บทที่ 672 - ประเทศเซี่ยมีอัจฉริยะที่หาตัวจับยาก! ผู้บัญชาการทั้งสามสบตากันแล้วยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าหวังเถิงชอบยานรบควีนฟีนิกซ์มากเพียงใด แม้เขาจะดูทะลึ่งตึงตังไปบ้าง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขามีพลังที่แข็งแกร่งและมีศักยภาพที่ยอดเยี่ยม พวกเขาจึงหวังว่าจะสามารถรั้งตัวหวังเถิงให้อยู่กับกองทัพได้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ มีหลายฝ่ายที่ต้องการดึงตัวหวังเถิงไปร่วมงาน ทันทีที่ผลการแข่งขันแลกเปลี่ยนระดับโลกออกมา จะต้องมีผู้คนมากมายพยายามโน้มน้าวให้เขาไปเข้าพวกกับตนอย่างแน่นอน ถึงแม้จะรู้ว่ากองทัพได้ตัวเขามาแล้ว แต่พวกเขาก็ยังอยากจะลองพยายามดูสักตั้ง อย่างไรเสีย กองทัพก็สามารถดึงตัวเขามาได้ก่อนเพราะหวังเถิงได้ลงทะเบียนเข้าศึกษาในโรงเรียนทหาร พวกเขามีความได้เปรียบในฐานะผู้มาก่อน หากกองทัพต้องการรักษาเขาไว้กับตัว ก็ต้องแสดงความจริงใจออกมาให้เห็น ฝ่ายอื่นๆ คงไม่ขี้เหนียวแน่ ทุกคนล้วนเป็นคนของประเทศเซี่ย ดังนั้นหวังเถิงจะไปที่ไหนก็ได้ พวกเขาจึงทุ่มเงินและทรัพยากรมหาศาลเพื่อเป็นรางวัลให้กับหวังเถิง "ลองเข้าไปดูสิ" ผู้บัญชาการหงหัวเราะและแนะนำ ร้อยโทลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า "ท่านพลตรีหวัง ตามผมมาครับ" เขานำทางหวังเถิงไปที่ประตูทางเข้า "ยานรบควีนฟีนิกซ์ลำนี้ยังไม่ได้เปิดใช้งาน คุณต้องกรอกข้อมูลส่วนตัวของคุณก่อน คุณสามารถดำเนินการทุกอย่างได้ด้วยตัวเองครับ" เขาผายมือให้หวังเถิงก้าวไปข้างหน้า แสงสีขาวส่องลงมาที่ร่างของหวังเถิงเพื่อสแกนร่างกาย มีเสียงสัญญาณดังขึ้นหนึ่งครั้ง จากนั้นประตูทางเข้าก็เปิดออก "ระบบ AI ของยานรบจะนำทางคุณหลังจากเข้าไปข้างใน คุณแค่ปฏิบัติตามคำแนะนำก็พอครับ" ร้อยโทอธิบาย หวังเถิงพยักหน้า เขาก้าวเข้าไปในยานรบภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาของทุกคน วูบ! ไฟภายในห้องโดยสารสว่างขึ้นทันที โครงสร้างภายในของยานรบควีนฟีนิกซ์ลำนี้แตกต่างจากลำที่พวกเขาใช้เดินทางไปยังภูเขานักบุญ สิ่งเดียวที่เหมือนเดิมคือความสะดวกสบายและความหรูหรา หวังเถิงยืนอยู่ภายในห้องโดยสารและรู้สึกภูมิใจกับตัวเอง ยานรบลำนี้เป็นของเขาแล้ว! เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับการตกแต่งภายในของยานรบจึงเดินตรงไปยังห้องควบคุม ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องควบคุม เสียงหุ่นยนต์ก็ดังขึ้น "สวัสดีค่ะ นายท่าน" สีหน้าของหวังเถิงเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ระบบ AI นี้มีเสียงเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ มันดูน่ารักนิดหน่อย คนที่ออกแบบยานลำนี้มีจิตใจชั่วร้ายอะไรกันแน่? หวังเถิงส่ายหัว "เริ่มการสแกน ผูกมัดตัวตนของคุณ" แสงสีแดงสาดออกมาสแกนใบหน้าและรูม่านตาของหวังเถิงเพื่อเก็บข้อมูลม่านตา "การป้อนข้อมูลและการผูกมัดตัวตนเสร็จสิ้น สวัสดีค่ะนายท่าน" เสียง AI ดังขึ้นอีกครั้ง ในเวลาเดียวกัน โฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา เด็กหญิงตัวน้อยที่สวมชุดเจ้าหญิงสีขาวและมัดผมแกละสองข้างปรากฏอยู่ในสายตาของเขา เธอโค้งคำนับหวังเถิงทันทีที่ปรากฏตัว ซวยเอ๊ย ไอ้โง่ที่ไหนออกแบบเนี่ย? จะทำให้ฉันกลายเป็นพวกโลลิค่อนหรือไง? หวังเถิงสบถในใจ สีหน้าของเขายังคงดูแปลกๆ "นายท่าน โปรดตั้งชื่อให้ฉันด้วยค่ะ" "เธอชื่อ... เสี่ยวเฮย ก็แล้วกัน" หวังเถิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "..." เด็กหญิงตัวน้อยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ทำไมเขาถึงตั้งชื่อที่ไม่น่ารักแบบนั้นให้เธอทั้งที่เธอออกจะน่ารักขนาดนี้? เธอกำลังสวมชุดสีขาวอยู่แท้ๆ ต่อให้ต้องเรียกชื่อเล็กๆ ก็น่าจะเป็น 'เสี่ยวไป๋' ไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงเป็น 'เสี่ยวเฮย' ล่ะ? เธอไม่สามารถเข้าใจความคิดของนายท่านได้เลย "ความเงียบถือว่าตกลง" หวังเถิงพยักหน้า "ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องชอบชื่อนี้" เด็กหญิงตัวน้อย: "..." หวังเถิงลงมาจากยานรบควีนฟีนิกซ์ ผู้บัญชาการหงยิ้มถาม "เป็นอย่างไรบ้าง? พอใจไหม?" "ทุกอย่างดีหมดยกเว้น..." หวังเถิงมองผู้บัญชาการทั้งสามด้วยความสงสัย คนแก่สามคนนี้เป็นคนจัดแจงดีไซน์เด็กผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่านะ? ผู้บัญชาการทั้งสามขมวดคิ้วเมื่อได้ยินว่าเขายังไม่พอใจบางอย่าง พวกเขาได้สร้างยานรบควีนฟีนิกซ์ลำนี้โดยใช้แนวคิดการออกแบบที่ใหม่ที่สุด ผู้เชี่ยวชาญที่มีส่วนร่วมในการผลิตล้วนเป็นนักออกแบบชั้นนำของโลก แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถทำให้หวังเถิงพอใจได้ เขาจะจุกจิกเกินไปหน่อยไหม? "นอกจากดีไซน์ของโฮโลแกรม AI น่ะครับ" หวังเถิงกล่าวต่อ ผู้บัญชาการทั้งสามตกตะลึง นี่คือปัญหาเหรอ? ไม่ใช่ว่านี่คือสิ่งที่คนรุ่นใหม่ชอบในสมัยนี้หรอกหรือ? นักออกแบบหลอกพวกเขาหรือเปล่า? "ถ้าคุณไม่ชอบ เราสามารถเปลี่ยนมันได้" ผู้บัญชาการหลงไอค่อกแค่ก "นักออกแบบเป็นคนทำน่ะ เราเพิ่งมารู้ตอนที่มันสร้างเสร็จแล้ว" เขาปัดความรับผิดชอบในเรื่องนี้ทันที "ใช่แล้ว นักออกแบบชอบทำอะไรที่ฉูดฉาด