะต่อสู้ของคุณอาจจะแข็งแกร่ง แต่นั่นก็แค่ความสามารถส่วนบุคคล ในระหว่างการฝึกซ้อมรบเป็นกลุ่ม คุณเคยชนะคณะบัญชาการของผมตอนไหนกัน?” ชายวัยกลางคนท่าทางดูดีที่นั่งทางซ้ายของเผิงหยวนซานลุกขึ้นยืนและยิ้ม “สวัสดีเหล่านักศึกษาใหม่ ผมคือหัวหน้าคณะบัญชาการ ซูจิง ผมไม่ได้บอกว่าผู้ฝึกยุทธ์ไม่ควรโฟกัสที่ความสามารถของตัวเอง แต่สมองของพวกคุณจะต้องก้าวให้ทันร่างกาย มีคำกล่าวที่ว่าแม่ทัพผู้ปราดเปรื่องนั้นมีค่าเท่ากับทหารนับพัน มีเพียงผู้มีพรสวรรค์ที่รู้จักใช้สมองเท่านั้นถึงจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่น่าเกรงขามอย่างแท้จริง คณะบัญชาการของผมไม่เคยด้อยไปกว่าใคร” “หึ ใครที่เล่นตุกติกย่อมมีจิตใจสกปรก” ถงหู่แค่นเสียง ...ซูจิง ผู้ที่เพิ่งจะทำท่าทางดูดีมีระดับเมื่อครู่นี้ ถึงกับโกรธจนหน้าสั่นทันที เวรเอ๊ย! ฉันใช้ความสามารถในการวางแผนเล่นกลยุทธ์ ทำไมคุณถึงมาพูดเรื่องจิตใจของฉันกันเล่า? เชอะ นี่เขาเรียกฉลาดต่างหาก ไม่ใช่เล่นตุกติก! “คุณพูดแบบนั้นได้ยังไงว่าใจของแม่ทัพมันสกปรก? ไม่รู้หรือไงว่าการวางแผนกลยุทธ์สามารถช่วยให้ชนะศึกได้แม้จะห่างกันเป็นพันลี้!” ซูจิงโต้กลับ “แค่กๆ!” ถงหู่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ต้องฮึดฮัดแล้วเงียบเสียงลงเมื่อได้ยินเสียงไอแห้งๆ ของเผิงหยวนซาน ซูจิงขยิบตาให้เขาอย่างภาคภูมิใจ “ทุกคน ผมคือหัวหน้าคณะตีเหล็ก โอวชางซง พวกคุณคงรู้อยู่แล้วว่าคณะตีเหล็กของผมทำอะไร ผมแค่ต้องการบอกพวกคุณว่าการตีเหล็กคือศิลปะ และในขณะเดียวกันมันก็ต้องการพรสวรรค์ นักศึกษาที่สนใจสามารถสมัครเข้าคณะของเราได้” “ผมคือหัวหน้าคณะโอสถ ชุยเหิง ผมไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่หัวหน้าโอวพูด การปรุงยาต่างหากคือศิลปะที่แท้จริง ส่วนการตีเหล็กน่ะหรือ? มันก็แค่แรงงานถึกๆ ผมไม่เห็นจะเชื่อมโยงมันเข้ากับศิลปะตรงไหนได้เลย อย่างไรก็ตาม การเป็นนักปรุงยานั้นต้องใช้พรสวรรค์สูงมากเช่นกัน ถ้าพวกคุณคิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์ ก็สามารถเข้าคณะโอสถของผมได้หลังจากผ่านการทดสอบของคณะเรา” “อ้อ จริงสิ คณะโอสถของผมมียาเม็ดเยอะแยะ ถ้าอยากจะกินเล่นหรือโยนทิ้งเล่นก็ไม่ว่ากัน” การล่อลวง! นี่มันการล่อลวงกันชัดๆ! เป็นไปตามคาด หลังจากเหล่านักศึกษาใหม่ได้ยินดังนั้น ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกายและดูตื่นเต้นกันถ้วนหน้า กินเล่นหรือโยนทิ้งเล่น? นี่มันฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว! “ไร้สาระ!” หัวหน้าคณะตีเหล็ก โอวชางซง ถลึงตาใส่หัวหน้าชุยและพูดอย่างโกรธเคือง “การทำยาเม็ดก็แค่เหมือนกุ๊กทำอาหาร ไม่เห็นต้องใช้ทักษะอะไรเลย สิ่งที่ต้องทำก็แค่เอาไปต้มในหม้อ มันจะไปยากตรงไหน