บทที่ 515 - พลังแห่งอัลติม่า! ในความว่างเปล่าที่มืดมิด มีศพขนาดมหึมาสูงหลายสิบเมตรลอยอยู่อย่างเงียบเชียบ บนหน้าผากของมันมีร่างหนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ รอบๆ ร่างนั้นมีจุดแสงเล็กๆ คล้ายดวงดาวเต้นระบำไปมา พวกมันดูพราวพร่างและลึกลับอย่างยิ่ง หวังเถิงกำลังพยายามทำความคุ้นเคยกับแมลงเม่าแห่งความว่างเปล่า เขารู้สึกราวกับว่าเจ้าแมลงเม่าเหล่านี้เป็นส่วนขยายของพลังจิตของเขา พวกมันเปรียบเสมือนหู ดวงตา และแม้กระทั่งมือที่สามของเขา ในความว่างเปล่าแห่งนี้ ระยะการรับรู้ของพลังจิตมีจำกัดมาก แต่เจ้าแมลงเม่าพวกนี้สามารถบินไปได้ไกลและเขายังคงสัมผัสถึงการมีอยู่ของพวกมันได้ ก่อนหน้านี้ เขาได้ส่งแมลงเม่าออกไปหลายสิบตัวในทุกทิศทาง ผ่านพวกมัน เขาจึงสามารถรับรู้สถานการณ์ที่อยู่นอกเหนือระยะของตัวเองในตอนนี้ได้ “ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอเซอร์ไพรส์ที่น่ายินดีในความว่างเปล่าแบบนี้” ใบหน้าของหวังเถิงดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยตัวเอง เขาไม่รู้ว่าทำไมการเปลี่ยนแปลงที่น่าทึ่งเช่นนี้ถึงเกิดขึ้น เป็นเพราะพวกมันกลืนกินพลังจิตของเขาไปหรือเปล่า? หวังเถิงไม่เข้าใจ เขาจึงวางเรื่องนี้ไว้ข้างหลัง จากนั้นดวงตาของเขาก็เป็นประกายและส่งแมลงเม่าให้บินออกไปสำรวจความว่างเปล่าให้ไกลยิ่งขึ้น เมื่อเห็นแมลงเม่าค่อยๆ หายลับไปในขอบฟ้าแห่งความว่างเปล่า หวังเถิงก็ก้มหน้ามองศพขนาดมหึมาที่อยู่ด้านล่างด้วยความครุ่นคิด เขาหยิบ ‘มู่เชวี่ย’ (Mo Que) ออกมาแล้วเคาะเบาๆ ใกล้เท้า ร่างของเขาก็ลอยขึ้นสูงทันที ก่อนจะตวัดดาบฟันลงไปยังศพยักษ์นั่น ตู้ม! แรงปะทะของพลังฟอร์ซระเบิดออกเข้ากระทบกับศพยักษ์ ทว่าเสียงที่ได้ยินกลับเหมือนเหล็กกล้าปะทะกัน บนผิวหนังของศพมีเพียงรอยสีขาวทิ้งไว้เท่านั้น! หวังเถิงหรี่ตาลงมองศพด้วยความประหลาดใจก่อนจะกัดฟันกรอด “ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะจัดการกับศพไม่ได้!” เขาปรับพลังฟอร์ซทั่วร่างและควบแน่นมันไว้ที่มู่เชวี่ยก่อนจะเหวี่ยงฟันลงไปอีกครั้ง จิตสังหารระเบิดออก! คราวนี้หวังเถิงใช้พลังฟอร์ซแห่งความมืดและทุ่มโจมตีด้วยกำลังทั้งหมดที่มี จากนั้น... แผลเล็กๆ แผลหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนแขนของศพยักษ์จนได้ มันดูเหมือนถูกมีดเล่มเล็กๆ กรีดเพียงเท่านั้น หวังเถิง: ... หวังเถิงมองบาดแผลนั้นด้วยความว่างเปล่า เขาถึงกับโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อดูให้ชัด มันเป็นแค่แผลเล็กๆ จริงๆ เขาอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลังฟอร์ซแห่งความมืดของเขาอยู่ในระดับขุนพลแล้ว และพลังโจมตีของเขาก็ไม่ได้อ่อนแอ แต่เขากลับทิ้งไว้เพียงรอยแผลเล็กๆ บนศพยักษ์ตัวนี้เท่านั้น ศพนี้แข็งแกร่งขนาดไหนกันตอนที่ยังมีชีวิตอยู่?? หวังเถิงไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ ทว่ายิ่งศพนี้ดูน่าสะพรึงกลัวเท่าไหร่ มันก็ยิ่งกระตุ้นความสนใจของเขามากขึ้นเท่านั้น เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบ ‘ดาวตกเกลียวสว่าน’ (Shooting Star Spiral) ออกมา ด้วยการกระตุ้นจากพลังจิต เขาก็แทงเข้าไปที่แผลนั้นอย่างแรง ฉึก! บาดแผลขยายใหญ่ขึ้นในที่สุด และเลือดสีทองหยดหนึ่งก็ไหลรินหยดลงมา “หืม? เลือดสีทอง!” หวังเถิงตกตะลึง ทว่าเขายังไม่กล้าเก็บมันไว้ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะใช้พลังจิตพุ่งเข้าหาและบังคับให้เลือดสีทองนั้นลอยมาเก็บไว้ในขวดหยกใบเล็ก แม้จะเป็นเพียงเลือดหยดเดียว แต่เมื่อพิจารณาจากขนาดของศพยักษ์แล้ว หยดเดียวก็เพียงพอที่จะเติมขวดหยกใบเล็กจนเต็ม หวังเถิงเก็บขวดหยกกลับเข้าไปในแหวนมิติและวางแผนที่จะศึกษาหลังจากกลับไป จากนั้นเขาก็เริ่มแทงบาดแผลนั้นด้วยดาวตกเกลียวสว่านต่อ ครึ่งชั่วโมงต่อมา บาดแผลก็ขยายกว้างขึ้นหลายนิ้ว เลือดสีทองไหลออกมามากขึ้น ในขณะเดียวกัน ฟองสบู่คุณสมบัติก็ร่วงหล่นลงมา! “รู้อยู่แล้วเชียว!” ดวงตาของหวังเถิงเป็นประกายขึ้นทันทีและเขาก็รีบเก็บมัน [ พลังแห่งอัลติม่า *1 ] ร่างกายของหวังเถิงสั่นสะท้าน ดวงตาเบิกกว้าง อัลติม่า! เขาได้รับคุณสมบัติอัลติม่ามาจากศพจริงๆ! อัลติม่าคืออะไร? มันคือระดับที่สูงกว่าระดับจิตสำนึก และมีพลังแข็งแกร่งกว่าหลายเท่า หากระดับจิตสำนึกเป็นสิ่งที่สงวนไว้สำหรับอัจฉริยะเท่านั้น ก็มีอัจฉริยะเพียงหยิบมือจากนับไม่ถ้วนเท่านั้นที่จะเข้าถึงขอบเขตของพลังอันน่าทึ่งนี้ได้ ในเวลานี้ ภาพของร่างยักษ์ราวกับภูเขาผุดขึ้นในความคิดของเขา ร่างนั้นกำลังกุมพลังแห่งอัลติม่าเอาไว้ ขณะเดินอยู่บนผืนดินอันไร้ขอบเขต เขาสามารถทำลายภูเขาและราบเรียบหุบเขาได้ด้วยการโบกแขนหรือเหวี่ยงขาเพียงครั้งเดียว เขามีพลังมหาศาลไร้ขีดจำกัด ร่องรอยของอัลติม่าหลอมรวมเข้ากับจิตใจของเขา แปลกประหลาดและลึกลับ! หวังเถิงรู้สึกท่วมท้น มันเป็นเพียงจุดเดียวของอัลติม่าเท่านั้น แต่เขากลับเข้าใจมันแล้ว มันน่าทึ่งจริงๆ ในเมื่อเขามีความเข้าใจเกี่ยวกับอัลติม่าแล้ว เพียงแค่โบกมือ หวังเถิงก็สามารถปลดปล่อยพลังที่น่าสะพรึงกลัวออกมาได้ นี่มันโชคดีจริงๆ! หวังเถิงกำหมัดแน่น ดวงตาเปล่งประกาย เขาจ้องมองศพตรงหน้าเหมือนกำลังจ้องมองหีบสมบัติใบยักษ์ “ต่อเลย!” ดาวตกเกลียวสว่านก่อตัวเป็นแสงเย็นเยียบในความว่างเปล่า หวังเถิงทุ่มกำลังทั้งหมดและรวบรวมพลังจิตแทงเข้าไปที่ศพยักษ์ตรงๆ ภายใต้ความพยายามอย่างไม่ลดละ บาดแผลก็เริ่มปรากฏขึ้นตามตัวศพ หยดเลือดสีทองไหลซึมออกมา หวังเถิงยึดคตินิยมไม่ให้เสียเปล่าและเก็บเลือดสีทองได้จำนวนมาก หลังจากเก็บมันในขวดหยกแล้ว เขาก็โยนพวกมันกลับเข้าไปที่มุมหนึ่งของแหวนมิติ ในขณะเดียวกัน ฟองสบู่คุณสมบัติก็ร่วงหล่นและลอยละล่องอยู่ในความว่างเปล่า [ พลังแห่งอัลติม่า *1 ] [ พลังแห่งอัลติม่า *1 ] [ พลังแห่งอัลติม่า *1 ] ... หวังเถิงดีใจอย่างสุดซึ้งเมื่อเก็บพวกมันได้ทั้งหมด หลังจากผ่านความยากลำบากมาได้ เขาก็สามารถรวบรวม ‘พลังแห่งอัลติม่า’ ได้ถึง 12 แต้ม ร่องรอยของอัลติม่าหลอมรวมเข้ากับร่างกายและความทรงจำ มอบความรู้ใหม่เกี่ยวกับแนวคิดเรื่องพลังให้แก่หวังเถิง ‘พลังเป็นแบบนี้เองสินะ!’ จู่ๆ เขาก็เกิดความกระจ่างในใจขึ้นมา! มันอธิบายไม่ได้! หากต้องอธิบายว่าพลังคืออะไร เขาก็คงพูดให้ชัดเจนไม่ได้ ทว่าเขารู้ในใจว่านี่แหละคือพลัง ในที่สุดหวังเถิงก็หยุดมือ เขาเหนื่อยเกินไปแล้ว กว่าจะทำให้ศพยักษ์เกิดบาดแผลได้ เขาต้องใช้กำลังจนหมดสิ้น พลังฟอร์ซและพลังจิตของเขาถูกใช้ไปจนเกลี้ยง ศพยักษ์นี่ช่างน่ากลัวจริงๆ ร่างกายที่แข็งแกร่งและทรงพลังทำให้หวังเถิงจนปัญญา โชคดีที่หลังจากต่อสู้อย่างยากลำบาก เขาก็ได้รับอะไรบางอย่างกลับมา หวังเถิงตัดสินใจพักผ่อนก่อน อย่างไรเขาก็ออกไปจากที่นี่ไม่ได้อยู่แล้ว สู้จัดการกับศพนี้ให้เรียบร้อยก่อนจะตัดสินใจทำอะไรต่อดีกว่า ไม่เช่นนั้นหากเขาออกจากความว่างเปล่าและทิ้งขุมทรัพย์นี้ไป เขาคงไม่มีที่ให้เสียใจภายหลังแน่ ดวงตาของหวังเถิงเป็นประกาย เขาหยิบหินพลังงานออกมาเพื่อฟื้นฟูพลังฟอร์ซ โชคดีที่เขาได้กวาดสมบัติทั้งหมดที่เป็นของพวกมารร้ายในพื้นที่ใต้ดินที่เมืองแบล็คโครว์มาได้ทั้งหมด ตอนนี้พวกมันได้ใช้ประโยชน์แล้ว เขาทำได้เพียงฟื้นฟูพลังฟอร์ซ ส่วนพลังจิตนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง สมบัติที่ฟื้นฟูพลังจิตได้นั้นหายากยิ่ง หากไม่มีสมบัติเหล่านั้น พลังจิตของเขาคงไม่ฟื้นตัวเร็วขนาดนั้น เมื่อก่อนเขาไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้เลยเพราะมักจะเก็บฟองสบู่คุณสมบัติเพื่อเติมพลังจิตที่หมดไป ทว่าตอนนี้เมื่ออยู่ในสภาพเช่นนี้ เขาถึงได้รู้ว่าตอนนั้นตัวเองโชคดีแค่ไหน เฮ้อ ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ทำอะไรไม่ได้!