บทที่ 177: ซวยแล้ว ฉันไม่กินแล้วโว้ย... “หวังเถิงชนะอีกแล้ว!” “จริงด้วย แม้จะเฉียดฉิวไปหน่อย แต่เขาเก่งจริงๆ” “สมแล้วที่เป็นอันดับหนึ่งของนักศึกษาปีหนึ่ง!” เหล่านักศึกษาปีหนึ่งต่างตื่นตะลึง หวังเถิงเพิ่งเอาชนะนักศึกษารุ่นพี่ปีสองได้ถึงสองคน ทำให้ตอนนี้เขากลายเป็นจุดสนใจของทุกคน “รุ่นน้องหวังเถิง สนใจเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้ของเราไหม?” เฉินซูเอ่ยถามหวังเถิงที่อยู่บนลานประลอง “อยากให้ผมเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้เหรอครับ?” หวังเถิงตกใจเล็กน้อย เขามองเฉินซูด้วยความประหลาดใจ “ใช่แล้ว นายคิดว่าพวกเราสองคนมาที่นี่เพื่อยืนเป็นกรรมการทำไมล่ะ? เราก็แค่อยากทดสอบความสามารถและนิสัยใจคอของนาย” หยางหลินที่ยืนอยู่ข้างๆ กล่าวเสริม “ผมก็นึกว่าชมรมศิลปะการต่อสู้จะโผล่มาทุกที่ที่มีการต่อสู้เสียอีก” หวังเถิงกล่าว ...หยางหลินและเฉินซูถึงกับพูดไม่ออก นี่หวังเถิงคิดว่าชมรมศิลปะการต่อสู้คืออะไร? หน่วยจัดการตลาดที่โผล่มาทุกที่ที่มีความขัดแย้งงั้นหรือ? ไม่ได้การ พวกเขาต้องแก้ไขความเข้าใจผิดๆ ที่เจ้าหนุ่มนี่มีต่อชมรมศิลปะการต่อสู้ให้ได้ ชมรมศิลปะการต่อสู้ของเราออกจะยิ่งใหญ่และทรงเกียรติขนาดนี้ คนอื่นจะมองข้ามได้อย่างไร? ต่อให้แค่คิดในหัวก็ยังถือว่าไม่ถูกต้องเลย “แค็ก!” เฉินซูกระแอมไออย่างกระอักกระอ่วนแล้วกล่าวว่า “หวังเถิง นายอาจจะเข้าใจอะไรผิดไป ชมรมศิลปะการต่อสู้ของเราคือชมรมที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียน นักศึกษาในชมรมของเราล้วนเป็นนักศึกษาที่โดดเด่น เรามีหน้าที่รับผิดชอบในการช่วยโรงเรียนจัดการระเบียบวินัยของนักศึกษา” หวังเถิงลังเลก่อนจะถามว่า “มัน... ต่างกันตรงไหนครับ?” เฉินซูและหยางหลินรู้สึกปวดหัว เส้นเลือดที่ขมับแทบจะปูดออกมา หยางหลินสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์แล้วกล่าวว่า “หน้าที่ของชมรมศิลปะการต่อสู้คือการรักษาความเป็นระเบียบของการต่อสู้ และป้องกันการบังคับให้เข้าร่วมหรือการกระทำที่ไม่ยุติธรรม อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่หน้าที่และอำนาจเดียวที่เรามี ชมรมศิลปะการต่อสู้ของเราคือชมรมที่ใหญ่ที่สุดในวิทยาลัยทหารหวงไห่ มีคนเก่งๆ อยู่มากมาย และศิษย์เก่าที่น่าประทับใจหลายคนก็มาจากชมรมศิลปะการต่อสู้ของเรา การมีอยู่ของเราช่วยให้ทุกอย่างอยู่ในความสงบ” หวังเถิงครุ่นคิดอย่างหนัก ดูเหมือนว่าชมรมศิลปะการต่อสู้จะไม่ใช่แค่ชมรมธรรมดาๆ ในที่สุดเขาก็เริ่มมีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับชมรมนี้ เมื่อเห็นว่าเขาเข้าใจแล้ว เฉินซูก็ยิ้มและกล่าวว่า “พวกเราสองคนได้รับหน้าที่ดูแลการรับสมัครน้องใหม่ในปีนี้ และเราก็ตั้งใจมาหานายก่อนเป็นคนแรก” “ถ้าตกลง เราจะส่งข้อมูลของนายไปให้ประธานชมรมและรองประธาน พวกเขาจะเป็นคนตัดสินใจขั้นสุดท้าย แต่ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอก” หยางหลินกล่าว “ถ้าผมเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้ ผมต้องทำอะไรบ้าง? แล้วจะได้สิทธิประโยชน์อะไรบ้างครับ?” หวังเถิงสงสัยจึงถามออกไป “หน้าที่ของนายก็คือช่วยอาจารย์จัดการเรื่องข้อพิพาทของนักศึกษา หรือคอยเฝ้าดูการประลองศิลปะการต่อสู้ ส่วนสิทธิประโยชน์นั้นมีมากมาย นักศึกษาทุกคนในชมรมจะได้รับ 5 เครดิตโรงเรียนทุกเดือน” “เครดิตโรงเรียน 5 แต้ม มีค่าเทียบเท่ากับเงิน 5 หมื่นหยวนข้างนอกนั่น ถ้าใช้สอยอย่างประหยัด มันเพียงพอต่อความต้องการในการบ่มเพาะพลังประจำวันของนายเลยล่ะ” “นอกจากนี้ยังมีสิทธิประโยชน์แอบแฝงอีกด้วย ในชมรมมีจอมยุทธ์ระดับทหาร 4 ดาวอยู่หลายคน ถ้าบอกว่านายเป็นสมาชิกชมรมศิลปะการต่อสู้ ก็จะไม่มีใครกล้ารังแกนาย” เฉินซูอธิบายสิทธิพิเศษทั้งหมดให้ฟัง หวังเถิงเกือบจะตัดสินใจได้แล้ว แม้ว่าการเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้จะนำปัญหามาให้บ้าง แต่ข้อดีก็ยังมากกว่าข้อเสีย “ผมเข้าร่วมครับ” เขาไม่ลังเลอีกต่อไปและให้คำตอบทันที “ดีมาก หลังจากฉันคัดเลือกนักศึกษาปีหนึ่งอีกสองสามคนเสร็จ ฉันจะส่งข้อมูลของทุกคนไปพร้อมกัน ฉันเชื่อว่าผลลัพธ์จะออกมาเร็วๆ นี้” เฉินซูยิ้มและตอบ “ตอนนี้ก็ไม่เช้าแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ เรื่องทางนี้พวกเราจัดการเอง” หยางหลินดูเป็นมิตรมากขึ้นทันทีเมื่อหวังเถิงตกลงเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้ “ตกลงครับ” หวังเถิงพยักหน้าแล้วเดินลงจากลานประลอง เขาตรงไปทางหอพัก ... “เชี่ย! ฉันได้ยินอะไรเมื่อกี้? หวังเถิงได้รับเชิญเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้เหรอ” “อิจฉาชะมัด ได้ยินมาว่าชมรมศิลปะการต่อสู้คืออันดับหนึ่งของวิทยาลัยทหารหวงไห่ สวัสดิการดีมาก ฉันก็อยากเข้าเหมือนกัน” “ลืมไปได้เลย คนอย่างนายจะเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้เนี่ยนะ? เอาจริงดิ?” นักศึกษารอบข้างต่างแตกตื่นเมื่อเห็นหวังเถิงเดินจากไป นักศึกษาปีหนึ่งหลายคนอยากเข้าชมรมศิลปะการต่อสู้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม แต่พวกเขากลับไม่มีทางเข้าได้เลย ทำได้เพียงรอให้คนของชมรมมาตามหาและทดสอบ หากผ่านถึงจะได้รับเชิญเข้าชมรม แต่ดูหวังเถิงสิ เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่นาน ชมรมศิลปะการต่อสู้ก็มาทาบทามและเชิญเขาด้วยตัวเองเสียแล้ว การเปรียบเทียบมันทำให้คนโกรธจนควันออกหู! หวังเถิงและโฮ่วผิงเหลียงกลับไปที่หอพัก ระหว่างทาง โฮ่วผิงเหลียงและเพื่อนๆ ไม่หยุดพูดเรื่องนี้เลย “พี่เถิง พี่เอาชนะรุ่นพี่ปีสองได้อีกคน แถมยังได้เข้าชมรมศิลปะการต่อสู้ด้วย เรื่องดีๆ มาพร้อมกันแบบนี้ พี่ต้องเลี้ยงพวกเราแล้ว!” “ใช่ๆ คราวนี้พี่ต้องเลี้ยงพวกเรานะ” ซ่งซูหางกล่าว “ไม่เพียงแต่ต้องเลี้ยง แต่ต้องเป็นร้านอาหารชั้นสองของโรงอาหารด้วย” ไป่หลี่ชิงเฟิงเห็นด้วย “เชี่ย พวกนายมันหน้าเลือดชะมัด แต่ฉันชอบ” ลู่ซูขยับแว่น แสงสีขาววาบสะท้อนผ่านเลนส์จนมองตาแทบไม่ติด “พอเลย ฉันเพิ่งได้เครดิตมา 200 แต้ม พวกนายก็จะมาขูดรีดกันแล้ว!” หวังเถิงพูดไม่ออก พวกเขาร้องตะโกนอย่างตื่นเต้น “ฮ่าๆ ขูดรีดคนรวยให้หมดตัวไปเลย!” ... หวังเถิงกลับถึงหอพักแล้วเดินตรงไปที่เตียง เขานั่งขัดสมาธิและเริ่มบ่มเพาะพลัง เขามีพลังธาตุไม้ขั้นกลางติดตัวมาตั้งแต่วันนี้ จึงอยากลองดูผลลัพธ์ของมัน เขาหลับตาและสัมผัสพลังงานธาตุไม้รอบตัวอย่างตั้งใจ อนุภาคสีเขียวพุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว อนุภาคเหล่านี้นั้นเต็มไปด้วยพลังชีวิตและเปี่ยมไปด้วยพลังงาน พืชพรรณในห้องได้รับผลกระทบจากอนุภาคเหล่านี้และกลับมาเขียวขจีสดชื่น แม้แต่ยอดอ่อนใหม่ๆ ก็เริ่มผลิออกมา มันน่าทึ่งมาก ‘ผลลัพธ์ไม่เลวเลย แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่มีคัมภีร์ธาตุไม้ อัตราการดูดซับเลยต่ำมาก’ หวังเถิงลืมตาขึ้นแล้วส่ายหน้า เขามีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามา พลังธาตุไม้ในร่างกายไหลออกมาและมารวมตัวกันที่ฝ่ามือ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นลูกบอลสีเขียว จากนั้นเขาก็ขยับเข้าไปใกล้ต้นไม้ ยอดอ่อนที่เพิ่งงอกออกมาเริ่มเติบโตอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้ามันก็กลายเป็นกิ่งใหม่ ‘พลังธาตุไม้นี้ยังมีประโยชน์อื่นอีก ถ้าฉันหาคัมภีร์พิเศษมาใช้คู่กัน ฉันอาจเพิ่มความเร็วในการผลิตสมุนไพรวิญญาณแทนที่จะแค่เร่งการเติบโตของพืชธรรมดา’ หวังเถิงครุ่นคิด ต้องรู้ไว้ว่าราคาของสมุนไพรวิญญาณนั้นสูงมาก โดยเฉพาะสมุนไพรที่หายาก มันหาตัวจับได้ยากเหลือเกิน ยาเม็ดวิญญาณบางชนิดที่มีคุณสมบัติพิเศษจำเป็นต้องใช้สมุนไพรวิญญาณล้ำค่าหลายชนิดเป็นส่วนผสม ยาเหล่านี้มักหายากเพราะหาสมุนไพรที่ต้องใช้มาผลิตไม่ได้ ถ้าเขาสามารถเร่งการเติบโตของสมุนไพรเหล่านี้ได้... เหอะๆ! มุมปากของหวังเถิงยกยิ้มขึ้นโดยควบคุมไม่ได้เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มันคือเงินทั้งนั้นเลย! วันต่อมา ในช่วงบ่ายหลังจบการฝึกทหาร หวังเถิงก็พาโฮ่วผิงเหลียงและเพื่อนๆ ไปที่ร้านอาหารชั้นสองของโรงอาหาร เขาเป็นลูกผู้ชายตัวจริง! แค่เลี้ยงข้าวเอง จะไปกลัวอะไร? ทว่าเมื่อหวังเถิงเห็นเมนูอาหาร เขาก็แทบหงายหลังตกเก้าอี้ นี่มันอะไรกัน? ปล้นกันหรือไง? หมูสับก้อนราดซอส: 2 เครดิต กุ้งราดซอส: 3 เครดิต ซี่โครงหมูตุ๋น: 3 เครดิต หมูเส้นผัดซอสกระเทียม: 2 เครดิต ... แต่ละจานราคาหลายเครดิต ถ้าเทียบเป็นมูลค่าแล้ว แต่ละจานราคาตั้งหลายพันหยวนเลยทีเดียว... ซวยแล้ว ฉันไม่กินแล้วโว้ย...