กล้าดียังไงมาพูดว่าเป็นศิลปะ!” ต้มในหม้อ? นักศึกษาใหม่ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำนี้ พวกคุณกำลังพูดถึงการปรุงยาหรือการทำอาหารกันแน่? อีกอย่าง พวกคุณทั้งสองคนเป็นศิลปินหรือไง? ทำไมต้องพูดเรื่องศิลปะกันอยู่ตลอดเวลา คนที่ไม่รู้จักพวกคุณคงคิดว่าทั้งคู่เป็นศิลปินจริงๆ ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเริ่มทะเลาะกัน หัวหน้าคณะคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้เปิดปากพูดก็กล่าวขึ้นทันที “ผมคือหัวหน้าคณะอักขระ ซีถูหยุน ถ้าพวกคุณสนใจการศึกษาเรื่องอักขระ ก็สามารถมาเข้าร่วมคณะของผมได้” โอวชางซงและชุยเหิงถูกขัดจังหวะในตอนที่กำลังจะเริ่มทะเลาะกันพอดี พวกเขารู้สึกอึดอัดอย่างมากราวกับมีอะไรบางอย่างติดอยู่ในลำคอ แต่ในเมื่อท่านประธานอยู่ที่นี่ พวกเขาก็ไม่สามารถมีเรื่องชกต่อยกันได้ ทำได้เพียงถลึงตามองกันและฮึดฮัดอยู่ในใจอย่างเงียบๆ หัวหน้าคณะทั้งห้าแนะนำตัวจบแล้ว แต่เหล่านักศึกษาใหม่กลับยิ่งมึนงงหนักกว่าเดิม ดูเหมือนไม่มีหัวหน้าคนไหนไว้ใจได้เลยสักคน! นักศึกษาใหม่ต่างรู้สึกเคว้งคว้าง บรรยากาศเงียบงันไปสองสามวินาที แต่ก็ไม่มีนักศึกษาคนไหนกล้าเดินเข้าไปลงทะเบียน บรรยากาศในสถานที่นั้นดูน่ากระอักกระอ่วน เหล่าอาจารย์ที่ดูแลต่างอยากจะเอาหน้ามุดดินในตอนนี้ หัวหน้าคณะของพวกเขาไม่สามารถทำตัวให้ปกติกว่านี้หน่อยหรือไง? ดูสิ นักศึกษาใหม่ทุกคนต่างหวาดกลัวพวกเขาไปหมดแล้ว... ในเวลานี้ มีร่างหนึ่งเดินออกจากกลุ่มมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ของคณะต่อสู้ “หวังเถิง!” ทุกคนจำร่างนั้นได้ทันที หัวหน้าคณะต่อสู้ ถงหู่หัวเราะร่าด้วยความยินดี นักศึกษาใหม่ที่โดดเด่นที่สุดเลือกคณะต่อสู้ นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น แต่คณะที่เหลือถือว่าพ่ายแพ้ไปแล้ว “หึ!” ซูจิงแค่นเสียง เขาแอบรู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงการตัดสินใจของนักศึกษาได้ หัวหน้าอีกสามคนก็รู้สึกเสียดายเช่นกัน พวกเขาทุกคนต่างคาดหวังในตัวหวังเถิงไว้อย่างสูง และแน่นอนว่าพวกเขาอยากให้เขาเลือกคณะของตน นักศึกษาที่โดดเด่นย่อมหมายถึงสิ่งต่างๆ มากมาย ในอนาคตเขาอาจจะสร้างชื่อเสียงให้กับคณะของพวกเขาได้ นี่เป็นเรื่องที่ดี น่าเสียดายที่หวังเถิงมีเพียงคนเดียว และมีเพียงคณะเดียวเท่านั้นที่จะได้รับความได้เปรียบนี้ อย่างไรก็ตาม ทันใดนั้นพวกเขาก็เห็นหวังเถิงเดินตรงไปที่พื้นที่ของคณะบัญชาการหลังจากที่เพิ่งสมัครเข้าคณะต่อสู้ไป “เขากำลังจะทำอะไร?” ทุกคนในที่นั้นต่างอึ้งไปเล็กน้อย พวกเขามองดูหวังเถิงเดินตรงไปที่คณะบัญชาการ ก่อนที่อาจารย์ผู้รับผิดชอบการลงทะเบียนจะทันได้ตั้งตัว เขาก็เซ็นชื่อลงในใบสมัครเสียแล้ว จากนั้นเขาก็เดินหน้าต่อไปยังคณะถัดไป ในไม่ช้า เขาก็สมัครจนครบทั้งห้าคณะ ทุกคน: ??