ดูเหมือนว่าเราคงต้องตรวจสอบเรื่องนี้แล้วล่ะ" ผู้บัญชาการหงกล่าวอย่างเคร่งขรึม หวังเถิงมองพวกเขาอย่างสงสัย ในที่สุดเขาก็พูดว่า "ช่างเถอะ ตัวตนของผมผูกกับมันเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกครับ" ผู้บัญชาการทั้งสามมองเขาอย่างแปลกๆ เขาบอกว่าไม่ต้องการ แต่การกระทำกลับตรงกันข้าม ชัดเจนเลยว่าคนหนุ่มสาวชอบสไตล์แบบนี้ พวกเขาหันไปมองหน้ากันและมีประกายแหลมคมวูบผ่านดวงตา "เอาล่ะ กลับกันเถอะ คุณสามารถเอามันไปด้วยตอนที่คุณออกเดินทาง" ผู้บัญชาการหย่งกล่าว หวังเถิงพยักหน้า ทุกคนเดินออกจากโรงเก็บยาน นักรบคนอื่นๆ ต่างรู้สึกอิจฉา พวกเขาหวังว่ายานรบควีนฟีนิกซ์ลำนี้จะเป็นของพวกเขาบ้าง อย่างไรก็ตามพวกเขาก็ได้รับรางวัลเป็นของตัวเอง ทางกองทัพมอบแต้มผลงานให้พวกเขา กลุ่มคนขับรถเข้าไปในเขตที่พัก มู่จื่อกั๋ว จูยวี่เส้า และคนอื่นๆ ลงจากรถและกล่าวลาหวังเถิง "พวกเราต้องกลับไปรายงานตัว เลยต้องขอตัวก่อนนะ" "หวังว่าจะได้พบกันอีก!" หวังเถิงพยักหน้าและมองดูพวกเขาจากไป เขารู้สึกใจหายเล็กน้อย ทุกคนต่างมีเส้นทางของตัวเอง แล้วเมื่อไหร่จะได้พบกันอีก? แต่เขาไม่ใช่คนประเภทอ่อนไหว การจากลาเป็นเรื่องปกติระหว่างนักรบ ด้วยยานรบควีนฟีนิกซ์และแต้มผลงาน หวังเถิงจึงไม่รีบร้อนที่จะออกจากเมืองหลวงเซี่ย เขาเตรียมตัวที่จะเข้าสู่โลกเสมือนจริงเพื่อเพิ่มความสามารถของตน ในเวลาเดียวกัน นักรบจากประเทศอื่นๆ ก็เดินทางกลับบ้านเช่นกัน ภายในค่ายทหารแห่งหนึ่งของประเทศไวท์อีเกิล นายทหารกล้ามโตผมสั้นสีขาวคนหนึ่งยืนอยู่ต่อหน้าชูเอน โยค และนักรบคนอื่นๆ จ้องมองพวกเขาอย่างเคร่งขรึม สตรีผมทองร่างสูงโปร่งสวมเสื้อโค้ทสีขาวและแว่นตากรอบดำยืนอยู่ข้างๆ เขา เธอกำลังควบคุมเครื่องจักรอยู่ คูเน่ ผู้ซึ่งกลายร่างเป็นสัตว์ร้ายระหว่างการแลกเปลี่ยน กำลังนอนอยู่ภายในเครื่องจักรนั้น เขามีสภาพที่น่าสังเวช ร่างกายดูครึ่งคนครึ่งสัตว์ มีท่อมากมายเสียบเข้าไปในร่างกายเพื่อส่งของเหลวหลากสีเข้าสู่ร่างของเขา "พวกแกทำให้ฉันผิดหวัง!" นายทหารกล่าวอย่างเย็นชา เหล่านักรบสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวที่ระเบิดออกมาจากร่างของนายทหารชราและกดทับลงมาที่พวกเขา ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด พวกเขากัดฟันและต้านทานแรงกดดันนั้นอย่างยากลำบาก "ท่านผู้บัญชาการครอมเวลล์!" โยคพยายามเค้นเสียงออกมา "เราไม่ได้แพ้เพราะเราไร้ความสามารถครับ แต่ประเทศเซี่ยมีอัจฉริยะที่หาตัวจับยากอยู่คนหนึ่ง" "อัจฉริยะที่หาตัวจับยากงั้นรึ!" นายทหารชราที่ชื่อครอมเวลล์ทวนคำ...